You are currently browsing the monthly archive for Ιούνιος, 2007.
Η Νέα Μάκρη ξεσηκώνεται ενάντια στην εκκλησία η οποία ζητά να πάρει πίσω τις ακίνητες περιουσίες πολιτών, τις οποίες έχουν νόμιμα αποκτήσει.
ΚΑΛΕΣΜΑ
Κυριακή, 1η Ιουλίου και ώρα 10:30 π. μ.
στο κινηματοθέατρο «ΑΛΙΚΗ»
(μέσα στην πρώην Αμερικανική Βάση Νέας Μάκρης)
Το κάλεσμα είναι του Ε.Α.Ρ. (Ελληνικό Ανανεωτικό Ρεύμα) αλλά σε ένα τέτοιο ζήτημα δεν υπάρχουν κομματικές διαφορές. Είναι λίγο αργά για την ειδοποίηση, αλλά και εγώ μόλις τώρα το έμαθα. Και δυστυχώς αυτά είναι όλα όσα ξέρω.
Πηγές
Το έμαθα από το Greek University Reform του Θέμη Λαζαρίδη, που με τη σειρά του το έμαθε από άρθρο του βουλευτή Κέρκυρας Νίκου Γεωργιάδη στην Καθημερινή.
Οι πανεπιστημιακοί καθηγητές πληρώθηκαν κανονικά για όλη τη διάρκεια των κινητοποιήσεων. Μωρέ μπράβο… Μόνο 41 άτομα δήλωσαν απεργοί και αυτοί για 2 μέρες. Ούτε ένας “ακαδημαϊκός δάσκαλος” της ΠΟΣΔΕΠ δε βρέθηκε να πληρώσει το κόστος της απεργίας του.
Έτσι είπαμε ρε παιδιά; Αγώνας με κόστος των άλλων;
Το καινούριο υπουργείο παιδείας πλέον στεγάζεται σε ολυμπιακές εγκαταστάσεις που αλλιώς θα μέναν άχρηστες στο Μαρούσι. Μπορεί λοιπόν τα 38.000 τ.μ. να μην ανταγωνίζονται τα 350.000 τ.μ. του “Παλατιού του Λαού” του Nicolae Ceauşescu αλλά είναι μια αξιέπαινη προσπάθεια στα πλαίσια της οργάνωσης μιας μεγαλύτερης, δυνατότερης, αντιπαραγωγικότερης και πλήρως ελεγχόμενης γραφειοκρατίας.
Έτσι από τα καινούρια κτίρια θα βγαίνουν ολοκληρωμένα πολυσέλιδα προγράμματα που θα ελέγχουν με την παραμικρή λεπτομέρεια τί και πώς θα διδάσκεται ομοιόμορφα σε κάθε σχολείο από την Θράκη μέχρι την Κρήτη, και από την Κυψέλη μέχρι την Καλαμαριά. Επίσης θα βγαίνουν και θα μοιράζονται τα λεφτά στους δασκάλους και καθηγητές χωρίς κάποιο κριτήριο - απλώς τα συνολικά λεφτά κατά τη βούληση του υπουργού θα μοιράζονται σε μισθούς.Μια απλή διαίρεση.Τέλος θα μοιράζονται τα λεφτά των φορολογουμένων στα δημόσια και δωρεάν πανεπιστήμια (με κάποια άγνωστα κριτήρια , αφού δεν υπάρχει αξιολόγηση) , με την ελπίδα ότι δε θα γίνουν φεράρρι και τζακούζι.
Και στα εγκαίνια του σοβιετικού μνημείου της χώρας με ίσως τη χειρότερη εκπαίδευση στην Ε.Ε. ο κύριος Καραμανλής δήλωσε:
«Είναι το πρώτο βήμα στο σχεδιασμό για την αποκέντρωση δημοσίων υπηρεσιών».
Αυτή είναι η αποκέντρωση; Οι γραφειοκράτες να μετακομίσουν από το Σύνταγμα στο Μαρούσι;
Διάβασα αυτό το άρθρο της Μαρίνας Μάνη για την “Τυποεκδοτική” στην Ελευθεροτυπία, και έτσι για teaser θα παραθέσω μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του:
Τα στελέχη της μπορεί να τραγουδούν την Κομμουνιστική Διεθνή για «της γης τους κολασμένους», αλλά ο τζίρος της έφτασε τα 40.000.000 ευρώ ετησίως.
Ο «Ριζοσπάστης» μπορεί να είναι η «επίσημη αγαπημένη», αλλά τα «κόκκινα» τυπογραφεία δεν σνομπάρουν τα χρώματα άλλων εφημερίδων: τυπώνουν από τη «Χώρα» του Γ. Τράγκα μέχρι τον «Ελεύθερο Τύπο» της Γιάννας Αγγελοπούλου κι από τον «Πρωταθλητή» του Ολυμπιακού και του Σ. Κόκκαλη μέχρι την «Αξία» του Χρηματιστηρίου και των μεγάλων μπίζνες.
…
Σήμερα, απλώνεται σε 12.000 τετραγωνικά στο Κρυονέρι Αττικής στο κέντρο μιας έκτασης 20 στρεμμάτων, ενώ από ρευστό ας είναι καλά οι τελευταίοι αναπτυξιακοί νόμοι και το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Περισσού.
…
Κάποτε, μάλιστα, είχε κατηγορηθεί και ως… απεργοσπάστρια επειδή τύπωσε εφημερίδες στις οποίες η ΕΣΗΕΑ είχε κηρύξει απεργία για την καταβολή δεδουλευμένων: «Ημασταν δεσμευμένοι εμπορικά», απάντησαν τότε οι σύντροφοι υπεύθυνοι…
…
Σήμερα η «Τυποεκδοτική» ολοκληρώνει τις νέες εγκαταστάσεις της και ετοιμάζεται για νέα εφόρμηση, αποδεικνύοντας ότι το κόκκινο δαιμόνιο μπορεί να ντριμπλάρει τον καπιταλισμό ακόμη και μέσα στο γήπεδό του. Οσο για την επανάσταση, βλέπουμε…
Λίγο πριν πάω για ύπνο χθες, μπήκα στο in.gr και είδα σε τίτλο: Ελεύθερη εισαγωγή στα πανεπιστήμια προτείνει ο Αλ.Αλαβάνος. Επειδή το άρθρο δεν έλεγε και πολλά κι επειδή δεν ήθελα να πάθω σοκ βραδυάτικα παίρνοντας στα σοβαρά τη δήλωση όπως τη διάβαζα, περίμενα σήμερα για να μπω στο site του ΣΥΝ και να δω ακριβώς τι προτείνουν. Έτσι, το έπαθα σήμερα το σοκ. Πρόκειται για ένα κλασσικό, κλασσικότατο παράδειγμα σύγχρονου (ελληνικού έστω) αριστερού λόγου. Οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να πουν ο,τιδήποτε και να το παρουσιάσουν σαν ουσιαστική πρόταση, αρκεί να ακούγεται ωραίο.Στο site τους, λοιπόν, υπόσχονται πολλά. Πάρα πολλά. Για σχεδόν όσο διαρκεί αυτό το ποστ, θα υποθέσω ότι όσα λένε έχουν πραγματικά βάση και είναι υλοποιήσιμα. Θα επικεντρωθώ όμως στο βασικό σημείο του κειμένου και του τίτλου. Λένε λοιπόν:
Καθιερώνεται η ελεύθερη πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο. Όλοι ανεξαίρετα οι απόφοιτοι/ες του ελληνικού Λυκείου, γενικού ή τεχνικού, μέχρι την καθιέρωση του Ενιαίου Λυκείου, όπως υποστηρίζουμε, έλληνες πολίτες ή παιδιά μεταναστών, [να] έχουν το δικαίωμα από τον αμέσως επόμενο χρόνο σε δωρεάν φοίτηση σε ελληνικό δημόσιο Πανεπιστήμιο, σε σίτιση, στέγαση και χρήση των συγκοινωνιακών μέσων.
Η φράση “ελεύθερη πρόσβαση στα Πανεπιστήμια” αναφέρεται 10 φορές μέσα στο κείμενο και ο συντάκτης του κειμένου υπόσχεται: “Η οικογενειακή και μαζική «υστερία» σχετικά με τα θέματα και την βαθμολογία των πανελλαδικών, μοναδικό σχεδόν φαινόμενο σε όλη την Ευρώπη, θα αποφορτιστεί”. Το εύλογο ερώτημα που μπορεί να έχει λοιπόν κάποιος, είναι τι να εννοούν, άραγε, λέγοντας “ελεύθερη πρόσβαση”. Εννοούν ότι θα μπορεί να πηγαίνει ο καθένας σε όποια σχολή θέλει; Δηλαδή αν 10000 άτομα αποφασίσουν ότι θέλουν να πάνε στην Ιατρική, θα πρέπει να τους δεχτεί όλους η σχολή; Αναζητώ μια απλή διευκρίνηση σε αυτό το απλό ερώτημα. Διάφορες αοριστίες του στυλ “Ο τρόπος επιλογής θα έχει σχέση με την εργασιακή τους πορεία και γενικά με τη δημιουργική τους δραστηριότητα” δε σε βοηθάνε και πολύ να βγάλεις άκρη.
Μετά από αρκετές παραγράφους διαβάζω τη μοναδική πρόταση σε όλο το κείμενο, που εξηγεί πώς θα ήθελε ο ΣΥΝ να γίνεται η μετάβαση από το Λύκειο στο Πανεπιστήμιο:
Όλοι ανεξαιρέτως οι απόφοιτοι του Λυκείου που το επιθυμούν εγγράφονται στο πανεπιστήμιο με βάση το απολυτήριό τους και με δήλωση των προτιμήσεών τους.
Με βάση το απολυτήριό τους, λοιπόν και τις δηλώσεις προτιμήσεων. Άρα ο βασικός μηχανισμός παραμένει ο ίδιος. Όσο και η απορία: “τι εννοούν λέγοντας ελεύθερη πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο“; Και επειδή το σημείο είναι κρίσιμο και ο αναγνώστης μπορεί να αρχίσει να σκέφτεται, πέφτει στο καπάκι άλλη μια γερή και αόριστη υπόσχεση.
Το πρώτο πανεπιστημιακό έτος δεν είναι πια οριοθετημένο σε ΑΤΕΙ ή Πανεπιστήμια, σε μια Σχολή ή ένα Τμήμα. Διακρίνεται για το ευρύ γνωστικό του περιεχόμενο. Διαμορφώνεται με βάση συγκεκριμένες κατευθύνσεις, που καλύπτουν βασικές εγκύκλιες μαθήσεις που υποστηρίζουν τις επιμέρους επιστήμες, και περιλαμβάνει ένα ευρύτερο αριθμό Σχολών ή Τμημάτων ενός Ιδρύματος ή και όλο το Ίδρυμα και επιτρέπουν στον φοιτητή με εμπειρία στο δεύτερο έτος να επιλέξει Σχολή ή Τμήμα.
Με άλλα λόγια, μιας και φτάσαμε στο δια ταύτα και είδαμε ότι πάλι πρόσβαση με βαθμολογία και κατάταξη θα είχαμε και με το σύστημα του ΣΥΝ, δε ρίχνουμε και λίγη σάλτσα ακόμα με μπόλικα ωραία λογάκια; Οπότε τι βρήκανε να πούνε… Προπαρασκευαστικό έτος. Οπότε η τελική επιλογή και κατάταξη θα γίνεται ένα χρόνο αργότερα. Ας θεωρήσω και πάλι ότι το μέτρο αυτό είναι θετικό, είναι υλοποιήσιμο, κλπ. Η απορία μου παραμένει: “τι εννοούν λέγοντας ελεύθερη πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο“; Γιατί και πάλι…
Στο τέλος του πρώτου έτους θα γίνεται η κατάταξη του φοιτητή στη συγκεκριμένη Σχολή ή Τμήμα με βάση την επιλογή του, που θα είναι ώριμη, με γνώση του πανεπιστημιακού χώρου και του επιστημονικού αντικειμένου και την απόδοσή του στα μαθήματα του πρώτου έτους. Με βάση τα κριτήρια αυτά θα είναι δυνατή υπό όρους και η οριζόντια μετακίνηση.—
Αρκετά. Το πήραμε το μάθημά μας. Θες να είσαι αριστερός πολιτικός και να δείχνεις ότι νοιάζεσαι για το λαό; Θες να δείξεις ότι εσύ έχεις τη λύση για τα προβλήματά του; Ακολούθα τα παρακάτω βήματα:
1. Διέλεξε ένα θέμα που πονάει πολύ κόσμο (”η πρόσβαση στα πανεπιστήμια”).
2. Δώσε την πιο μεγάλη υπόσχεση που μπορείς για το πρόβλημα ( “ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια” ).
3. Επανάλαβέ τη όσο μπορείς ( 10 φορές σε μια σελίδα είναι καλά 
, θα την πούνε κι άλλες τόσες στις ειδήσεις )
4. Αν η υπόσχεση για το πρόβλημα δεν είναι ρεαλιστική, μίλα και για άλλο θέμα, υποσχέσου τον παράδεισο επί γης, θεώρησε τα προαπαιτούμενα των προτάσεών σου δεδομένα (”το Λύκειο, αν εφαρμοστούν οι προτάσεις που έχουμε στο μυαλό μας, γίνεται τέλειο”, “οι πανελλήνιες καταργούνται, οπότε πάει και το άγχος των πανελληνίων!”, “μετά τις απαραίτητες αναδιαρθρώσεις που έχουμε στο μυαλό μας, όλα θα λειτουργούνε όπως πρέπει και θα είσαι στο πανεπιστήμιο χωρίς άγχος”).
5. Μην το #μπιπ# τελείως, πες και καμιά γενική αλήθεια ( “είπαμε, θα είναι όλα τέλεια, αλλά η επιστήμη θέλει και διάβασμα - το είπε κι ο Καρλ Μαρξ” — δείτε την τελευταία γραμμή της σελίδας τους :-)).
6. Και… σε περίπτωση που πάει όντως κάτι να αλλάξει, κάνε τα πάντα να μη γίνει τίποτα.
Ακόμα ένα βίντεο βγαίνει στη δημοσιότητα με πρωταγωνιστές αστυνομικούς οι οποίοι παρουσιάζονται να ασκούν ψυχολογική και σεξουαλική βία σε νεαρές ιερόδουλες μέσα σε κάποιο αστυνομικό τμήμα. Στο ίδιο άρθρο αναφέρεται ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα βίντεο που κυκλοφορούν. Ωραίο hobby! Εμείς τους πληρώνουμε για να μας προστατεύουν και αυτοί κάνουν τους σκηνοθέτες βασανίζοντας τους ηθοποιούς.
Επίσης στο παραπάνω λινκ αναφέρεται:
” ο κ. Β. Πολύδωρας έδωσε αυστηρές οδηγίες σε όλους τους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ. να προχωρήσουν σε επιχείρηση μαζικών ελέγχων για την ανακάλυψη και καταστροφή παρόμοιων βίντεο.”
Πώς είπατε; Α μάλιστα,δηλαδή θα υπάρξει κινητοποίηση.Όχι για το αν γίνεται κακοποίηση, όχι για το ποιος φταίει για τα βασανιστήρια, όχι για το αν παραβιάζονται κατάφορα ατομικά δικαιώματα και νόμοι στα αστυνομικά τμήματα - αλλά για να σταματήσουν να κυκλοφορούν τα κακά βίντεο! Ευτυχώς υπάρχει και το internet…
Στις 21/6 με είσοδο ελεύθερη, με συντονιστή τον Στάθη Χαϊκάλη.
Εύστοχα τα σχόλια, λάθος ώρα καθώς οι bloggers συχνά δουλεύουν κιόλας. Λάθος μέρα καθώς πρόκειται για την μέρα δίκης του blogme.gr. Δεν ξέρω αλλά δε νομίζω ότι οι πολιτικοί που θα συμμετάσχουν να είναι και οι καλύτεροι για να μιλήσουν για την πολιτική και τα blogs… Έχω την (ρομαντική 
πεποίθηση ότι η συζήτηση στο διαδίκτυο είναι πολύ ανώτερη από αυτή στα τηλεοπτικά παράθυρα! Θα ήθελα περισσότερους από τους γνωστούς - άγνωστους πολιτικούς bloggers! Άρα και λάθος καλεσμένοι.
(παρ’όλα αυτά, καλό είναι που γίνεται! :D)
Ο Στέφανος Μάνος είναι ένας από τους πολιτικούς που εκτιμώ πολύ. Μια δήλωση, όμως, που ανέβασε στο κανάλι του στο YouTube με βρίσκει να διαφωνώ κάθετα.
Στη δήλωση αυτή ο Στέφανος Μάνος αναφέρεται σε μια δημοσκόπηση, σύμφωνα με την οποία μεγάλο μέρος των Ελλήνων ψηφοφόρων θα ήθελαν να δουν κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Ο Στέφανος Μάνος δηλώνει ότι βρίσκει θετικά τα αποτελέσματα της έρευνας. Διότι “τι κατάφεραν οι μονοκομματικές κυβερνήσεις των τελευταίων 10 ετών; [...] Κανένα πραγματικά σοβαρό ζήτημα δεν αντιμετωπίστηκε. Σε πολλά μοιάζουν οι κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή. Σε ένα όμως, είναι απαράλλακτες: στην ικανότητά τους να θάβουν κάτω από το χαλί όλα τα σοβαρά ζητήματα. Τα αναβάλλουν όλα για την επόμενη τετραετία.[...] Χρειαζόμαστε λοιπόν ένα κυβερνητικό σχήμα που δεν αναβάλει - μια κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ“.
Από πού ακριβώς προκύπτει ότι μια κυβέρνηση συνεργασίας θα ήταν και κυβέρνηση που δεν αναβάλλει, δε μας το διευκρινίζει ο κύριος Μάνος. Πρέπει να θυμόμαστε ότι στο κοινοβουλευτικό σύστημα δεν υπάρχει μόνο κυβέρνηση αλλά και αντιπολίτευση. Και αν η αντιπολίτευση δεν ξεσκεπάζει αυτά που σκεπάζει η κυβέρνηση, είναι εξίσου συμμέτοχη στη συγκάλυψη. Η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή, πριν γίνει κυβέρνηση, ήταν η αντιπολίτευση του Κώστα Σημίτη. Αν η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή δεν απεκάλυπτε όσα συγκάλυπτε (κατά το Στέφανο Μάνο) η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη και αν μάλιστα συνεχίζει την ίδια (κατά το Στέφανο Μάνο και πάλι) τακτική συγκάλυψης ως κυβέρνηση, τότε τι μας κάνει να ελπίζουμε ότι μια συνεργασία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα διέκοπτε αυτήν την τακτική;
Ένα ακόμα πιο σημαντικό σημείο διαφωνίας μου όμως βρίσκεται στο παρακάτω μέρος της δήλωσης.
“Στις επόμενες εκλογές, λοιπόν, 1 στους 4 Έλληνες δεν πρέπει να ψηφίσει Νέα Δημοκρατία ή ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να ψηφίσουν κάτι άλλο. [...] Η ψήφος στο ‘κάτι άλλο’ δε σημαίνει απαραιτήτως αποδοχή των προγραμμάτων του άλλου. Είναι όμως συνειδητή εντολή στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να συνεργαστούν. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει“.
Με αφήνει έκπληκτο αυτή η δήλωση. Πέρα από τα περί συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με εκπλήσσει κυρίως η λογική της. Να ψηφίσουν οι πολίτες κάτι που δεν πιστεύουν για να πετύχουμε τεχνητά ένα αποτέλεσμα (με άγνωστες συνέπειες); Αν από το κοινοβουλευτικό μας σύστημα αφαιρέσουμε και τη θεμελιώδη υπόθεση ότι η ψήφος εκφράζει την άποψη του εκλογικού σώματος, τι άλλο μένει; Τι θα μπορεί να επικαλεστεί τότε μια κυβέρνηση που θέλει όντως να κάνει αλλαγές; Ή μήπως περιμένει ο κύριος Μάνος ότι θα πάρει πχ ο ΣΥΝ 15% και θα πει “ναι καταλαβαίνουμε, δε μας ψήφισαν επειδή μας θέλουν, αλλά επειδή θέλουν κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ και ΝΔ”;
Δε βλέπω γιατί να καταφύγουμε σε τέτοια τρικ. Στην πραγματικότητα υπάρχει άλλος τρόπος για να αλλάξει η πολιτική κατάσταση και είναι ο τρόπος που υποτίθεται ότι πρέπει να δουλεύει μια σοβαρή δημοκρατία: η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα κόμματα να καταρτίσουν σοβαρά προεκλογικά προγράμματα για συγκεκριμένα προβλήματα (και όχι τα συνοθυλεύματα αρλουμπολογίας που βγάζουν σποραδικά για τα μάτια του κόσμου). Και (κυρίως) οι Έλληνες πολίτες να απαιτούν ενημέρωση για τα προγράμματα των κομμάτων και να ψηφίζουν πάντα το πρόγραμμα που τους εκφράζει καλύτερα. Εάν όντως θέλουν σωστή δημοκρατία. Γιατί μπορεί και να μη θέλουν.
Τι σχόλιο να κάνει κανείς για αυτό το βίντεο.
Edit: Το κατέβασαν. Η περιγραφή του πάντως υπάρχει στο in.gr .
Edit2: Ανέβηκε ξανά εδώ. Το λινκ το βρήκα από τον libertarian.
Είμαστε σε μια χώρα και ήπειρο που τα πράγματα δύσκολα αλλάζουν.Πολύ δύσκολα. Η ασία κινείται με φρενήρεις ρυθμούς προς τα μπροστά, η αμερική βρίσκεται σε μια συνεχή οικονομική κίνηση, η αφρική σιγά σιγά ξυπνάει και κάποιες αραβικές χώρες παρουσιάζουν πρωτόγνωρη εικόνα κοσμογονίας. Και η Ελλάδα; Χμμμ… ΟΧΙ
Αυτή είναι η μόνιμη απάντηση των αριστερών - δήθεν προοδευτικών αλλά και των δεξιών - δήθεν φιλελεύθερων. Δεν το έχουμε καταλάβει αλλά η πλειοψηφία είναι βολεμένη γιαυτο δεν αλλάζει ποτέ τίποτα.
Και τώρα το απλό ερώτημα. η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα; η απάντηση είναι ΟΧΙ .
Η κότα έκανε το αβγό; OXI Είναι γνωστές οι τακτικές των κύκλων και των κέντρων συμφερόντων των κοτών που θέλουν να μας πείσουν με την προπαγάνδα τους ότι η καπιταλίστρια κότα φέρνει το αυγό. Όμως οι μέρες της είναι μετρημένες.Με πίστη στη δύναμη της εργατικής τάξης, με αισιοδοξία για τους αγώνες που έρχονται θα συντρίψουμε την κότα και θα δικαιώσουμε τα αιτήματα του αβγού.
Το αβγό την κότα; OXI Αυτές είναι οι νεοταξικές απόψεις που οδηγούν τον λαό σε παραπλανητικά συμπεράσματα για την λαική πάλη. Η ελληνική κοινή γνώμη βομβαρδίζεται από τις αντιδραστικές και αντιλαϊκές θέσεις που προβάλλονται από διάφορα συνέδρια και εκδηλώσεις - που οργανώνουν κατά διαστήματα οι αστικές κυβερνήσεις - οι οποίες προσπαθούν να αποδείξουν πως η κότα προέρχεται από το αβγό.Η κυβέρνηση στοιχιζόμενη με τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών στην περιοχή, κόντρα σε αυτά των λαών, στηρίζει το αβγό ενάντια στην κότα.
Έτσι λοιπόν κάθε θέμα,κάθε απλό πρόβλημα,κάθε ελάχιστη αλλαγή γίνεται ζήτημα μεγίστης σημασίας και η απάντηση … είναι ΟΧΙ !
Μπορεί να διαθέτει κεφάλαιο και να θέλει να το επενδύσει. Μπορεί απλώς να έχει ιδέες αλλά όχι χρήματα. Από τον μικρό περιπτερά ή τον ψιλικατζή, μέχρι τον μαγαζάτορα, από τον ελεύθερο επαγγελματία μέχρι τον εργοστασιάρχη, ο επιχειρηματίας στην Ελλάδα αποτελεί το απόλυτο κακό.
Πρώτα από όλα, δεν είναι εύκολο να συγκεντρώσει κάποιος κεφάλαιο με νόμιμους τρόπους. Αν κοιτάξουμε τα εισοδήματα που προσφέρουν τα διάφορα επαγγέλματα, και συγκεκριμένα αυτά που δηλώνονται στην εφορία (γιατί αυτά θεωρούνται νόμιμα) είναι σχεδόν αδύνατον να επενδυθούν με κάποιες προοπτικές. Όσο για την δυνατότητα χρηματοδότησης νέων ιδεών – αν εξαιρέσουμε τον ΟΑΕΔ και τα λοιπά (ευρωπαικά κυρίως) προγράμματα- αυτή είναι πολύ μικρή.
Δεύτερον δεν είναι εύκολο να ανοίξει νόμιμα μια εταιρεία στην Ελλάδα. Τυπικά το ελληνικό κράτος χρειάζεται κάποιες εκατοντάδες πιστοποιητικά, τα οποία πιστοποιούν πολλά και διαφορετικά πράγματα. Πρέπει λοιπόν να περιμένεις αρκετούς μήνες ή και χρόνια (!) μέχρι το ελληνικό κράτος να αποφασίσει ότι έχεις υποφέρει αρκετά και να σου δώσει τη δυνατότητα να ανοίξεις την επιχείρησή σου. Και επιπροσθέτως εδώ έρχεται το γρηγορόσημο. ΑΝ θέλεις να τελειώνεις με τα πιστοποιητικά, ΜΠΟΡΕΙΣ να λαδώσεις.( ελευθερία επιλογής, έτσι; ) Αλλιώς απλώς εύχεσαι να πετύχεις τους εργατικούς και ευσυνείδητους δημόσιους υπαλλήλους που θα σε βοηθήσουν. Read the rest of this entry »
Χθες πήγαμε στην ομιλία που διοργάνωσε η Φιλελεύθερη Συμμαχία με θέμα ‘Η εμπλοκή των μεταρρυθμίσεων’. Ακούστηκαν πάρα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα και ήταν σημαντικό να γίνει η πρώτη ομιλία μετά το συνέδριο με θέματα τα οποία μόνο η ΦΣ θέλει να δει με τον δικό της μοναδικό τρόπο.
Καίρια σημεία που αναλύθηκαν ή αναφέρθηκαν:
- Τον ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς δεν τον φοβούνται οι κομμουνιστές, αλλά οι ίδιοι οι επιχειρηματίες οι οποίοι δεν ζητάν μεταρρυθμίσεις από το κράτος αλλά βολεύονται από την τωρινή κατάσταση του ποιος θα μπορέσει να κλέψει ποιον.
- Ποιο είναι το εισόδημα το οποίο δήλωναν όσο δούλευαν οι σημερινοί συνταξιούχοι που δεν μπορούν να ζήσουν σήμερα με την σύνταξη που παίρνουν; Φυσικά, το γεγονός πως ζουν σημαίνει ότι από κάπου παίρνουν χρήματα.
- Η τηλεόραση θα μπορούσε να βελτιωθεί αν οι ίδιοι οι πολιτικοί είχαν σοβαρότητα και δεν συμμετείχαν σε αυτή την κοροϊδία ενημερώσεις που παρέχουν τα τηλεοπτικά παράθυρα.
- Όταν όλοι γκρινιάζουμε για την απελευθέρωση του ωραρίου καταστημάτων φοβόμαστε πως μόνο τα μεγάλα καταστήματα θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις του και ξεχνάμε τις υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει ένα μικρό κατάστημα σε λίγες ώρες λειτουργίας.
- Η ανασυγκρότηση του κράτους πρέπει να γίνει σε δυο στάδια: (1) την αξιολόγηση και αλλαγή των νόμων, και (2) την αξιολόγηση και αλλαγή των κρατικών φορέων. ΑΛΛΑΓΗ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ.
- Οι έλληνες είναι οι πρώτοι στην μετανάστευση φοιτητών. Η ιδιωτική παιδεία κοστίζει συχνά λιγότερο. Για κάθε ευρώ που ξοδεύει το κράτος για την «δωρεάν παιδεία» η ελληνική οικογένεια ξοδεύει πολύ περισσότερα στην παραπαιδεία.
- Η περικοπή των κρατικών δαπανών και η μείωση της φορολογίας είναι απαραίτητα για μια πιο ανταγωνιστική οικονομία. Το κράτος δεν μπορεί να μειώνει το εισόδημα των ανεξάρτητων ανθρώπων για να αυξάνει το εισόδημα των εξαρτημένων.
Ακούστηκε καθόλου στις ελληνικές ειδήσεις το συμβάν με το εργοστάσιο τούβλων σε μια επαρχεία της Κίνας; Βλέπω ελάχιστη τηλεόραση - εντάξει, όχι καθόλου όπως πριν από λίγο καιρό, βελτιώνομαι!!! - και δεν ξέρω.
Εργάτες απλήρωτοι, με ελάχιστη τροφή δούλευαν εξαντλητικές ώρες στο εργοστάσιο και βρέθηκαν πριν από λίγες μέρες σε άθλια κατάσταση. Κάποιοι είχαν πάθει αμνησία από το σοκ και είχαν εγκαύματα από τα καυτά τούβλα που κουβαλούσαν. Το εργοστάσιο αυτό ήταν ιδιοκτησία του τοπικού γραμματέα του κομμουνιστικού κόμματος.
http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/6733045.stm
Τα τελευταία απομεινάρια του κομμουνισμού στο κόσμο; Μακάρι. Κατά τα άλλα είναι οι φιλελεύθεροι εργοστασιάρχες που δεν νοιάζονται καθόλου για τις συνθήκες εργασίας. Ναι, συμβαίνουν ατυχήματα. Αλλά αυτό δεν ήταν ατύχημα. Μήπως ήταν ένα από αυτά τα μεμονωμένα περιστατικά τα οποία μπορεί κάποιος να αγνοήσει;
Πραγματικά, δεν ξέρω τι να πω. Ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία έχουμε σχεδόν τα πάντα και το ξέρουμε. Αλλά πάντα ψάχνουμε να βρούμε προβλήματα και λόγους για να γκρινιάξουμε (τι έκανε ο διπλανός, τι νομίζουμε πώς θα έπρεπε να κάνει…), αγνοούμε τις λύσεις που υπάρχουν για τα ζητήματα που έχουν λύση (η βελτίωση του περιβάλλοντος) και νομίζουμε ότι επιμένοντας στο παρελθόν νιώθουμε καλύτερα.
Αυτό που ξέρω και για το οποίο είμαι πλέον σίγουρη είναι ο λόγος για τον οποίο θέλω να διαδώσω τις ιδέες μου, οι οποίες δεν είναι μόνο δικές μου. Είναι γιατί αναγνωρίζω σε πόσο πλεονεκτική θέση βρίσκομαι και θέλω να αναγνωριστούν οι λόγοι για τους οποίους πετύχαμε ότι πετύχαμε για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε παρακάτω, να πετύχουμε ακόμα πιο πολλά. Δεν ανέχομαι εμμονές με το παρελθόν και επίσης νομίζω πώς όπως σε έναν γάμο μπορεί να φέρει κάποιος την ευτυχία αν έχει βρει την ικανοποίηση στην ζωή του γενικά, έτσι και στην πολιτική, πρέπει να ξέρουμε να αναγνωρίζουμε από πού προέρχεται η δική μας ικανοποίηση για να μπορέσουμε να την προσφέρουμε και στους άλλους.
Και τώρα θυμήθηκα τους στίχους ενός τραγουδιού που έλεγε
«να ‘χαμε τρεις δραχμές στην τσέπη και τρεις ο διπλανός
θα ‘ταν ο κόσμος μαγικός, παράδεισος η πλάση…»
Λοιπόν, εγώ λέω πώς αν κόσμος δεν σταματήσει να νοιάζεται για το τι έχει στην τσέπη του ο διπλανός και αρχίσει να ενδιαφέρεται για το τι κάνει τον ίδιο ευτυχισμένο, την έχουμε βάψει. Και είναι τρομαχτικό τι ασχήμια μας προσφέρεται ως τέχνη και πηγή ονείρων. Αυτό δεν είναι όνειρο. Είναι εφιάλτης.
Ποιός είναι αυτός ο 72χρονος γιατρός που θέλει να προωθήσει τις ιδέες της ελευθερίας αφού γίνει ο επόμενος πρόεδρος των Η.Π.Α.;
Είναι ένα πρόσωπο που έχει δημιουργήσει αναστάτωση στην αμερική, ενώ δραστηριοποιείται ήδη πολλά χρόνια στην αμερικάνικη πολιτική σκηνή. Οι ιδέες του μπορεί να ακούγονται “περίεργες” σε πολλούς, αλλά όχι σε φιλελεύθερους. Ή τουλάχιστον όχι σε μένα .
Το όνομα αυτου, Ron Paul.
Δημιούργησε εκνευρισμό όταν δήλωσε σε ένα debate ότι ένας λόγος για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις ΗΠΑ είναι η παρουσία στρατιωτών και η παρέμβαση τους σε άλλες χώρες. Δήλωσε απερίφραστα πως θα ζητήσει την άμεση επιστροφή των στρατιωτών από το Ιράκ.
Μερικές προτάσεις του:
- περιορισμός της ομοσπονδιακής κυβέρνησης
- χαμηλοί φόροι
- ελεύθερη αγορά
- μη-παρεμβατισμός
Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στις απόψεις του!
Στην θεωρία το κράτος φρόντιζει τους αδύναμους. Εκείνους που έχουν ανάγκη. Εκείνους που δεν μπορούν να εξοικονομήσουν τα προς το ζειν. Σε αυτό το θεμελιώδες αίτημα - έχω να αντιπαραθέσω διάφορες αμφιβολίες οι οποίες πηγάζουν και από το For a New Liberty του Murray Rothbard.
Είναι αλήθεια ότι το κράτος και ιδίως το ελληνικό φροντίζει πραγματικά αυτούς που έχουν ανάγκη και δεν μπορούν να εργασθούν, ή μήπως μαζί με αυτούς φροντίζει και μερικους επιπλέον; Για παράδειγμα στην Ελλάδα υπό την αιγίδα της μονιμότητας και του απόλυτου κρατικού ελέγχου βρίσκονται περίπου 1.000.000 εργαζόμενοι (πάνω από το 1/4 των εργαζομένων). Το γεγονός ότι αυτοί απολαμβάνουν- δήθεν για κοινωνικούς λόγους- καλύτερες συνθήκες από τον ιδιωτικό τομέα, δεν δημιουργεί μια ανισότητα; Εκτός αν πρόκειται για αδυνάτους που χρήζουν προστασίας…
Για ποιο λόγο τους φροντίζει το κράτος; Και δεν εννοώ αν θα έπρεπε ή όχι να τους φροντίζει… Αυτό που αναρωτιέμαι είναι ποιος είναι ο τελικός σκοπός του κοινωνικού κράτους. Των επιδομάτων και των προσλήψεων και των ευνοικών ρυθμίσεων. Αν πρόκειται για προστασία και αλληλεγγύη που οδηγεί τον αδύνατο του σήμερα να ορθοποδήσει , να εργαστεί και να γίνει ο οικονομικά ανεξάρτητος του αύριο, τότε συμφωνώ με τον στόχο. Αν είναι να βολευτεί ακόμα ένας ώστε ισόβια και χωρίς τύψεις να τρέφεται από το κράτος , τότε ας το ξανασκεφτούμε!
Άκουσα σήμερα το πρωί για την Τήνο. Λιγότερο τουριστικοποιημένη από άλλα νησιά, αρχίζει τον τελευταίο καιρό πιο εντατική ανάπτυξη της τουριστικής βιομηχανίας. Ακούστηκαν καλά σχόλια, όπως το ότι η ανάπτυξη πρέπει να γίνει με μακροχρόνιες βλέψεις, και όχι το ποιος θα αρπάξει τα περισσότερα μέσα στην επόμενη δεκαετία και μετά τίποτα. Ακούστηκαν και σχόλια για την «ιδιωτική ανευθυνότητα» και τις ανάρμοστες κατασκευές, χωρίς να εξηγούν ιδιαίτερα γιατί είναι ανάρμοστες. Είχαν προαναφέρει ότι είναι στο σχέδιο οικοδόμησης…
Ελπίζω η ανάπτυξη της Τήνου να είναι σταθερή και σε μάκρος χρόνου. Αλλά γιατί να αντιμετωπίζεται ο ιδιωτικός τομέας σαν πηγή προβλημάτων, έτσι, στα κρύα του λουτρού; Σίγουρα υπάρχουν ιδιώτες οι οποίοι έχουν καταστρέψει το περιβάλλον. Αλλά είναι οι μόνοι; Και έχει κανείς ψάξει να βρει πόση ζημιά στο περιβάλλον έχει προκαλέσει το κράτος;
Χθες ήταν η μέρα περιβάλλοντος.
Ας σκεφτούμε το περιβάλλον σαν κάτι που είναι μέρος του εαυτού μας. Το περιβάλλον είμαστε εμείς, ο καθένας ξεχωριστά. Δεν είναι ιδιοκτησία του κράτους για να το προστατεύει, όπως και αν μπορεί.
Αναρωτιέμαι επίσης πώς σκέφτονται αυτοί που πετάν αποτσίγαρα στις παραλίες. Πώς ένα μαγικό χέρι θα έρθει να τα μαζέψει όλα;
Καθώς πλησιάζουν εκλογές τόσο στις ΗΠΑ όσο και ίσως ( καθώς φαίνεται ) στην Ελλάδα, θυμήθηκα ένα παλιό άρθρο ( “Ένα σύντομο πολιτικό σχόλιο για την πολιτική συνείδηση του Έλληνα” ) του Αλέξανδρου Νίξον στο e-rooster, αμέσως μετά τις τότε (2004) αμερικάνικες προεδρικές εκλογές. Εκεί ο Αλέξανδρος εξηγούσε, μεταξύ άλλων, ότι οι αμερικάνικες εκλογές ήταν πιο πλούσιες από τις ελληνικές σε πολιτικό περιεχόμενο και ιδεολογική αντιπαράθεση. Μια διαπίστωση που βρισκόταν σε αντίθεση με την αντίληψη κάποιων στην Ελλάδα ότι η πολιτική στις ΗΠΑ είναι για “χαζά αμερικανάκια”.
Η παρατήρηση αυτή περνάει από το μυαλό μου συχνά τον τελευταίο χρόνο, καθώς παρακολουθώ περισσότερο αμερικάνικα ειδησεογραφικά portals. Και προς έκπληξή μου, επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο. Η πολιτική αντιπαράθεση στις ΗΠΑ είναι έντονη και με ποικίλο περιεχόμενο: το σύστημα ιατρικής περίθαλψης, η οικονομική και φορολογική πολιτική, ο πόλεμος στο Ιράκ και η ανάμειξη των ΗΠΑ σε εξωτερικές υποθέσεις, οι σχέσεις με το Ισλάμ, η ισορροπία μεταξύ ασφάλειας και δημοκρατικών ελευθεριών, η οπλοκατοχή, οι εκτρώσεις, η διδασκαλία ή μη της εξέλιξης στα σχολεία και η μεταναστευτική πολιτική είναι μερικά μόνο από τα θέματα που “παίζουν” καθημερινά και στα οποία οι προεδρικοί υποψήφιοι παίρνουν ή θα πάρουν θέση και σχολιάζονται από τους πάντες (ΜΜΕ και, πολύ σημαντικό πλέον, bloggers).
Δε θέλω (ούτε θα μπορούσα) να εξιδανικεύσω την πολιτική κατάσταση των ΗΠΑ και δε θέλω να “ρίξω” τη θέση της χώρας μου απέναντι σε κάποια άλλη. Θέλω απλά να πω ότι αν σε εκείνη τη χώρα που κατοικείται από “αμερικανάκια” υπάρχει ο πολιτικός προβληματισμός που βλέπω να υπάρχει, τότε στις δικές μας εκλογές και την πολιτική σκηνή γενικά, κάτι πρέπει να αλλάξει πια. Και δεν αναφέρομαι στην ανάδειξη ενός πολιτικού κόμματος ή άλλου, αλλά στο ότι χρειάζεται άμεσα εντατικοποίηση της πολιτικής συζήτησης. Η Ελλάδα έχει προβλήματα που δεν πρέπει να περάσουν στο ντούκου και αυτή τη φορά για να ξαναφτάσουν στις… μεθεπόμενες εκλογές. Άραγε σε αυτές τις εκλογές θα μάθουμε (επιτέλους και τουλάχιστον) συγκεκριμένες θέσεις των πολιτικών που ψηφίζουμε; Όταν το βράδυ των εκλογών μάθουμε τη νέα κυβέρνηση, θα γνωρίζουμε τα θέματα που θα έχει ως προτεραιότητα και τι θα κάνει; Ή θα έχουμε και πάλι εκλογές “κουμπάρων” και “ζειμπέκικων”;
Αν έπρεπε να κατατάξουμε μια ομάδα ανθρώπων πολιτικά σκεπτόμενων ως εγωιστές και εγωκεντρικούς*,ποιοι θα ήταν αυτοί; Οι αριστεροί , οι δεξιοί ή οι φιλελεύθεροι;
Η διάκριση που κάνω έχει να κάνει με τους αριστερούς ως τους υποστηρικτές της κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας, τους δεξιούς ώς τους υποστηρικτές της “λαικής δεξιάς”,των ηθικών αξιών και του έθνους και τους φιλελεύθερους ώς εκείνους που στηρίζουν την ανοιχτή κοινωνία αλλά και την ελεύθερη οικονομία.
Για να πάρουμε τους αριστερούς πρώτα. Πως θα σας φαινόταν κάποιος που έχει ένα συγκεκριμένο μοντέλο στο μυαλό του, και παρόλο που έχει αποδειχτεί θεωρητικά και πρακτικά λανθασμένο επιχειρεί να το πλασάρει ως απόλυτη αλήθεια; Πως χαρακτηρίζουμε τον άνθρωπο που ποινικοποιεί την επιδίωξη των στόχων του καθε πολίτη; Πως θα σας φαινόταν η υποχρεωτική - κονστρουκτιβιστική - διάθεση για δημιουργία μιας κοινωνίας σύμφωνα με τα μοντέλα που έχει στο μυαλό του; Η εμμονή ότι ο κεντρικός σχεδιασμός μιας ιντελιγκέντσιας είναι ωφέλιμος; Δεν είναι εγωιστικό ότι αυτοί που κόπτονται για την ισότητα θέλουν να την διαχειρίζονται από τα πάνω, επιβάλλοντας την κοσμοθεωρία τους σε όλους;
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
