You are currently browsing mathiou's articles.
Θα θυμόμαστε όλοι ότι πριν λίγα χρόνια μια δανέζικη εφημερίδα δημοσίευσε σατιρικά σκίτσα του Μωάμεθ τα οποία δημιούργησαν σάλο στο μουσουλμανικό κόσμο και προκάλεσαν πολλές συζητήσεις στη Δύση. Ποια πρέπει να είναι η στάση μας απέναντι σε απόψεις που προκαλούν; Τι κάνουμε όταν κάποιος διατυπώνει μια θέση που προσβάλλει ή θίγει αυτό που είναι αποδεκτό για τους περισσότερους ανθρώπους (ή για μια μεγάλη μερίδα τους);
Σήμερα το θέμα επανέρχεται αλλά με κάποιο επιπλέον twist: ο James Watson, τιμημένος με Νόμπελ για τις πρωτοποριακές του μελέτες στο DNA, τιμωρείται με διακοπή συνεργασίας από το εργαστήριο στο οποίο εργάζεται διότι διατύπωσε προκλητικές απόψεις για τη μαύρη φυλή. Αυτό που κάνει τη διαφορά σε σχέση με την περίπτωση των σκίτσων είναι ότι αυτή τη φορά οι απόψεις είναι πειραματικά ελέγξιμες - και άρα μπορεί να είναι με κάποια βεβαιότητα ορθές. Παραθέτω το επίμαχο απόσπασμα από τους Sunday Times.
[Watson] says that he is “inherently gloomy about the prospect of Africa” because “all our social policies are based on the fact that their intelligence is the same as ours – whereas all the testing says not really”, and I know that this “hot potato” is going to be difficult to address. His hope is that everyone is equal, but he counters that “people who have to deal with black employees find this not true”. He says that you should not discriminate on the basis of colour, because “there are many people of colour who are very talented, but don’t promote them when they haven’t succeeded at the lower level”. He writes that “there is no firm reason to anticipate that the intellectual capacities of peoples geographically separated in their evolution should prove to have evolved identically. Our wanting to reserve equal powers of reason as some universal heritage of humanity will not be enough to make it so”.
Το θέμα που έχουμε στην περίπτωση του Watson δεν είναι απλά αν ο Χ μπορεί να εκφράσει την Υ ενοχλητική άποψη επειδή έτσι του κάπνισε: το θέμα περιλαμβάνει και το τι γίνεται αν αυτή η άποψη είναι σωστή.
Νομίζω πως πρόκειται για ένα παράδειγμα που αναδεικνύει τη σημασία της ελευθερίας του λόγου αλλά και το πρόβλημα του πώς την αντιμετωπίζουμε. Αν στην περίπτωση των σκίτσων δεν υπήρχε κάποιο φανερό κέρδος από το ‘να υπερασπιστούμε το δικαίωμα του σκιτσογράφου να σατιρίζει έστω και αν βρίσκουμε τη σάτιρά του προκλητική’, στην περίπτωση του Watson τίθενται τα ερωτήματα (1) αν ο άνθρωπος μπορεί να εκφράζει απόψεις που ενοχλούν (2) αν έχουμε το θάρρος να αντιμετωπίσουμε την άποψή του με επιχειρήματα (προσέξτε ότι ο Watson μιλάει για `testing’ οπότε οι απόψεις του μπορούν να ελεγχθούν) και (3) αν βρούμε ότι αυτός έχει δίκιο τι κάνουμε;
Η γνώμη μου είναι ότι η ελευθερία του λόγου είναι ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού μας και το να μάθουμε να εγκαταλείπουμε την πολιτική ορθότητα προς χάρη της αλήθειας μπορεί να μας κάνει ακόμα πιο πολιτισμένους. Θα χρειαστεί πολλή δουλειά όμως για να το καταφέρουμε.
Κυβέρνηση με ισχνή πλειοψηφία, αξιωματική αντιπολίτευση που ψάχνει αρχηγό, ενδυναμωμένα αριστερά κόμματα, Καρατζαφέρης στη Βουλή… Θα τολμήσει αλλαγές ο Καραμανλής; Θα διατυπώσει σαφέστερο πολιτικό λόγο το ΠΑΣΟΚ; Κάποια ζόρικα προβλήματα θέλουν λύση σύντομα και η νέα τετραετία ( 
προμηνύεται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που το λέω, αλλά πιστεύω πως ο τρόπος που διεξάγεται η προεκλογική περίοδος στη χώρα μας πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να γνωρίζουμε πριν τις κάλπες τα, κατά το δυνατόν, ακριβή προγράμματα των κομμάτων ώστε να γνωρίζουμε τι να περιμένουμε από την επόμενη κυβέρνηση να κάνει στην τετραετία και τι όχι. Είναι απαράδεκτο να οδηγούμαστε σε πρόωρες εκλογές λόγω “ανάγκης μεταρρυθμίσεων”, για θέματα τα οποία δεν προέκυψαν ξαφνικά, αλλά γνωρίζουμε εδώ και χρόνια (πχ ασφαλιστικό).
Τι είναι αυτό που δεν αφήνει ένα πρωθυπουργό να κάνει αυτό για το οποίο εξελέγη; Ο κ. Καραμανλής κατηγορεί την αντιπολίτευση και τα συνδικάτα και σε κάποιο βαθμό μπορεί να έχει δίκιο. Όμως κυβέρνηση είναι ο ίδιος. Μήπως ένας βασικός λόγος που αντιπολίτευση και συνδικάτα ματαιώνουν κατά βούληση μεταρρυθμίσεις είναι ότι τελικά δε γνωρίζουμε γιατί εκλέγουμε κυβέρνηση;
Είναι σαν να έχουμε αποδεχτεί λίγο πολύ, ότι θα βγάζουμε μια κυβέρνηση η οποία “μπορεί και να ‘ναι καλύτερη από τους άλλους”, άσχετα από το πολιτικό της πρόγραμμα και η οποία όσο έχει τον αέρα των εκλογών θα προσπαθεί να περάσει κουτσά στραβά μερικά πράγματα διαπραγματευόμενη με τις αντίστοιχες συνδικαλιστικές ηγεσίες.
Αν είναι οι “αναγκαίες μεταρρυθμίσεις” που θα φέρουν και πάλι πρόωρα εκλογές, μήπως να δούμε προεκλογικά ποιες είναι αυτές ώστε να αρχίσουν να υλοποιούνται επιτέλους, υπό τη δέσμευση της επόμενης κυβέρνησης;
Παρακολούθησα το debate των Δημοκρατικών που έλαβε χώρα την περασμένη Δευτέρα στη Νότια Καρολίνα. Το γεγονός μεταδόθηκε από το CNN και οι ερωτήσεις τέθηκαν από χρήστες του YouTube.
Ήταν ένα διαφορετικό debate λόγω του τρόπου που τέθηκαν οι ερωτήσεις. Κυρίως, όμως, προσφέρει ένα πλούσιο δείγμα πολιτικής συζήτησης και θεμάτων που απασχολούν τις ΗΠΑ αυτήν την εποχή.
Αν μπορώ να κάνω κάποιο γενικό σχόλιο, είναι ότι οι ΗΠΑ φαίνεται να είναι ακόμα πολιτικά ενεργές και να “ψάχνουν” κάποια από τα επόμενα βήματά τους. Παραθέτω δύο από τις ερωτήσεις, σχετικά με την ιατρική περίθαλψη και την ανεξιθρησκεία στις ΗΠΑ.
Η συνταγή (τηλεοπτικό debate με ερωτήσεις από το YouTube) θα επαναληφθεί το Σεπτέμβριο με το επόμενο debate των Ρεπουμπλικάνων.
Πώς έχουν αυτό το θράσος να καπελώνουν τα πάντα; Παραθέτω:
Μεγάλη συναυλία-συγκέντρωση για την προστασία των δασών και των δημόσιων ελεύθερων χώρων πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή στο Σύνταγμα. [...] Τη συναυλία διοργάνωσαν το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, η δημοτική κίνηση Αθήνας «Ανοιχτή πόλη», η ΑΔΕΔΥ, το ΕΚΑ και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συμβασιούχων Πυρόσβεσης Διάσωσης, με τη στήριξη των ραδιοφωνικών σταθμών Μελωδία, 105,5 στο κόκκινο, Εν Λευκώ και Best. Τη συναυλία στήριξαν επίσης οι εφημερίδες Ελευθεροτυπία, Τα Νέα, Αυγή και οι ΓΣΕΕ, ΟΤΟΕ, Ομοσπονδία Εργαζομένων στο υπουργείο Οικονομίας, ΠΟΕ-ΟΤΑ, ΠΕΤ-ΟΤΕ, οι σύλλογοι εργαζομένων στην Εθνική και την Εμπορική Τράπεζα, η ΠΑΣΕ-ΟΤΕ, η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, η ΕΤΕ-ΔΕΗ και η ΟΜΕ-ΟΤΕ.[...]
Κεντρικά αιτήματα της εκδήλωσης ήταν, μεταξύ άλλων, «να αναδασωθούν τα καμένα, να προστατευτούν όσα δάση και δημόσιοι ελεύθεροι χώροι απέμειναν από τη βουλιμία των κατασκευαστικών συμφερόντων και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των κυβερνήσεων για εκχώρησή τους σε ιδιωτικά συμφέροντα και να διαφυλαχθούν και αξιοποιηθούν οι τελευταίοι μεγάλοι χώροι που θα μπορούσαν να γίνουν υποδοχείς πρασίνου και να αποτελέσουν ‘ανάσα’ για την Αθήνα».
Το έμαθα από το Greek University Reform του Θέμη Λαζαρίδη, που με τη σειρά του το έμαθε από άρθρο του βουλευτή Κέρκυρας Νίκου Γεωργιάδη στην Καθημερινή.
Οι πανεπιστημιακοί καθηγητές πληρώθηκαν κανονικά για όλη τη διάρκεια των κινητοποιήσεων. Μωρέ μπράβο… Μόνο 41 άτομα δήλωσαν απεργοί και αυτοί για 2 μέρες. Ούτε ένας “ακαδημαϊκός δάσκαλος” της ΠΟΣΔΕΠ δε βρέθηκε να πληρώσει το κόστος της απεργίας του.
Έτσι είπαμε ρε παιδιά; Αγώνας με κόστος των άλλων;
Λίγο πριν πάω για ύπνο χθες, μπήκα στο in.gr και είδα σε τίτλο: Ελεύθερη εισαγωγή στα πανεπιστήμια προτείνει ο Αλ.Αλαβάνος. Επειδή το άρθρο δεν έλεγε και πολλά κι επειδή δεν ήθελα να πάθω σοκ βραδυάτικα παίρνοντας στα σοβαρά τη δήλωση όπως τη διάβαζα, περίμενα σήμερα για να μπω στο site του ΣΥΝ και να δω ακριβώς τι προτείνουν. Έτσι, το έπαθα σήμερα το σοκ. Πρόκειται για ένα κλασσικό, κλασσικότατο παράδειγμα σύγχρονου (ελληνικού έστω) αριστερού λόγου. Οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να πουν ο,τιδήποτε και να το παρουσιάσουν σαν ουσιαστική πρόταση, αρκεί να ακούγεται ωραίο.Στο site τους, λοιπόν, υπόσχονται πολλά. Πάρα πολλά. Για σχεδόν όσο διαρκεί αυτό το ποστ, θα υποθέσω ότι όσα λένε έχουν πραγματικά βάση και είναι υλοποιήσιμα. Θα επικεντρωθώ όμως στο βασικό σημείο του κειμένου και του τίτλου. Λένε λοιπόν:
Καθιερώνεται η ελεύθερη πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο. Όλοι ανεξαίρετα οι απόφοιτοι/ες του ελληνικού Λυκείου, γενικού ή τεχνικού, μέχρι την καθιέρωση του Ενιαίου Λυκείου, όπως υποστηρίζουμε, έλληνες πολίτες ή παιδιά μεταναστών, [να] έχουν το δικαίωμα από τον αμέσως επόμενο χρόνο σε δωρεάν φοίτηση σε ελληνικό δημόσιο Πανεπιστήμιο, σε σίτιση, στέγαση και χρήση των συγκοινωνιακών μέσων.
Η φράση “ελεύθερη πρόσβαση στα Πανεπιστήμια” αναφέρεται 10 φορές μέσα στο κείμενο και ο συντάκτης του κειμένου υπόσχεται: “Η οικογενειακή και μαζική «υστερία» σχετικά με τα θέματα και την βαθμολογία των πανελλαδικών, μοναδικό σχεδόν φαινόμενο σε όλη την Ευρώπη, θα αποφορτιστεί”. Το εύλογο ερώτημα που μπορεί να έχει λοιπόν κάποιος, είναι τι να εννοούν, άραγε, λέγοντας “ελεύθερη πρόσβαση”. Εννοούν ότι θα μπορεί να πηγαίνει ο καθένας σε όποια σχολή θέλει; Δηλαδή αν 10000 άτομα αποφασίσουν ότι θέλουν να πάνε στην Ιατρική, θα πρέπει να τους δεχτεί όλους η σχολή; Αναζητώ μια απλή διευκρίνηση σε αυτό το απλό ερώτημα. Διάφορες αοριστίες του στυλ “Ο τρόπος επιλογής θα έχει σχέση με την εργασιακή τους πορεία και γενικά με τη δημιουργική τους δραστηριότητα” δε σε βοηθάνε και πολύ να βγάλεις άκρη.
Μετά από αρκετές παραγράφους διαβάζω τη μοναδική πρόταση σε όλο το κείμενο, που εξηγεί πώς θα ήθελε ο ΣΥΝ να γίνεται η μετάβαση από το Λύκειο στο Πανεπιστήμιο:
Όλοι ανεξαιρέτως οι απόφοιτοι του Λυκείου που το επιθυμούν εγγράφονται στο πανεπιστήμιο με βάση το απολυτήριό τους και με δήλωση των προτιμήσεών τους.
Με βάση το απολυτήριό τους, λοιπόν και τις δηλώσεις προτιμήσεων. Άρα ο βασικός μηχανισμός παραμένει ο ίδιος. Όσο και η απορία: “τι εννοούν λέγοντας ελεύθερη πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο“; Και επειδή το σημείο είναι κρίσιμο και ο αναγνώστης μπορεί να αρχίσει να σκέφτεται, πέφτει στο καπάκι άλλη μια γερή και αόριστη υπόσχεση.
Το πρώτο πανεπιστημιακό έτος δεν είναι πια οριοθετημένο σε ΑΤΕΙ ή Πανεπιστήμια, σε μια Σχολή ή ένα Τμήμα. Διακρίνεται για το ευρύ γνωστικό του περιεχόμενο. Διαμορφώνεται με βάση συγκεκριμένες κατευθύνσεις, που καλύπτουν βασικές εγκύκλιες μαθήσεις που υποστηρίζουν τις επιμέρους επιστήμες, και περιλαμβάνει ένα ευρύτερο αριθμό Σχολών ή Τμημάτων ενός Ιδρύματος ή και όλο το Ίδρυμα και επιτρέπουν στον φοιτητή με εμπειρία στο δεύτερο έτος να επιλέξει Σχολή ή Τμήμα.
Με άλλα λόγια, μιας και φτάσαμε στο δια ταύτα και είδαμε ότι πάλι πρόσβαση με βαθμολογία και κατάταξη θα είχαμε και με το σύστημα του ΣΥΝ, δε ρίχνουμε και λίγη σάλτσα ακόμα με μπόλικα ωραία λογάκια; Οπότε τι βρήκανε να πούνε… Προπαρασκευαστικό έτος. Οπότε η τελική επιλογή και κατάταξη θα γίνεται ένα χρόνο αργότερα. Ας θεωρήσω και πάλι ότι το μέτρο αυτό είναι θετικό, είναι υλοποιήσιμο, κλπ. Η απορία μου παραμένει: “τι εννοούν λέγοντας ελεύθερη πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο“; Γιατί και πάλι…
Στο τέλος του πρώτου έτους θα γίνεται η κατάταξη του φοιτητή στη συγκεκριμένη Σχολή ή Τμήμα με βάση την επιλογή του, που θα είναι ώριμη, με γνώση του πανεπιστημιακού χώρου και του επιστημονικού αντικειμένου και την απόδοσή του στα μαθήματα του πρώτου έτους. Με βάση τα κριτήρια αυτά θα είναι δυνατή υπό όρους και η οριζόντια μετακίνηση.—
Αρκετά. Το πήραμε το μάθημά μας. Θες να είσαι αριστερός πολιτικός και να δείχνεις ότι νοιάζεσαι για το λαό; Θες να δείξεις ότι εσύ έχεις τη λύση για τα προβλήματά του; Ακολούθα τα παρακάτω βήματα:
1. Διέλεξε ένα θέμα που πονάει πολύ κόσμο (”η πρόσβαση στα πανεπιστήμια”).
2. Δώσε την πιο μεγάλη υπόσχεση που μπορείς για το πρόβλημα ( “ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια” ).
3. Επανάλαβέ τη όσο μπορείς ( 10 φορές σε μια σελίδα είναι καλά 
, θα την πούνε κι άλλες τόσες στις ειδήσεις )
4. Αν η υπόσχεση για το πρόβλημα δεν είναι ρεαλιστική, μίλα και για άλλο θέμα, υποσχέσου τον παράδεισο επί γης, θεώρησε τα προαπαιτούμενα των προτάσεών σου δεδομένα (”το Λύκειο, αν εφαρμοστούν οι προτάσεις που έχουμε στο μυαλό μας, γίνεται τέλειο”, “οι πανελλήνιες καταργούνται, οπότε πάει και το άγχος των πανελληνίων!”, “μετά τις απαραίτητες αναδιαρθρώσεις που έχουμε στο μυαλό μας, όλα θα λειτουργούνε όπως πρέπει και θα είσαι στο πανεπιστήμιο χωρίς άγχος”).
5. Μην το #μπιπ# τελείως, πες και καμιά γενική αλήθεια ( “είπαμε, θα είναι όλα τέλεια, αλλά η επιστήμη θέλει και διάβασμα - το είπε κι ο Καρλ Μαρξ” — δείτε την τελευταία γραμμή της σελίδας τους :-)).
6. Και… σε περίπτωση που πάει όντως κάτι να αλλάξει, κάνε τα πάντα να μη γίνει τίποτα.
Ο Στέφανος Μάνος είναι ένας από τους πολιτικούς που εκτιμώ πολύ. Μια δήλωση, όμως, που ανέβασε στο κανάλι του στο YouTube με βρίσκει να διαφωνώ κάθετα.
Στη δήλωση αυτή ο Στέφανος Μάνος αναφέρεται σε μια δημοσκόπηση, σύμφωνα με την οποία μεγάλο μέρος των Ελλήνων ψηφοφόρων θα ήθελαν να δουν κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Ο Στέφανος Μάνος δηλώνει ότι βρίσκει θετικά τα αποτελέσματα της έρευνας. Διότι “τι κατάφεραν οι μονοκομματικές κυβερνήσεις των τελευταίων 10 ετών; [...] Κανένα πραγματικά σοβαρό ζήτημα δεν αντιμετωπίστηκε. Σε πολλά μοιάζουν οι κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή. Σε ένα όμως, είναι απαράλλακτες: στην ικανότητά τους να θάβουν κάτω από το χαλί όλα τα σοβαρά ζητήματα. Τα αναβάλλουν όλα για την επόμενη τετραετία.[...] Χρειαζόμαστε λοιπόν ένα κυβερνητικό σχήμα που δεν αναβάλει - μια κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ“.
Από πού ακριβώς προκύπτει ότι μια κυβέρνηση συνεργασίας θα ήταν και κυβέρνηση που δεν αναβάλλει, δε μας το διευκρινίζει ο κύριος Μάνος. Πρέπει να θυμόμαστε ότι στο κοινοβουλευτικό σύστημα δεν υπάρχει μόνο κυβέρνηση αλλά και αντιπολίτευση. Και αν η αντιπολίτευση δεν ξεσκεπάζει αυτά που σκεπάζει η κυβέρνηση, είναι εξίσου συμμέτοχη στη συγκάλυψη. Η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή, πριν γίνει κυβέρνηση, ήταν η αντιπολίτευση του Κώστα Σημίτη. Αν η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή δεν απεκάλυπτε όσα συγκάλυπτε (κατά το Στέφανο Μάνο) η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη και αν μάλιστα συνεχίζει την ίδια (κατά το Στέφανο Μάνο και πάλι) τακτική συγκάλυψης ως κυβέρνηση, τότε τι μας κάνει να ελπίζουμε ότι μια συνεργασία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα διέκοπτε αυτήν την τακτική;
Ένα ακόμα πιο σημαντικό σημείο διαφωνίας μου όμως βρίσκεται στο παρακάτω μέρος της δήλωσης.
“Στις επόμενες εκλογές, λοιπόν, 1 στους 4 Έλληνες δεν πρέπει να ψηφίσει Νέα Δημοκρατία ή ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να ψηφίσουν κάτι άλλο. [...] Η ψήφος στο ‘κάτι άλλο’ δε σημαίνει απαραιτήτως αποδοχή των προγραμμάτων του άλλου. Είναι όμως συνειδητή εντολή στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να συνεργαστούν. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει“.
Με αφήνει έκπληκτο αυτή η δήλωση. Πέρα από τα περί συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με εκπλήσσει κυρίως η λογική της. Να ψηφίσουν οι πολίτες κάτι που δεν πιστεύουν για να πετύχουμε τεχνητά ένα αποτέλεσμα (με άγνωστες συνέπειες); Αν από το κοινοβουλευτικό μας σύστημα αφαιρέσουμε και τη θεμελιώδη υπόθεση ότι η ψήφος εκφράζει την άποψη του εκλογικού σώματος, τι άλλο μένει; Τι θα μπορεί να επικαλεστεί τότε μια κυβέρνηση που θέλει όντως να κάνει αλλαγές; Ή μήπως περιμένει ο κύριος Μάνος ότι θα πάρει πχ ο ΣΥΝ 15% και θα πει “ναι καταλαβαίνουμε, δε μας ψήφισαν επειδή μας θέλουν, αλλά επειδή θέλουν κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ και ΝΔ”;
Δε βλέπω γιατί να καταφύγουμε σε τέτοια τρικ. Στην πραγματικότητα υπάρχει άλλος τρόπος για να αλλάξει η πολιτική κατάσταση και είναι ο τρόπος που υποτίθεται ότι πρέπει να δουλεύει μια σοβαρή δημοκρατία: η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα κόμματα να καταρτίσουν σοβαρά προεκλογικά προγράμματα για συγκεκριμένα προβλήματα (και όχι τα συνοθυλεύματα αρλουμπολογίας που βγάζουν σποραδικά για τα μάτια του κόσμου). Και (κυρίως) οι Έλληνες πολίτες να απαιτούν ενημέρωση για τα προγράμματα των κομμάτων και να ψηφίζουν πάντα το πρόγραμμα που τους εκφράζει καλύτερα. Εάν όντως θέλουν σωστή δημοκρατία. Γιατί μπορεί και να μη θέλουν.
Τι σχόλιο να κάνει κανείς για αυτό το βίντεο.
Edit: Το κατέβασαν. Η περιγραφή του πάντως υπάρχει στο in.gr .
Edit2: Ανέβηκε ξανά εδώ. Το λινκ το βρήκα από τον libertarian.
Καθώς πλησιάζουν εκλογές τόσο στις ΗΠΑ όσο και ίσως ( καθώς φαίνεται ) στην Ελλάδα, θυμήθηκα ένα παλιό άρθρο ( “Ένα σύντομο πολιτικό σχόλιο για την πολιτική συνείδηση του Έλληνα” ) του Αλέξανδρου Νίξον στο e-rooster, αμέσως μετά τις τότε (2004) αμερικάνικες προεδρικές εκλογές. Εκεί ο Αλέξανδρος εξηγούσε, μεταξύ άλλων, ότι οι αμερικάνικες εκλογές ήταν πιο πλούσιες από τις ελληνικές σε πολιτικό περιεχόμενο και ιδεολογική αντιπαράθεση. Μια διαπίστωση που βρισκόταν σε αντίθεση με την αντίληψη κάποιων στην Ελλάδα ότι η πολιτική στις ΗΠΑ είναι για “χαζά αμερικανάκια”.
Η παρατήρηση αυτή περνάει από το μυαλό μου συχνά τον τελευταίο χρόνο, καθώς παρακολουθώ περισσότερο αμερικάνικα ειδησεογραφικά portals. Και προς έκπληξή μου, επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο. Η πολιτική αντιπαράθεση στις ΗΠΑ είναι έντονη και με ποικίλο περιεχόμενο: το σύστημα ιατρικής περίθαλψης, η οικονομική και φορολογική πολιτική, ο πόλεμος στο Ιράκ και η ανάμειξη των ΗΠΑ σε εξωτερικές υποθέσεις, οι σχέσεις με το Ισλάμ, η ισορροπία μεταξύ ασφάλειας και δημοκρατικών ελευθεριών, η οπλοκατοχή, οι εκτρώσεις, η διδασκαλία ή μη της εξέλιξης στα σχολεία και η μεταναστευτική πολιτική είναι μερικά μόνο από τα θέματα που “παίζουν” καθημερινά και στα οποία οι προεδρικοί υποψήφιοι παίρνουν ή θα πάρουν θέση και σχολιάζονται από τους πάντες (ΜΜΕ και, πολύ σημαντικό πλέον, bloggers).
Δε θέλω (ούτε θα μπορούσα) να εξιδανικεύσω την πολιτική κατάσταση των ΗΠΑ και δε θέλω να “ρίξω” τη θέση της χώρας μου απέναντι σε κάποια άλλη. Θέλω απλά να πω ότι αν σε εκείνη τη χώρα που κατοικείται από “αμερικανάκια” υπάρχει ο πολιτικός προβληματισμός που βλέπω να υπάρχει, τότε στις δικές μας εκλογές και την πολιτική σκηνή γενικά, κάτι πρέπει να αλλάξει πια. Και δεν αναφέρομαι στην ανάδειξη ενός πολιτικού κόμματος ή άλλου, αλλά στο ότι χρειάζεται άμεσα εντατικοποίηση της πολιτικής συζήτησης. Η Ελλάδα έχει προβλήματα που δεν πρέπει να περάσουν στο ντούκου και αυτή τη φορά για να ξαναφτάσουν στις… μεθεπόμενες εκλογές. Άραγε σε αυτές τις εκλογές θα μάθουμε (επιτέλους και τουλάχιστον) συγκεκριμένες θέσεις των πολιτικών που ψηφίζουμε; Όταν το βράδυ των εκλογών μάθουμε τη νέα κυβέρνηση, θα γνωρίζουμε τα θέματα που θα έχει ως προτεραιότητα και τι θα κάνει; Ή θα έχουμε και πάλι εκλογές “κουμπάρων” και “ζειμπέκικων”;
