You are currently browsing the monthly archive for Οκτώβριος, 2007.
Θα θυμόμαστε όλοι ότι πριν λίγα χρόνια μια δανέζικη εφημερίδα δημοσίευσε σατιρικά σκίτσα του Μωάμεθ τα οποία δημιούργησαν σάλο στο μουσουλμανικό κόσμο και προκάλεσαν πολλές συζητήσεις στη Δύση. Ποια πρέπει να είναι η στάση μας απέναντι σε απόψεις που προκαλούν; Τι κάνουμε όταν κάποιος διατυπώνει μια θέση που προσβάλλει ή θίγει αυτό που είναι αποδεκτό για τους περισσότερους ανθρώπους (ή για μια μεγάλη μερίδα τους);
Σήμερα το θέμα επανέρχεται αλλά με κάποιο επιπλέον twist: ο James Watson, τιμημένος με Νόμπελ για τις πρωτοποριακές του μελέτες στο DNA, τιμωρείται με διακοπή συνεργασίας από το εργαστήριο στο οποίο εργάζεται διότι διατύπωσε προκλητικές απόψεις για τη μαύρη φυλή. Αυτό που κάνει τη διαφορά σε σχέση με την περίπτωση των σκίτσων είναι ότι αυτή τη φορά οι απόψεις είναι πειραματικά ελέγξιμες - και άρα μπορεί να είναι με κάποια βεβαιότητα ορθές. Παραθέτω το επίμαχο απόσπασμα από τους Sunday Times.
[Watson] says that he is “inherently gloomy about the prospect of Africa” because “all our social policies are based on the fact that their intelligence is the same as ours – whereas all the testing says not really”, and I know that this “hot potato” is going to be difficult to address. His hope is that everyone is equal, but he counters that “people who have to deal with black employees find this not true”. He says that you should not discriminate on the basis of colour, because “there are many people of colour who are very talented, but don’t promote them when they haven’t succeeded at the lower level”. He writes that “there is no firm reason to anticipate that the intellectual capacities of peoples geographically separated in their evolution should prove to have evolved identically. Our wanting to reserve equal powers of reason as some universal heritage of humanity will not be enough to make it so”.
Το θέμα που έχουμε στην περίπτωση του Watson δεν είναι απλά αν ο Χ μπορεί να εκφράσει την Υ ενοχλητική άποψη επειδή έτσι του κάπνισε: το θέμα περιλαμβάνει και το τι γίνεται αν αυτή η άποψη είναι σωστή.
Νομίζω πως πρόκειται για ένα παράδειγμα που αναδεικνύει τη σημασία της ελευθερίας του λόγου αλλά και το πρόβλημα του πώς την αντιμετωπίζουμε. Αν στην περίπτωση των σκίτσων δεν υπήρχε κάποιο φανερό κέρδος από το ‘να υπερασπιστούμε το δικαίωμα του σκιτσογράφου να σατιρίζει έστω και αν βρίσκουμε τη σάτιρά του προκλητική’, στην περίπτωση του Watson τίθενται τα ερωτήματα (1) αν ο άνθρωπος μπορεί να εκφράζει απόψεις που ενοχλούν (2) αν έχουμε το θάρρος να αντιμετωπίσουμε την άποψή του με επιχειρήματα (προσέξτε ότι ο Watson μιλάει για `testing’ οπότε οι απόψεις του μπορούν να ελεγχθούν) και (3) αν βρούμε ότι αυτός έχει δίκιο τι κάνουμε;
Η γνώμη μου είναι ότι η ελευθερία του λόγου είναι ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού μας και το να μάθουμε να εγκαταλείπουμε την πολιτική ορθότητα προς χάρη της αλήθειας μπορεί να μας κάνει ακόμα πιο πολιτισμένους. Θα χρειαστεί πολλή δουλειά όμως για να το καταφέρουμε.
Καλά, μας κοροϊδεύουν; Μετά από τις συζητήσεις για το πόσο καλά πηγαίνει η οικονομία μας και την άνοδο του ΑΕΠ, τώρα συζητιέται η άνοδος του ΦΠΑ. Προς το παρόν είναι μόνο φήμες, αλλά για ποιο πράγμα προσπαθούν να μας πείσουν;
Δύο πράγματα σχετικά με την θρησκεία για σήμερα!
Η πιο ανόητη απάντηση η οποία δόθηκε ποτέ σε έναν πατέρα ο οποίος προσπαθεί να κρατήσει την κόρη του μακριά από τις επιρροές της θρησκείας χωρίς η μικρή να σοκάρεται.
My Christian daughter says I’m going to hell
Και η προωτοβουλία του Simon Davis για να την απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία.
