Category Archive

«Εμπιστοσύνη στην δύναμή σου»
Αυτό είναι το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει το ΚΚΕ. Δύναμη ενάντια στην πλουτοκρατία φυσικά. Ταξικός πόλεμος. Εκεί βρίσκεται η λαϊκή δύναμη και αυτός είναι ο σκοπός της λαϊκής συμμαχίας. Και εξουσία. Γιατί φυσικά με την δημοκρατία ο λαός δεν έχει αρκετή εξουσία! (Ναι, εντάξει. Αν ο λαός ψηφίζει για λάθος λόγους το νόημα της δημοκρατίας καταργείται, αλλά δεν καταργείται ο σκοπός της.) Επειδή ο δεξιόθεν φασισμός δεν είναι *πολύ* της μόδας πλέον, ο αριστερόθεν μπορεί να φανεί σε μερικούς πιο μοδάτος.

Και εννοείται πως αν αντισταθούμε στον καπιταλισμό όλα μας τα προβλήματα θα λυθούν. Όχι δεν θα μας νοιάζουν οι ανοησίες στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, γιατί θα ελέγχονται. Όχι δεν θα μας νοιάζει η ανεργία, γιατί το κράτος θα φροντίζει να δουλεύεις, ακόμα και χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο που γεννήθηκες (όπως έκαναν στην Σουηδία). Καλύτερα να μην έχουμε ποικιλία, γιατί μέσα στην ποικιλία μπορεί να βρεθεί κάτι χαλασμένο ή απλά όχι του γούστου μας και να μας τρομάξει.
Και αλίμονο! Φιλελευθερισμός! Αυτό είναι η νέα τάξη πραγμάτων! Ακούτε την λέξη; Είναι ΝΕΑ. Σημαίνει πώς χρειάζεται προσαρμογή. Πώς θα προσαρμοστεί ακόμα και ο τελευταίος απροσάρμοστος; Καλύτερα να μείνουμε όλοι πίσω παρά να βοηθήσουμε κάποιους να παραδεχτούν πώς έχουν πρόβλημα προσαρμογής.
Πώς τολμάω να μιλάω για απροσάρμοστους θα μου πείτε; Δεν έχω ζήσει την μιζέρια του κόσμου, δεν καταλαβαίνω τα προβλήματά του. Ε, ναι. Κάποτε έβλεπα και εγώ ειδήσεις. Όλο το δράμα στην τηλεόρασή μου.
Αλλά κυκλοφορώ έξω και ακούω τον κόσμο. Όλον αυτόν που παραπονιέται για το σύστημα. Έζησα στην Γαλλία όπου πολλοί προτιμούσαν λόγω πεποίθησης να μην δουλέψουν και να ζήσουν με ένα ελάχιστο επίδομα ανεργίας. Αλλά ακόμα και αυτοί που παραπονιούνται για το σύστημα είναι αδιάσπαστο κομμάτι αυτού.
Οι φιλελεύθεροι καταλαβαίνουν πολύ καλύτερα το σύστημα και την ανάγκη να ικανοποιηθούν όλοι από αυτό. Δεν προσπαθούν να κουκουλώσουν τα προβλήματα.
Σε μια κοινωνία με λάθος κοινωνικούς δεσμούς δημιουργούνται ψυχολογικά προβλήματα και έπειτα οικονομικά. Αυτός που δεν μπορεί να είναι αυτόνομος σε μια κοινωνία σημαίνει πως η ίδια η κοινωνία δεν του έχει δώσει την ικανότητα να εκμεταλλευθεί τις κλίσεις του. Αδιάφοροι γονείς, σχολείο ή και τα δύο δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως τελικά δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα με οικονομικό τρόπο. Ακόμα και παρέχοντας βασικά αγαθά όπως παιδεία και ιατρική περίθαλψη, δεν μπορούμε να λύσουμε την ρίζα του κοινωνικού προβλήματος. Ούτε στρέφοντας τον μισό πληθυσμό ενάντια στον άλλο μισό μπορούμε να λύσουμε το κοινωνικό πρόβλημα.
Και η λύση δεν είναι μια για όλους. Ο κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του ανάγκες και χωρίς οικονομική ελευθερία να βρει την λύση που του ταιριάζει και αυτό που χρειάζεται δεν πρόκειται να πάει πουθενά.
Η δύναμη του ανθρώπου είναι στην δημιουργία και όχι στο να ακολουθεί το πλήθος.

Πώς έχουν αυτό το θράσος να καπελώνουν τα πάντα; Παραθέτω:

Μεγάλη συναυλία-συγκέντρωση για την προστασία των δασών και των δημόσιων ελεύθερων χώρων πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή στο Σύνταγμα. [...] Τη συναυλία διοργάνωσαν το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, η δημοτική κίνηση Αθήνας «Ανοιχτή πόλη», η ΑΔΕΔΥ, το ΕΚΑ και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συμβασιούχων Πυρόσβεσης Διάσωσης, με τη στήριξη των ραδιοφωνικών σταθμών Μελωδία, 105,5 στο κόκκινο, Εν Λευκώ και Best. Τη συναυλία στήριξαν επίσης οι εφημερίδες Ελευθεροτυπία, Τα Νέα, Αυγή και οι ΓΣΕΕ, ΟΤΟΕ, Ομοσπονδία Εργαζομένων στο υπουργείο Οικονομίας, ΠΟΕ-ΟΤΑ, ΠΕΤ-ΟΤΕ, οι σύλλογοι εργαζομένων στην Εθνική και την Εμπορική Τράπεζα, η ΠΑΣΕ-ΟΤΕ, η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, η ΕΤΕ-ΔΕΗ και η ΟΜΕ-ΟΤΕ.[...]

Κεντρικά αιτήματα της εκδήλωσης ήταν, μεταξύ άλλων, «να αναδασωθούν τα καμένα, να προστατευτούν όσα δάση και δημόσιοι ελεύθεροι χώροι απέμειναν από τη βουλιμία των κατασκευαστικών συμφερόντων και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των κυβερνήσεων για εκχώρησή τους σε ιδιωτικά συμφέροντα και να διαφυλαχθούν και αξιοποιηθούν οι τελευταίοι μεγάλοι χώροι που θα μπορούσαν να γίνουν υποδοχείς πρασίνου και να αποτελέσουν ‘ανάσα’ για την Αθήνα».

Διάβασα αυτό το άρθρο της Μαρίνας Μάνη για την “Τυποεκδοτική” στην Ελευθεροτυπία, και έτσι για teaser θα παραθέσω μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του:

Τα στελέχη της μπορεί να τραγουδούν την Κομμουνιστική Διεθνή για «της γης τους κολασμένους», αλλά ο τζίρος της έφτασε τα 40.000.000 ευρώ ετησίως.

Ο «Ριζοσπάστης» μπορεί να είναι η «επίσημη αγαπημένη», αλλά τα «κόκκινα» τυπογραφεία δεν σνομπάρουν τα χρώματα άλλων εφημερίδων: τυπώνουν από τη «Χώρα» του Γ. Τράγκα μέχρι τον «Ελεύθερο Τύπο» της Γιάννας Αγγελοπούλου κι από τον «Πρωταθλητή» του Ολυμπιακού και του Σ. Κόκκαλη μέχρι την «Αξία» του Χρηματιστηρίου και των μεγάλων μπίζνες.

…

Σήμερα, απλώνεται σε 12.000 τετραγωνικά στο Κρυονέρι Αττικής στο κέντρο μιας έκτασης 20 στρεμμάτων, ενώ από ρευστό ας είναι καλά οι τελευταίοι αναπτυξιακοί νόμοι και το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Περισσού.

…

Κάποτε, μάλιστα, είχε κατηγορηθεί και ως… απεργοσπάστρια επειδή τύπωσε εφημερίδες στις οποίες η ΕΣΗΕΑ είχε κηρύξει απεργία για την καταβολή δεδουλευμένων: «Ημασταν δεσμευμένοι εμπορικά», απάντησαν τότε οι σύντροφοι υπεύθυνοι…

…

Σήμερα η «Τυποεκδοτική» ολοκληρώνει τις νέες εγκαταστάσεις της και ετοιμάζεται για νέα εφόρμηση, αποδεικνύοντας ότι το κόκκινο δαιμόνιο μπορεί να ντριμπλάρει τον καπιταλισμό ακόμη και μέσα στο γήπεδό του. Οσο για την επανάσταση, βλέπουμε…

Λίγο πριν πάω για ύπνο χθες, μπήκα στο in.gr και είδα σε τίτλο: Ελεύθερη εισαγωγή στα πανεπιστήμια προτείνει ο Αλ.Αλαβάνος. Επειδή το άρθρο δεν έλεγε και πολλά κι επειδή δεν ήθελα να πάθω σοκ βραδυάτικα παίρνοντας στα σοβαρά τη δήλωση όπως τη διάβαζα, περίμενα σήμερα για να μπω στο site του ΣΥΝ και να δω ακριβώς τι προτείνουν. Έτσι, το έπαθα σήμερα το σοκ. Πρόκειται για ένα κλασσικό, κλασσικότατο παράδειγμα σύγχρονου (ελληνικού έστω) αριστερού λόγου. Οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να πουν ο,τιδήποτε και να το παρουσιάσουν σαν ουσιαστική πρόταση, αρκεί να ακούγεται ωραίο.Στο site τους, λοιπόν, υπόσχονται πολλά. Πάρα πολλά. Για σχεδόν όσο διαρκεί αυτό το ποστ, θα υποθέσω ότι όσα λένε έχουν πραγματικά βάση και είναι υλοποιήσιμα. Θα επικεντρωθώ όμως στο βασικό σημείο του κειμένου και του τίτλου. Λένε λοιπόν:

Καθιερώνεται η ελεύθερη πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο. Όλοι ανεξαίρετα οι απόφοιτοι/ες του ελληνικού Λυκείου, γενικού ή τεχνικού, μέχρι την καθιέρωση του Ενιαίου Λυκείου, όπως υποστηρίζουμε, έλληνες πολίτες ή παιδιά μεταναστών, [να] έχουν το δικαίωμα από τον αμέσως επόμενο χρόνο σε δωρεάν φοίτηση σε ελληνικό δημόσιο Πανεπιστήμιο, σε σίτιση, στέγαση και χρήση των συγκοινωνιακών μέσων.

Η φράση “ελεύθερη πρόσβαση στα Πανεπιστήμια” αναφέρεται 10 φορές μέσα στο κείμενο και ο συντάκτης του κειμένου υπόσχεται: “Η οικογενειακή και μαζική «υστερία» σχετικά με τα θέματα και την βαθμολογία των πανελλαδικών, μοναδικό σχεδόν φαινόμενο σε όλη την Ευρώπη, θα αποφορτιστεί”. Το εύλογο ερώτημα που μπορεί να έχει λοιπόν κάποιος, είναι τι να εννοούν, άραγε, λέγοντας “ελεύθερη πρόσβαση”. Εννοούν ότι θα μπορεί να πηγαίνει ο καθένας σε όποια σχολή θέλει; Δηλαδή αν 10000 άτομα αποφασίσουν ότι θέλουν να πάνε στην Ιατρική, θα πρέπει να τους δεχτεί όλους η σχολή; Αναζητώ μια απλή διευκρίνηση σε αυτό το απλό ερώτημα. Διάφορες αοριστίες του στυλ “Ο τρόπος επιλογής θα έχει σχέση με την εργασιακή τους πορεία και γενικά με τη δημιουργική τους δραστηριότητα” δε σε βοηθάνε και πολύ να βγάλεις άκρη.

Μετά από αρκετές παραγράφους διαβάζω τη μοναδική πρόταση σε όλο το κείμενο, που εξηγεί πώς θα ήθελε ο ΣΥΝ να γίνεται η μετάβαση από το Λύκειο στο Πανεπιστήμιο:

Όλοι ανεξαιρέτως οι απόφοιτοι του Λυκείου που το επιθυμούν εγγράφονται στο πανεπιστήμιο με βάση το απολυτήριό τους και με δήλωση των προτιμήσεών τους.

Με βάση το απολυτήριό τους, λοιπόν και τις δηλώσεις προτιμήσεων. Άρα ο βασικός μηχανισμός παραμένει ο ίδιος. Όσο και η απορία: “τι εννοούν λέγοντας ελεύθερη πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο“; Και επειδή το σημείο είναι κρίσιμο και ο αναγνώστης μπορεί να αρχίσει να σκέφτεται, πέφτει στο καπάκι άλλη μια γερή και αόριστη υπόσχεση.

Το πρώτο πανεπιστημιακό έτος δεν είναι πια οριοθετημένο σε ΑΤΕΙ ή Πανεπιστήμια, σε μια Σχολή ή ένα Τμήμα. Διακρίνεται για το ευρύ γνωστικό του περιεχόμενο. Διαμορφώνεται με βάση συγκεκριμένες κατευθύνσεις, που καλύπτουν βασικές εγκύκλιες μαθήσεις που υποστηρίζουν τις επιμέρους επιστήμες, και περιλαμβάνει ένα ευρύτερο αριθμό Σχολών ή Τμημάτων ενός Ιδρύματος ή και όλο το Ίδρυμα και επιτρέπουν στον φοιτητή με εμπειρία στο δεύτερο έτος να επιλέξει Σχολή ή Τμήμα.

Με άλλα λόγια, μιας και φτάσαμε στο δια ταύτα και είδαμε ότι πάλι πρόσβαση με βαθμολογία και κατάταξη θα είχαμε και με το σύστημα του ΣΥΝ, δε ρίχνουμε και λίγη σάλτσα ακόμα με μπόλικα ωραία λογάκια; Οπότε τι βρήκανε να πούνε… Προπαρασκευαστικό έτος. Οπότε η τελική επιλογή και κατάταξη θα γίνεται ένα χρόνο αργότερα. Ας θεωρήσω και πάλι ότι το μέτρο αυτό είναι θετικό, είναι υλοποιήσιμο, κλπ. Η απορία μου παραμένει: “τι εννοούν λέγοντας ελεύθερη πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο“; Γιατί και πάλι…

Στο τέλος του πρώτου έτους θα γίνεται η κατάταξη του φοιτητή στη συγκεκριμένη Σχολή ή Τμήμα με βάση την επιλογή του, που θα είναι ώριμη, με γνώση του πανεπιστημιακού χώρου και του επιστημονικού αντικειμένου και την απόδοσή του στα μαθήματα του πρώτου έτους. Με βάση τα κριτήρια αυτά θα είναι δυνατή υπό όρους και η οριζόντια μετακίνηση.—

Αρκετά. Το πήραμε το μάθημά μας. Θες να είσαι αριστερός πολιτικός και να δείχνεις ότι νοιάζεσαι για το λαό; Θες να δείξεις ότι εσύ έχεις τη λύση για τα προβλήματά του; Ακολούθα τα παρακάτω βήματα:

1. Διέλεξε ένα θέμα που πονάει πολύ κόσμο (”η πρόσβαση στα πανεπιστήμια”).
2. Δώσε την πιο μεγάλη υπόσχεση που μπορείς για το πρόβλημα ( “ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια” ).
3. Επανάλαβέ τη όσο μπορείς ( 10 φορές σε μια σελίδα είναι καλά , θα την πούνε κι άλλες τόσες στις ειδήσεις )
4. Αν η υπόσχεση για το πρόβλημα δεν είναι ρεαλιστική, μίλα και για άλλο θέμα, υποσχέσου τον παράδεισο επί γης, θεώρησε τα προαπαιτούμενα των προτάσεών σου δεδομένα (”το Λύκειο, αν εφαρμοστούν οι προτάσεις που έχουμε στο μυαλό μας, γίνεται τέλειο”, “οι πανελλήνιες καταργούνται, οπότε πάει και το άγχος των πανελληνίων!”, “μετά τις απαραίτητες αναδιαρθρώσεις που έχουμε στο μυαλό μας, όλα θα λειτουργούνε όπως πρέπει και θα είσαι στο πανεπιστήμιο χωρίς άγχος”).
5. Μην το #μπιπ# τελείως, πες και καμιά γενική αλήθεια ( “είπαμε, θα είναι όλα τέλεια, αλλά η επιστήμη θέλει και διάβασμα - το είπε κι ο Καρλ Μαρξ” — δείτε την τελευταία γραμμή της σελίδας τους :-)).
6. Και… σε περίπτωση που πάει όντως κάτι να αλλάξει, κάνε τα πάντα να μη γίνει τίποτα.