Monthly Archive

Με τη χώρα να φλέγεται, τι σχόλιο αξίζει να γραφτεί σε blog?

Διάβασα πολλά posts για την καταστροφή : γεμάτα θυμό, αγανάκτηση, μίσος για τους εμπρηστές, σενάρια συνωμοσίας και πολιτικές αναλύσεις.

Δεν έχω κάτι να προσθέσω σε όλα αυτά - πλην του ότι απεχθάνομαι τα σενάρια συνωμοσίας και ότι κάποιους πολιτικούς αντί να τους νοιάζει η προσφορά στους πολίτες τους νοιάζει η μάχη των εντυπώσεων λόγω των επερχόμενων εκλογών.

Μόνο μια φράση ακόμα: μετά από αυτή την κρίση (όταν τελειώσει), μετά από τους δεκάδες νεκρούς, τουλάχιστον να συνειδητοποιήσουμε ότι το κράτος πάσχει, ότι η χώρα νοσεί και αυτό φαίνεται σε μια τέτοια δύσκολη περίοδο. Ας μην γίνει για τους “μη πυρόπληκτους” ένα lifestyle θέμα που απλώς θα συζητηθεί για μια εβδομάδα.
Διαβάστε και το ποστ του Νίκου Δήμου: Επανίδρυση ή κατάρρευση

Ο πρώτος προεκλογικός λόγος της Αλέκας Παπαρήγα ήταν πάλι ένα από τα ίδια. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η Ν.Δ. δεν έχουν πάρει κανένα αντιπλουτοκρατικό μέτρο. Τρανή απόδειξη ότι είναι ενάντια στον λαό.

Τα χρήματα δεν είναι κάτι που κυκλοφορεί και ευννοεί την βελτίωση της ποιότητας διαβίωσης. Είναι μόνο ένα είδος το οποίο το μαζεύουν οι τσιφούτηδες για να μην το έχει κανείς άλλος. Ουφ…

Και μετά θέλει να μας πείσει ότι το ΚΚΕ θα φέρει την ανανέωση που χρειάζεται η πολιτική ζωή της χώρας…  

Από την δημιουργία τους το 1971 και για μερικά χρόνια τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ήταν μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές του πλανήτη. Οι (μέχρι πρώτινως νομάδες) κάτοικοι ζούσαν με ένα πολύ χαμηλό ετήσιο εισόδημα. Το βασικό τους προιόν ήταν το πετρέλαιο και αντιστοιχούσε σε συντριπτικό ποσοστό του συνολικού εισοδήματος της χώρας – παρουσίαζαν δηλαδή μια εικόνα που ήταν και είναι αρκετά συνηθισμένη στον αραβικό κόσμο.

Σήμερα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν μεταμορφωθεί στο Hong Kong ή την Σιγκαπούρη του Αραβικού Κόσμου και αυτό οφείλεται στις ριζοσπαστικές ιδέες των σείχηδων. Ποια είναι η συνταγή; Οικονομική πρόοδος. Ενώ άλλοι ηγέτες επενδύουν τα κέρδη από το πετρέλεαιο σε πολεμικούς εξοπλισμούς και σε λευκούς ελέφαντες, στα εμιράτα οι επενδύσεις γίνονται σε υποδομές. Στόχος τους είναι να οικοδομήσουν ένα περιβάλλον που θα είναι ελκυστικό σε καινούριες επενδύσεις και να βοηθήσουν έτσι την οικονομική ανάπτυξη.

Η φορολογία για τις επιχειρήσεις είναι χαμηλή και η αγορά διατηρείται χωρίς κρατικές παρεμβάσεις.Είναι χαρακτηριστικό ότι ο σείχης του Dubai αναφέρει στους δημοσιογράφους το παλιό ρητό της περιοχής «ότι είναι καλό για τους εμπόρους, είναι καλό για το Dubai».

Τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, η κατάσταση στην περιοχή είναι εκρηκτική αλλά από οικονομική άποψη και μόνο. Ο ρυθμός ανάπτυξης αγγίζει το 16% το χρόνο και τα σχέδια των ηγετών είναι να διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο μέχρι το 2015, όπου και η χώρα θα φτάσει το βιοτικό επίπεδο μερικών από τις πιο πλούσιες χώρες του κόσμου με πάνω από 44.000$ / χρόνο κατά κεφαλήν εισόδημα. . Η τεράστια οικονομική ανάπτυξη προβλέπεται ότι θα δημιουργήσει εκατοντάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας αφού προσελκύονται τεράστιες επενδύσεις από τις γειτονικές χώρες όπως το Ιράν.

Μια βασική επιχειρηματική δραστηριότητα είναι ο τουρισμός, αλλά όχι η μόνη καθώς οι τομείς των υπηρεσιών, του εμπορίου, της τεχνολογίας και των οικονομικών λειτουργούν πλέον ανεξάρτητα από το πετρέλαιο. Συνολικά οι δραστηριότητες που σχετίζονται με το πετρελαιο πλέον αποτελούν μόνο το 30% της συνολικής οικονομικής δραστηριότητα, κάτι που δείχνει ότι η ανάπτυξη της περιοχής μπορεί να συνεχιστεί ανεξάρτητα από την κατάσταση στην αγορά ενέργειας ή τα αποθέματα ορυκτών καυσίμων στο υπέδαφος της χώρας.

Πρόσφατα τα ηνωμένα αραβικά εμιράτα αποφάσισαν να «αγοράσουν» πολιτισμό. Το μουσείο του Λούβρου, τα πανεπιστήμια της Σορβόννης και του Γέιλ καθώς και μια πλειάδα μεγάλων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ανά τον κόσμο συμφώνησαν να ανοίξουν παραρτήματά τους στην μικρή αυτή χώρα-όλα αυτά μέσα στο πνεύμα των σείχηδων να μεταλαμπαδεύσουν γνώση και πολιτισμό στη περιοχή τους. Στόχος τους είναι σε 30 χρόνια η χώρα αυτή, η οποία στερείται την πλούσια ιστορία του Ιραν ή της Αιγύπτου, να αποκτήσει τον δικό της πολιτισμό.

Η εξωτερική πολιτική,οι πόλεμοι, οι αναταραχές φαίνεται να μην αγγίζουν το μικρό αυτό κράτος. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι σείχηδες προτιμούν να συναντιούνται με επιχειρηματίες παρά με υπουργούς! Στις διεθνείς συμμαχίες εκ πρώτης όψεως τα «επαναστατικά» κράτη της περιοχής απολαμβάνουν μεγαλύτερη δημοτικότητα από τους σείχηδες των εμριάτων.Όμως οι άνθρωποι καταφτάνουν κατά χιλιάδες από τις γύρω περιοχές ελπίζωντας σε μια ζωή στα εμιράτα, δίνοντας έτσι έμπρακτα ψήφο εμπιστοσύνης στο «απολιτικό» κράτος του κόλπου.

Φυσικά το πολίτευμα των εμιράτων δεν μπορεί να θεωρηθεί δημοκρατικό εφόσον δεν γίνονται ελεύθερες εκλογές – όμως κάποιοι επιχειρηματολογούν ότι οι εκλογές δεν είναι τόσο αναγκαίες υπό τις παρούσες συνθήκες όσο η πολιτική σταθερότητα, στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα και οικονομική ευρρωστία.

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι τα εμιράτα αποτελούν μοναδικό φαινόμενο εξέλιξης στην παγκόσμια ιστορία – ένα πείραμα που ίσως δείχνει το δρόμο στον αραβικό κόσμο. Έναν δρόμο πολύ διαφορετικό από τους πολέμους, τις συρράξεις, τα ναρκωτικά και τη μισαλλοδοξία.

Βρήκα ένα άρθρο για μια παλιά αμερικάνικη καμπάνια κατά των ναρκωτικών. Είναι από το 1998, αλλά το μήνυμα είναι ακόμα χρήσιμο να ακουστεί. Ενδιαφέρον άρθρο, κυρίως γιατί αναλύει ένα θέμα το οποίο συχνά αγνοείται.
Ναι, τα ναρκωτικά μπορούν να καταστρέψουν ζωές. Αλλά πολλοί καταφέρνουν να ζήσουν τις ζωές τους παίρνοντας ναρκωτικά και η μεγαλύτερη δυσκολία τους είναι να εξασφαλίσουν την δόση τους.
Επίσης, τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά για τις βλαβερές συνέπειες του αλκοόλ, αλλά ταυτόχρονα μαθαίνουν και πως για μικρές ποσότητες δεν παθαίνουν τίποτα. Καλό θα είναι να ξέρουν πως δεν πρόκειται να εθιστούν από ένα τσιγάρο μαριχουάνας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα θα υπάρξει αν το παιδί μάθει μέσω φίλων ότι δεν θα πάθει τίποτα από ένα τσιγάρο και σταματήσει να εμπιστεύεται τους γονείς του.
Η κρατική αυτή παραπληροφόρηση για τα ναρκωτικά, ότι έχουν ως μοναδικό επακόλουθο την καταστροφή της ζωής χαρακτηρίζεται ως αντιπαιδαγωγική και προσπάθεια κυριαρχίας του κράτους.
Δεν θα το εξέφραζα έτσι ακριβώς, αλλά συμφωνώ με το άρθρο, πως πρέπει να τα βλέπουμε όλα στην σωστή τους διάσταση.

http://www.slate.com/id/2101/

Δεν είναι η πρώτη φορά που το λέω, αλλά πιστεύω πως ο τρόπος που διεξάγεται η προεκλογική περίοδος στη χώρα μας πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να γνωρίζουμε πριν τις κάλπες τα, κατά το δυνατόν, ακριβή προγράμματα των κομμάτων ώστε να γνωρίζουμε τι να περιμένουμε από την επόμενη κυβέρνηση να κάνει στην τετραετία και τι όχι. Είναι απαράδεκτο να οδηγούμαστε σε πρόωρες εκλογές λόγω “ανάγκης μεταρρυθμίσεων”, για θέματα τα οποία δεν προέκυψαν ξαφνικά, αλλά γνωρίζουμε εδώ και χρόνια (πχ ασφαλιστικό).

Τι είναι αυτό που δεν αφήνει ένα πρωθυπουργό να κάνει αυτό για το οποίο εξελέγη; Ο κ. Καραμανλής κατηγορεί την αντιπολίτευση και τα συνδικάτα και σε κάποιο βαθμό μπορεί να έχει δίκιο. Όμως κυβέρνηση είναι ο ίδιος. Μήπως ένας βασικός λόγος που αντιπολίτευση και συνδικάτα ματαιώνουν κατά βούληση μεταρρυθμίσεις είναι ότι τελικά δε γνωρίζουμε γιατί εκλέγουμε κυβέρνηση;

Είναι σαν να έχουμε αποδεχτεί λίγο πολύ, ότι θα βγάζουμε μια κυβέρνηση η οποία “μπορεί και να ‘ναι καλύτερη από τους άλλους”, άσχετα από το πολιτικό της πρόγραμμα και η οποία όσο έχει τον αέρα των εκλογών θα προσπαθεί να περάσει κουτσά στραβά μερικά πράγματα διαπραγματευόμενη με τις αντίστοιχες συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Αν είναι οι “αναγκαίες μεταρρυθμίσεις” που θα φέρουν και πάλι πρόωρα εκλογές, μήπως να δούμε προεκλογικά ποιες είναι αυτές ώστε να αρχίσουν να υλοποιούνται επιτέλους, υπό τη δέσμευση της επόμενης κυβέρνησης;

Αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί που μιλάν για το ΛΑ.Ο.Σ. μπήκαν στην σελίδα του να δουν τι ακριβώς γράφει. Παραθέτω εδώ ένα κομμάτι, λιγότερο δημαγωγικό από αυτό κατά των μεταναστών, λιγότερο εξωφρενικό από αυτό που εκφέρεται κατά των εκτρώσεων, λες και αυτό πρόκειται να βοηθήσει τον θεσμό της οικογένειας και το δημογραφικό πρόβλημα. Είναι ένα κομμάτι μάλλον ύπουλο. Πιθανότατα οι υποστηρικτές του κόμματος δεν είναι τόσοι πολλοί όσοι θέλουν να νομίζουμε, αλλά μερικές φορές πρέπει να δούμε και τα άκρα για να πάρουμε εμπρός.
Δεν παραθέτω σύνδεσμο. Βρίσκεται εύκολα.

Ο ΑΝΩΤΑΤΟΣ ΑΡΧΩΝ - ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ

Ο ΛΑ.Ο.Σ. στο πρώτο του κεφάλαιο αναφέρεται στην κορυφή του κρατικού μας οικοδομήματος. Στον Ανώτατο Άρχοντα.
Στέκεται ο ΛΑ.Ο.Σ. αντιμέτωπος και αντίθετος, οριζόντια και κάθετα, στο κομματικό αλισβερίσι και το εξευτελιστικό παζάρι των παρασκηνίων, πριν και κατά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, που πρέπει να ‘ναι υπερκομματικό πρόσωπο κοινής παραδοχής και να μην φορτώνεται με δεσμεύσεις και γραμμάτια προεξόφλησης απέναντι σ’ εκείνους που τον επιλέγουν.
Ο ΛΑ.Ο.Σ. θέλει Πρόεδρο όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητο, αδέσμευτο, θεματοφύλακα άγρυπνο των Ιερών και των Οσίων.
Ο ΛΑΟΣ προτείνει (μόνον αυτός) την θέσπιση του Συμβουλίου των Αρίστων, κοντά στον Πρόεδρο, που να αποτελείται από τον Πρωθυπουργό, τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως, τον Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, τους Προέδρους του Αρείου Πάγου, του Συμβουλίου Επικρατείας, του Ελεγκτικού Συνεδρίου, τον αρχαιότερο του Διπλωματικού Σώματος και τον Πρύτανη που θα υποδεικνύεται από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.

Μμμ… Όχι. Ίε.
Εγώ θέλω τον πρόεδρο της δημοκρατίας να συνεργάζεται με τα κόμματα. Θέλω να δεσμεύεται και όχι, δεν περιμένω από αυτόν να ξαγρυπνήσει για κανένα ιερό και για κανένα όσιο. Εγώ προσκυνώ μόνο nihonjin bishonen (προσωπικά είδωλα και είμαι σίγουρη πως δεν εξαρτώνται από τις αγαθές προθέσεις του). Επομένως, ΛΑ.Ο.Σ. ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε. Και μην τονίζεις με κόκκινα γράμματα την λέξη *φιλελευθερισμό* στο πρόγραμμά σου. Κάποιοι μπορεί να μάθουν τι πραγματικά σημαίνει. 

Όταν ο Κώστας Σημίτης παρέδωσε τη σκυτάλη στον Γιώργο Παπανδρέου για να διεκδικήσει την εξουσία, το ΠΑΣΟΚ φάνηκε στιγμιαία να εμπνέει έναν δυναμισμό. Ο νέος πρόεδρος συνεργάστηκε με κεντροαριστερούς και φιλελεύθερους και φάνηκε να έχει συγκεκριμένες ιδέες.

Όμως, μετά την ήττα στις εκλογές πολλά άλλαξαν και το ΠΑΣΟΚ ακόμα μετά από τόσο καιρό αδυνατεί να βρεί μια συγκεκριμένη πολιτική θέση και σίγουρα αδυνατεί να κοντράρει στα ίσια την Νέα Δημοκρατία. Θεωρώ ότι ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί το αποτέλεσμα της μάχης με τα φαντάσματα του παρελθόντος : τελικά ήταν λάθη οι ιδιωτικοποιήσεις επί Σημίτη; ή επιτυχίες; Τι θα άλλαζε και τι θα κρατούσε από το παρελθόν ο κ. Παπανδρέου; Ξέρει; Τριάμισι χρόνια αυτοκριτική και ποιο το αποτέλεσμα; Αν το ξέρει θα το πει και σε μας;

Τα τελευταία χρόνια (ευτυχώς με μερικές εξαιρέσεις) το σοσιαλδημοκρατικό ( κόμμα της Ελλάδας αρνείται πεισματικά να παράγει κάποια σοβαρή πολιτική σκέψη. (Κάποια σκέψη γενικότερα;). Το περίεργο είναι ότι πολύ λίγοι ασχολούνται με την θεαματική έλλειψη επιχειρημάτων και ιδεολογίας στη σημερινή πολιτική σκηνή. Tόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στη ΝΔ το βασικό μέλημα των στελεχών είναι η κατάληψη της εξουσίας - οτιδήποτε άλλο είναι δευτερεύον!