You are currently browsing the category archive for the 'ενημέρωση' category.
Πολύ γουστάρω αντικειμενικές και σε βάθος αναλύσεις διεθνών γεγονότων από την Ελευθεροτυπία. Τη βρίσκω ρε παιδί μου. Νιώθω σαν να πετιέται ένας τύπος μπροστά μου και να μου λέει με ύφος “εγώ θα σου πω τι έγινε,γιατί εγώ τα έμαθα όλα…!”.
Και του λέει μετά ο Μπους, “Κοίτα εδώ ρε Τσάβες γιατί εγώ θα ….”
Ο Αλέξης Τσίπρας πήγε στην Κύπρο αφού τον κάλεσανε από εκεί πρώτα. Δεν πάει και ακάλεστος, είπαμε. Ψάχνει το μαγικό φίλτρο που θα τον κάνει πρωθυπουργό στην Ελλάδα - πάει στο ΑΚΕΛ για να του εξηγήσει πόσο και κάθε πότε θα πίνει.
Δήλωσε ότι “Υποσχεθήκαμε στους συντρόφους μας στην Κύπρο ότι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μετατρέψουμε και στον ελλαδικό χώρο την Αριστερά σε πρωταγωνίστρια δύναμη στις πολιτικές εξελίξεις”
Τα πήρε λίγο βέβαια ο Alexis γιατί το κυπριακό κοινοβούλιο θα εγκρίνει την Συνθήκη της Λισαβώνας, αλλά εντάξει μετά ξαναγίνανε φίλοι. Τα πήρε και επειδή το ΑΚΕΛ είναι πιο πολύ φίλοι με την Αλέκα και όχι με αυτόν. Αλλά εντάξει, το ξεπέρασε.
Εγώ θεωρώ ότι πέρα από τα κυπριακά, ο Σύριζα θα πρέπει να αποκτήσει την εξής γραμμή και στα επόμενα λίγα χρόνια ο Alexis θα είναι στο Μαξίμου:
- Είμαστε αυθεντικοί αριστεροί. Όχι ψεύτες όπως του ΠΑΣΟΚ. Δεν έχουμε και κονσερβοκούτια όμως όπως το ΚΚ…
- Δεν έχουμε φάει τίποτα από μίζες. Είμαστε αγνοί. Πολύ αγνοί.
- Ο Αλέξης είναι καλό παιδί. Δεν είναι ο καταλληλότερος για γαμπρός της κόρης σας; ε; για πρωθυπουργός της χώρας; ε; ε; έχει και μηχανή!
- Κάθε μήνα να μαζεύουν έναν έρανο, να δίνουν κάτι στον Γιωργάκη…Όσο καταρρέει το ΠΑΣΟΚ, τόσο καλύτερα για τον Alex!
Βρήκα ένα άρθρο για μια παλιά αμερικάνικη καμπάνια κατά των ναρκωτικών. Είναι από το 1998, αλλά το μήνυμα είναι ακόμα χρήσιμο να ακουστεί. Ενδιαφέρον άρθρο, κυρίως γιατί αναλύει ένα θέμα το οποίο συχνά αγνοείται.
Ναι, τα ναρκωτικά μπορούν να καταστρέψουν ζωές. Αλλά πολλοί καταφέρνουν να ζήσουν τις ζωές τους παίρνοντας ναρκωτικά και η μεγαλύτερη δυσκολία τους είναι να εξασφαλίσουν την δόση τους.
Επίσης, τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά για τις βλαβερές συνέπειες του αλκοόλ, αλλά ταυτόχρονα μαθαίνουν και πως για μικρές ποσότητες δεν παθαίνουν τίποτα. Καλό θα είναι να ξέρουν πως δεν πρόκειται να εθιστούν από ένα τσιγάρο μαριχουάνας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα θα υπάρξει αν το παιδί μάθει μέσω φίλων ότι δεν θα πάθει τίποτα από ένα τσιγάρο και σταματήσει να εμπιστεύεται τους γονείς του.
Η κρατική αυτή παραπληροφόρηση για τα ναρκωτικά, ότι έχουν ως μοναδικό επακόλουθο την καταστροφή της ζωής χαρακτηρίζεται ως αντιπαιδαγωγική και προσπάθεια κυριαρχίας του κράτους.
Δεν θα το εξέφραζα έτσι ακριβώς, αλλά συμφωνώ με το άρθρο, πως πρέπει να τα βλέπουμε όλα στην σωστή τους διάσταση.
Αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί που μιλάν για το ΛΑ.Ο.Σ. μπήκαν στην σελίδα του να δουν τι ακριβώς γράφει. Παραθέτω εδώ ένα κομμάτι, λιγότερο δημαγωγικό από αυτό κατά των μεταναστών, λιγότερο εξωφρενικό από αυτό που εκφέρεται κατά των εκτρώσεων, λες και αυτό πρόκειται να βοηθήσει τον θεσμό της οικογένειας και το δημογραφικό πρόβλημα. Είναι ένα κομμάτι μάλλον ύπουλο. Πιθανότατα οι υποστηρικτές του κόμματος δεν είναι τόσοι πολλοί όσοι θέλουν να νομίζουμε, αλλά μερικές φορές πρέπει να δούμε και τα άκρα για να πάρουμε εμπρός.
Δεν παραθέτω σύνδεσμο. Βρίσκεται εύκολα.
Ο ΑΝΩΤΑΤΟΣ ΑΡΧΩΝ - ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ
Ο ΛΑ.Ο.Σ. στο πρώτο του κεφάλαιο αναφέρεται στην κορυφή του κρατικού μας οικοδομήματος. Στον Ανώτατο Άρχοντα.
Στέκεται ο ΛΑ.Ο.Σ. αντιμέτωπος και αντίθετος, οριζόντια και κάθετα, στο κομματικό αλισβερίσι και το εξευτελιστικό παζάρι των παρασκηνίων, πριν και κατά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, που πρέπει να ‘ναι υπερκομματικό πρόσωπο κοινής παραδοχής και να μην φορτώνεται με δεσμεύσεις και γραμμάτια προεξόφλησης απέναντι σ’ εκείνους που τον επιλέγουν.
Ο ΛΑ.Ο.Σ. θέλει Πρόεδρο όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητο, αδέσμευτο, θεματοφύλακα άγρυπνο των Ιερών και των Οσίων.
Ο ΛΑΟΣ προτείνει (μόνον αυτός) την θέσπιση του Συμβουλίου των Αρίστων, κοντά στον Πρόεδρο, που να αποτελείται από τον Πρωθυπουργό, τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως, τον Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, τους Προέδρους του Αρείου Πάγου, του Συμβουλίου Επικρατείας, του Ελεγκτικού Συνεδρίου, τον αρχαιότερο του Διπλωματικού Σώματος και τον Πρύτανη που θα υποδεικνύεται από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.
Μμμ… Όχι. Ίε.
Εγώ θέλω τον πρόεδρο της δημοκρατίας να συνεργάζεται με τα κόμματα. Θέλω να δεσμεύεται και όχι, δεν περιμένω από αυτόν να ξαγρυπνήσει για κανένα ιερό και για κανένα όσιο. Εγώ προσκυνώ μόνο nihonjin bishonen (προσωπικά είδωλα και είμαι σίγουρη πως δεν εξαρτώνται από τις αγαθές προθέσεις του). Επομένως, ΛΑ.Ο.Σ. ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε. Και μην τονίζεις με κόκκινα γράμματα την λέξη *φιλελευθερισμό* στο πρόγραμμά σου. Κάποιοι μπορεί να μάθουν τι πραγματικά σημαίνει.
Όταν ο Κώστας Σημίτης παρέδωσε τη σκυτάλη στον Γιώργο Παπανδρέου για να διεκδικήσει την εξουσία, το ΠΑΣΟΚ φάνηκε στιγμιαία να εμπνέει έναν δυναμισμό. Ο νέος πρόεδρος συνεργάστηκε με κεντροαριστερούς και φιλελεύθερους και φάνηκε να έχει συγκεκριμένες ιδέες.
Όμως, μετά την ήττα στις εκλογές πολλά άλλαξαν και το ΠΑΣΟΚ ακόμα μετά από τόσο καιρό αδυνατεί να βρεί μια συγκεκριμένη πολιτική θέση και σίγουρα αδυνατεί να κοντράρει στα ίσια την Νέα Δημοκρατία. Θεωρώ ότι ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί το αποτέλεσμα της μάχης με τα φαντάσματα του παρελθόντος : τελικά ήταν λάθη οι ιδιωτικοποιήσεις επί Σημίτη; ή επιτυχίες; Τι θα άλλαζε και τι θα κρατούσε από το παρελθόν ο κ. Παπανδρέου; Ξέρει; Τριάμισι χρόνια αυτοκριτική και ποιο το αποτέλεσμα; Αν το ξέρει θα το πει και σε μας;
Τα τελευταία χρόνια (ευτυχώς με μερικές εξαιρέσεις) το σοσιαλδημοκρατικό ( 
κόμμα της Ελλάδας αρνείται πεισματικά να παράγει κάποια σοβαρή πολιτική σκέψη. (Κάποια σκέψη γενικότερα;). Το περίεργο είναι ότι πολύ λίγοι ασχολούνται με την θεαματική έλλειψη επιχειρημάτων και ιδεολογίας στη σημερινή πολιτική σκηνή. Tόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στη ΝΔ το βασικό μέλημα των στελεχών είναι η κατάληψη της εξουσίας - οτιδήποτε άλλο είναι δευτερεύον!
…θα ήθελα να παραθέσω το παρακάτω κείμενο:
Γιατί στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσω Φιλελεύθερη Συμμαχία:
1. Γιατί είμαι νέος, και παρόλο που είμαι άνεργος, αρνούμαι να ακολουθήσω την πεπατημένη ζητιανεύοντας από τους πολιτικούς μια θέση στο δημόσιο. Γιατί έχω όνειρα και φιλοδοξίες που όμως πνίγονται σε ένα περιβάλλον αναξιοκρατίας και ασυδοσίας των προνομιούχων και κάτι πρέπει να κάνω, σήμερα κιόλας, για όλα αυτά.
2. Γιατί είμαι νέος εργαζόμενος, και παρόλο που πληρώνω το μισό μισθό μου σε ασφαλιστικές εισφορές κινδυνεύω να βρεθώ χωρίς σύνταξη λόγω της ληστείας των αποθεματικών των ταμείων. Γιατί θέλω να αποφασίζω εγώ πως και που θα αποταμιεύονται οι ασφαλιστικές μου εισφορές και δεν εκχωρώ σε κομματικούς εγκάθετους και συνδικαλιστές το δικαίωμα διαχείρισης αυτών των χρημάτων μου.
3. Γιατί αντιλαμβάνομαι πλέον ότι η “δημόσια” “δωρεάν” παιδεία και υγεία είναι μια απάτη, που επιδιώκει να συγκαλύψει τη παροχή πανάκριβων και άθλιας ποιότητας υπηρεσιών εκπαίδευσης και περίθαλψης για εμένα και την οικογένεια μου. Γιατί θέλω να επιλέγω ελεύθερα τα δημόσια ή ιδιωτικά ιδρύματα ασφάλισης, περίθαλψης και εκπαίδευσης που εγώ -και όχι κάποιοι άλλοι- θεωρώ καλύτερα. Γιατί απαιτώ να αποφασίζω μόνο εγώ σε ποια δημόσια ή ιδιωτικά νοσοκομεία, σχολεία και πανεπιστήμια θα καταλήγουν οι φόροι που πληρώνω στο κράτος.
4. Γιατί είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και αρνούμαι να είμαι υπό συνεχή ομηρεία διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών που με εξοντώνουν οικονομικά με εκβιασμούς, πρόστιμα και υπέρογκη φορολογία. Γιατί έχω καινοτόμες ιδέες που θα ήθελα να τις δοκιμάσω επιχειρηματικά αλλά δεν μπορώ να ανταγωνιστώ με ίσους όρους τα κρατικά μονοπώλια και τους κρατικούς προμηθευτές, όλους αυτούς δηλαδή που ευνοεί το κράτος γιατί διαπλέκονται μαζί του.
5. Γιατί είμαι επιχειρηματίας που ενώ παράγω πλούτο νόμιμα και δημιουργώ θέσεις εργασίας, η επιχειρηματική μου δραστηριότητα θεωρείται πάντα ύποπτη και αντιμετωπίζομαι σαν κλέφτης. Γιατί δεν αντέχω άλλο τις πιέσεις των κρατικοδίαιτων παρασίτων, κυρίως διεφθαρμένων δημόσιων λειτουργών, που ανικανοποίητοι από τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος απαιτούν όλο και μεγαλύτερο μερίδιο από το προϊόν του μόχθου μου.
6. Γιατί είμαι ιδιωτικός υπάλληλος, πεισμένος ότι η επιχειρηματική ερήμωση της Ελλάδας μού στερεί ευκαιρίες σταδιοδρομίας και οικονομικής εξέλιξης και μπορεί να κάνει τον εφιάλτη της απόλυσης και της ανεργίας πραγματικότητα. Γιατί δεν δέχομαι το επιχείρημα ότι στην Ελλάδα δεν μπορεί να επαναληφθεί το οικονομικό επίτευγμα της Ιρλανδίας, όπου ανοικτή οικονομία, η χαμηλή φορολογία και ο ανταγωνισμός δημιούργησαν πλούτο και θέσεις εργασίας για όλους.
7. Γιατί είμαι καταναλωτής και δεν αντέχω την αυξανόμενη ακρίβεια λόγω της ανικανότητας του κράτους να δημιουργήσει συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού στην οικονομία. Γιατί δεν δέχομαι τα χρήματά μου να χάνονται για την διατήρηση ελλειμματικών κρατικών επιχειρήσεων, ιδίως σε τομείς που θα μπορούσε ο ιδιωτικός τομέας να προσφέρει καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες και προϊόντα.
8. Γιατί είμαι δημόσιος υπάλληλος και αρνούμαι να συνεχίσω να φυτοζωώ σε ένα περιβάλλον ανυποληψίας και δημόσιας χλεύης, όπου οι προαγωγές δίνονται με μοναδικό κριτήριο την ανικανότητα και τη κομματική υποταγή. Γιατί θέλω το δημόσιο λειτούργημα να παρέχει υψηλής ποιότητας υπηρεσίες στον πολίτη, και αυτή η υψηλή να ποιότητα να αμείβεται ανάλογα.
9. Γιατί δεν πιστεύω ότι η χρήση ναρκωτικών πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ποινικό αδίκημα, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα εκατόμβες νεκρών, αδιαχώρητο στις φυλακές και τεράστια κέρδη για τους εμπόρους.
10. Γιατί είναι καιρός να γίνει και στην Ελλάδα ο Στρατός αποκλειστικά επαγγελματικός.
11. Γιατί δεν δέχομαι κάποιοι συμπολίτες μου να υφίστανται διακρίσεις λόγω εθνοτικού, φυλετικού, θρησκευτικού ή σεξουαλικού ή οποιουδήποτε άλλου αυτοπροσδιορισμού ή προσανατολισμού.
12. Γιατί δεν θέλω στις εκλογές αυτές να χάσω την ευκαιρία να αποδοκιμάσω με την ψήφο μου το σημερινό πολιτικό τέλμα που δεν δίνει λύσεις στα αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί. Γιατί είμαι πλέον πεισμένος ότι οι λύσεις δεν μπορούν να προέλθουν από αυτούς που ευθύνονται για αυτά τα αδιέξοδα.
13. Γιατί δεν θέλω να δώσω τη ψήφο μου σε αντιδημοκρατικά κόμματα της άκρας δεξιάς ή αριστεράς, δηλαδή σε όλους αυτούς που θέλουν να εκμεταλλευτούν την διαμαρτυρία των Ελλήνων πολιτών για να προωθήσουν τον εθνικισμό και τον σκοταδισμό, τον περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων και την κατάργηση της ελεύθερης αγοράς.
14. Γιατί θέλω να δώσω σε αυτές τις εκλογές την ευκαιρία σε νέους ανθρώπους, ακόμα και άγνωστους, να δοκιμάσουν εκεί που απέτυχαν οι γόνοι των γνωστών πολιτικών οικογενειών και οι αυλικοί τους. Γιατί μόνο νέοι άνθρωποι, που δεν έχουν δεσμεύσεις και δεν υπολογίζουν κανένα πολιτικό κόστος μπορούν να πετύχουν αυτό που σήμερα φαντάζει ακατόρθωτο.
15. Γιατί απ΄όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι η Φιλελεύθερη Συμμαχία, εκτός από νέους και άφθαρτους ανθρώπους, έχει και τις πολιτικές θέσεις αλλά και τον δυναμισμό που απαιτείται για να μπει η Ελλάδα σε μια νέα πορεία.
Ένα νέο κόμμα
Από νέους ανθρώπους
Για μια νέα Ελλάδα
και να προσθέσω και 2 επιπλέον αιτίες / σκέψεις
- γιατί δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στους πολιτικούς που ελέγχουν αυτή τη στιγμή ότι κινείται στη χώρα.Και δε θέλω να ελέγχουν ακόμη περισσότερα!
- γιατί πιστεύω ότι η μόνη λύση για πρόοδο της χώρας είναι επιτέλους να υπάρξει ατομική ευθύνη και όχι “συλλογική”… είδαμε τι συμβαίνει όταν “για όλα φταίει το κράτος”. Ας δούμε και τι θα συμβεί όταν ο καθένας έχει ευθύνη των πράξεών του!
…to be continued
Στις 21/6 με είσοδο ελεύθερη, με συντονιστή τον Στάθη Χαϊκάλη.
Εύστοχα τα σχόλια, λάθος ώρα καθώς οι bloggers συχνά δουλεύουν κιόλας. Λάθος μέρα καθώς πρόκειται για την μέρα δίκης του blogme.gr. Δεν ξέρω αλλά δε νομίζω ότι οι πολιτικοί που θα συμμετάσχουν να είναι και οι καλύτεροι για να μιλήσουν για την πολιτική και τα blogs… Έχω την (ρομαντική πεποίθηση ότι η συζήτηση στο διαδίκτυο είναι πολύ ανώτερη από αυτή στα τηλεοπτικά παράθυρα! Θα ήθελα περισσότερους από τους γνωστούς - άγνωστους πολιτικούς bloggers! Άρα και λάθος καλεσμένοι.
(παρ’όλα αυτά, καλό είναι που γίνεται! :D)
Χθες πήγαμε στην ομιλία που διοργάνωσε η Φιλελεύθερη Συμμαχία με θέμα ‘Η εμπλοκή των μεταρρυθμίσεων’. Ακούστηκαν πάρα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα και ήταν σημαντικό να γίνει η πρώτη ομιλία μετά το συνέδριο με θέματα τα οποία μόνο η ΦΣ θέλει να δει με τον δικό της μοναδικό τρόπο.
Καίρια σημεία που αναλύθηκαν ή αναφέρθηκαν:
- Τον ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς δεν τον φοβούνται οι κομμουνιστές, αλλά οι ίδιοι οι επιχειρηματίες οι οποίοι δεν ζητάν μεταρρυθμίσεις από το κράτος αλλά βολεύονται από την τωρινή κατάσταση του ποιος θα μπορέσει να κλέψει ποιον.
- Ποιο είναι το εισόδημα το οποίο δήλωναν όσο δούλευαν οι σημερινοί συνταξιούχοι που δεν μπορούν να ζήσουν σήμερα με την σύνταξη που παίρνουν; Φυσικά, το γεγονός πως ζουν σημαίνει ότι από κάπου παίρνουν χρήματα.
- Η τηλεόραση θα μπορούσε να βελτιωθεί αν οι ίδιοι οι πολιτικοί είχαν σοβαρότητα και δεν συμμετείχαν σε αυτή την κοροϊδία ενημερώσεις που παρέχουν τα τηλεοπτικά παράθυρα.
- Όταν όλοι γκρινιάζουμε για την απελευθέρωση του ωραρίου καταστημάτων φοβόμαστε πως μόνο τα μεγάλα καταστήματα θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις του και ξεχνάμε τις υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει ένα μικρό κατάστημα σε λίγες ώρες λειτουργίας.
- Η ανασυγκρότηση του κράτους πρέπει να γίνει σε δυο στάδια: (1) την αξιολόγηση και αλλαγή των νόμων, και (2) την αξιολόγηση και αλλαγή των κρατικών φορέων. ΑΛΛΑΓΗ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ.
- Οι έλληνες είναι οι πρώτοι στην μετανάστευση φοιτητών. Η ιδιωτική παιδεία κοστίζει συχνά λιγότερο. Για κάθε ευρώ που ξοδεύει το κράτος για την «δωρεάν παιδεία» η ελληνική οικογένεια ξοδεύει πολύ περισσότερα στην παραπαιδεία.
- Η περικοπή των κρατικών δαπανών και η μείωση της φορολογίας είναι απαραίτητα για μια πιο ανταγωνιστική οικονομία. Το κράτος δεν μπορεί να μειώνει το εισόδημα των ανεξάρτητων ανθρώπων για να αυξάνει το εισόδημα των εξαρτημένων.
Ακούστηκε καθόλου στις ελληνικές ειδήσεις το συμβάν με το εργοστάσιο τούβλων σε μια επαρχεία της Κίνας; Βλέπω ελάχιστη τηλεόραση - εντάξει, όχι καθόλου όπως πριν από λίγο καιρό, βελτιώνομαι!!! - και δεν ξέρω.
Εργάτες απλήρωτοι, με ελάχιστη τροφή δούλευαν εξαντλητικές ώρες στο εργοστάσιο και βρέθηκαν πριν από λίγες μέρες σε άθλια κατάσταση. Κάποιοι είχαν πάθει αμνησία από το σοκ και είχαν εγκαύματα από τα καυτά τούβλα που κουβαλούσαν. Το εργοστάσιο αυτό ήταν ιδιοκτησία του τοπικού γραμματέα του κομμουνιστικού κόμματος.
http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/6733045.stm
Τα τελευταία απομεινάρια του κομμουνισμού στο κόσμο; Μακάρι. Κατά τα άλλα είναι οι φιλελεύθεροι εργοστασιάρχες που δεν νοιάζονται καθόλου για τις συνθήκες εργασίας. Ναι, συμβαίνουν ατυχήματα. Αλλά αυτό δεν ήταν ατύχημα. Μήπως ήταν ένα από αυτά τα μεμονωμένα περιστατικά τα οποία μπορεί κάποιος να αγνοήσει;
Πραγματικά, δεν ξέρω τι να πω. Ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία έχουμε σχεδόν τα πάντα και το ξέρουμε. Αλλά πάντα ψάχνουμε να βρούμε προβλήματα και λόγους για να γκρινιάξουμε (τι έκανε ο διπλανός, τι νομίζουμε πώς θα έπρεπε να κάνει…), αγνοούμε τις λύσεις που υπάρχουν για τα ζητήματα που έχουν λύση (η βελτίωση του περιβάλλοντος) και νομίζουμε ότι επιμένοντας στο παρελθόν νιώθουμε καλύτερα.
Αυτό που ξέρω και για το οποίο είμαι πλέον σίγουρη είναι ο λόγος για τον οποίο θέλω να διαδώσω τις ιδέες μου, οι οποίες δεν είναι μόνο δικές μου. Είναι γιατί αναγνωρίζω σε πόσο πλεονεκτική θέση βρίσκομαι και θέλω να αναγνωριστούν οι λόγοι για τους οποίους πετύχαμε ότι πετύχαμε για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε παρακάτω, να πετύχουμε ακόμα πιο πολλά. Δεν ανέχομαι εμμονές με το παρελθόν και επίσης νομίζω πώς όπως σε έναν γάμο μπορεί να φέρει κάποιος την ευτυχία αν έχει βρει την ικανοποίηση στην ζωή του γενικά, έτσι και στην πολιτική, πρέπει να ξέρουμε να αναγνωρίζουμε από πού προέρχεται η δική μας ικανοποίηση για να μπορέσουμε να την προσφέρουμε και στους άλλους.
Και τώρα θυμήθηκα τους στίχους ενός τραγουδιού που έλεγε
«να ‘χαμε τρεις δραχμές στην τσέπη και τρεις ο διπλανός
θα ‘ταν ο κόσμος μαγικός, παράδεισος η πλάση…»
Λοιπόν, εγώ λέω πώς αν κόσμος δεν σταματήσει να νοιάζεται για το τι έχει στην τσέπη του ο διπλανός και αρχίσει να ενδιαφέρεται για το τι κάνει τον ίδιο ευτυχισμένο, την έχουμε βάψει. Και είναι τρομαχτικό τι ασχήμια μας προσφέρεται ως τέχνη και πηγή ονείρων. Αυτό δεν είναι όνειρο. Είναι εφιάλτης.
Ο τίτλος αυτός είναι ενός άρθρου που βρήκα στην σελίδα του περιοδικού Time. Οι εικόνα του Ισλάμ που έχουμε στην Ελλάδα είναι αυτή ενός σοβαρού άντρα να περπατάει στο δρόμο καθώς τον ακολουθούν μια ή δυο γυναίκες, καλυμμένες με μαντίλα, περιστοιχισμένες από μερικά παιδάκια και ποτέ χαμογελαστές. Είναι η εικόνα ενός Ισλάμ που μας προκαλεί απέχθεια, συγκαλυμμένη οργή και οίκτο.
Αλλά πόσοι από εμάς γνωρίζουν τα πολλά πρόσωπα του Ισλάμ; Υπάρχουν χώρες όπως η Σενεγάλη στην οποία το Ισλάμ ασκείται με ελευθερία, εμποτισμένο από αφρικάνικης νοοτροπίας φιλελευθερισμό. Και το ίδιο το Ισλάμ δεν είναι ένα, αλλά πολλά. Πολλές διαφορετικές νοοτροπίες, ιδέες και μονοπάτια. Αυτές τις διαφορές είναι σημαντικό να τις γνωρίζουμε για να μπορέσουμε να δούμε με διαφορετικό μάτι τους μετανάστες που ζουν στην χώρα μας και να μπορέσουμε πιο εύκολα να αποδεχτούμε την κουλτούρα τους, ειδικά όταν αυτή δεν είναι πάντα αυτή που περιμένουμε.
Το Ισλάμ δεν είναι μόνο οι φανατισμένοι Ισλαμιστές, οι Σουνίτες και οι Σουίτες, αλλά και οι Σούφις (Sufis). Αυτή την ομάδα ισλαμιστών συνάντησε η Μέγκαν Λίντοου στο Σουδάν και μας περιγράφει με πολύ ενδιαφέρον τρόπο.
Αναζητώντας την «ολότητα» με το σύμπαν αναγνωρίζουν πως αυτή βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου στον οποίο οδηγούν πολλά μονοπάτια. Κανείς από αυτούς δεν θα ρωτήσει τον επισκέπτη για την θρησκεία του ή την χώρα καταγωγής του. Εδώ και 18 χρόνια η Σουδανέζικη κυβέρνηση προσπαθεί να καταπολεμήσει τον Σουφισμό, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η ύπαρξη και η ιδεολογία τους είναι στενά δεμένη με την Σουδανέζικη κουλτούρα. Το Ισλάμ δεν είναι τόσο στατικό και μονόπλευρο όσο νομίζουμε.
Είχα πάει τις προάλλες να δώ το Jesus Christ Superstar και ήταν πραγματικά εξαιρετικό. Φυσικά όμως δεν έλειψε και μια ακόμη θαυμάσια εμπειρία.
Στην είσοδο του χώρου υπήρχαν ρασοφόροι και θυμιατά, καθώς και ψαλμοί σε μια κόσμια αλλά non-stop ένταση! Μας κοιτάξαν με μισό ματι - εγώ βεβαίως χαμογέλασα και στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης πήρα διάφορα φυλλάδια ένα εκ των οποίων παραθέτω χωρίς σχόλια:
Ο Hans Rosling, καθηγητής διεθνούς υγείας στο Karolinska Institutet στη Στοκχόλμη από το 1998, χρησιμοποιεί μια εκπληκτική παρουσίαση για να μας μιλήσει για τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Μας δείχνει πως επηρεάζεται ο πλούτος και η υγεία των ανθρώπων από τα διεθνή γεγονότα και πως αλλάζει με την ποερία του χρόνου. Φαίνεται πως κάποιες βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις στο υποσυνείδητο των “δυτικών” δεν ευσταθούν πια…
Σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα της ελευθερίας του τύπου. Κι όμως ιδίως στο διαδίκτυο η ελευθερία της έκφρασης καταπιέζεται απροκάλυπτα από διάφορες κυβερνήσεις και κράτη.
Στη Κίνα, στο Βιετνάμ και στην Αίγυπτο υπάρχουν bloggers στη φυλακή γιατί αυτά που γράψανε δεν συμβαδίζουν με την λογική των αρχών.
“
