You are currently browsing the category archive for the 'επιλογή' category.
Μου τη δίνουν οι γκρίνιες.Ανεξαρτήτου προέλευσης.
Η ταξική γκρίνια “άτιμη κοινωνία, άτιμη ζωή, μας πέταξες στου δρόμου την άκρη, μας αααααδιιιίκησες. Το σουβλάκι κρύωσε μέχρι να μου το φέρουν σπίτι.”.
Η συνομωσιολογική γκρίνια “εμ βέβαια. αφου τα έχουν όλα κανονισμένα μεταξύ τους, και που ξέρεις ποιος άλλος κρύβεται απο πίσω…!”
Η γκρίνια της οικολογίας και των κινημάτων “… εμ βέβαια κατεβαίνουν όλοι οι ασυνείδητοι με τα τζιπ στο κέντρο της αθήνας, πως να διατηρηθεί το περιβάλλον σε μια ισορροπία? Πρέπει να ενδιαφερθούμε όλοι, ΟΛΟΙ!.. ” (η φωνή ακούγεται από το διπλανό γυαλιστερό Cayenne)
Η συντηρητική γκρίνια ” με αυτά που βλέπουν τα παιδιά στις τηλεοράσεις που να μάθουν τι θα πει σεβασμός! … Σε τι κοινωνία θα φέρουμε τα παιδιά μας; “
Η γκρίνια που έρχεται με γραμμή “… είναι τα γνωστά ντόπια και ξένα συμφέροντα, οι κεφαλαιοκράτες που εφαρμόζουν αντιλαικές πολιτικές, και γιαυτό δε βρίσκω θέση πάρκιγκ”
Η φιλελεύθερη γκρίνια “… φυσικά το λεοφορείο άργησε επειδή είναι κρατικό και δεν είναι ιδιωτικό.Επίσης είναι τίγκα στον κόσμο. Και γιατί δε φτάνω να χτυπήσω το εισητήριο; Γιατί ο δίπλα δεν έβαλε αποσμητικό; εμ βέβαια όλοι βολεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι…”
Η αναρχοκαπιταλιστική γκρίνια ” .. μα που να βρείς θέση πάρκινγκ στους κρατικούς δρόμους. Αν όμως τους ιδιωτικοποιήσουμε τότε θα …”
Η φιλοαμερικάνικη γκρίνια “… εμ βέβαια μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά, στην Αμερική που ήμουνα κανείς δεν … Όλοι …”
κλπ κλπ
…
Γκρρρρ!
Δεν είναι πιο απλό αντί να παραπονιόμαστε συνέχεια, να κάνουμε τη δουλειά μας;
Ε μα πια!
Δύο πράγματα σχετικά με την θρησκεία για σήμερα!
Η πιο ανόητη απάντηση η οποία δόθηκε ποτέ σε έναν πατέρα ο οποίος προσπαθεί να κρατήσει την κόρη του μακριά από τις επιρροές της θρησκείας χωρίς η μικρή να σοκάρεται.
My Christian daughter says I’m going to hell
Και η προωτοβουλία του Simon Davis για να την απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία.
Αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί που μιλάν για το ΛΑ.Ο.Σ. μπήκαν στην σελίδα του να δουν τι ακριβώς γράφει. Παραθέτω εδώ ένα κομμάτι, λιγότερο δημαγωγικό από αυτό κατά των μεταναστών, λιγότερο εξωφρενικό από αυτό που εκφέρεται κατά των εκτρώσεων, λες και αυτό πρόκειται να βοηθήσει τον θεσμό της οικογένειας και το δημογραφικό πρόβλημα. Είναι ένα κομμάτι μάλλον ύπουλο. Πιθανότατα οι υποστηρικτές του κόμματος δεν είναι τόσοι πολλοί όσοι θέλουν να νομίζουμε, αλλά μερικές φορές πρέπει να δούμε και τα άκρα για να πάρουμε εμπρός.
Δεν παραθέτω σύνδεσμο. Βρίσκεται εύκολα.
Ο ΑΝΩΤΑΤΟΣ ΑΡΧΩΝ - ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ
Ο ΛΑ.Ο.Σ. στο πρώτο του κεφάλαιο αναφέρεται στην κορυφή του κρατικού μας οικοδομήματος. Στον Ανώτατο Άρχοντα.
Στέκεται ο ΛΑ.Ο.Σ. αντιμέτωπος και αντίθετος, οριζόντια και κάθετα, στο κομματικό αλισβερίσι και το εξευτελιστικό παζάρι των παρασκηνίων, πριν και κατά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, που πρέπει να ‘ναι υπερκομματικό πρόσωπο κοινής παραδοχής και να μην φορτώνεται με δεσμεύσεις και γραμμάτια προεξόφλησης απέναντι σ’ εκείνους που τον επιλέγουν.
Ο ΛΑ.Ο.Σ. θέλει Πρόεδρο όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητο, αδέσμευτο, θεματοφύλακα άγρυπνο των Ιερών και των Οσίων.
Ο ΛΑΟΣ προτείνει (μόνον αυτός) την θέσπιση του Συμβουλίου των Αρίστων, κοντά στον Πρόεδρο, που να αποτελείται από τον Πρωθυπουργό, τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως, τον Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, τους Προέδρους του Αρείου Πάγου, του Συμβουλίου Επικρατείας, του Ελεγκτικού Συνεδρίου, τον αρχαιότερο του Διπλωματικού Σώματος και τον Πρύτανη που θα υποδεικνύεται από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.
Μμμ… Όχι. Ίε.
Εγώ θέλω τον πρόεδρο της δημοκρατίας να συνεργάζεται με τα κόμματα. Θέλω να δεσμεύεται και όχι, δεν περιμένω από αυτόν να ξαγρυπνήσει για κανένα ιερό και για κανένα όσιο. Εγώ προσκυνώ μόνο nihonjin bishonen (προσωπικά είδωλα και είμαι σίγουρη πως δεν εξαρτώνται από τις αγαθές προθέσεις του). Επομένως, ΛΑ.Ο.Σ. ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε. Και μην τονίζεις με κόκκινα γράμματα την λέξη *φιλελευθερισμό* στο πρόγραμμά σου. Κάποιοι μπορεί να μάθουν τι πραγματικά σημαίνει.
Το καλύτερο επιχείρημα όσων υποστηρίζουν ένα ισχυρό κράτος, πέρα από τον φόβο των μονοπωλίων, είναι πώς μόνο αυτό μπορεί να φροντίσει για κάθε πολίτη ξεχωριστά. Ο φόβος του κρατικού μονοπωλίου είναι μηδενικός μπροστά στην ικανότητα του κράτους να παρέχει ιατρική περίθαλψη και παιδεία ακόμα και στους φτωχούς.
Για την ιατρική περίθαλψη, είναι προφανές για τους περισσότερους πως είναι καλύτερα μια μέτρια ως κακή περίθαλψη για όλους, παρά μια καλή για τους λίγους. Συμφωνώ απόλυτα πως οι ιδιωτικοί γιατροί χρεώνουν κάποιες φορές υπέρογκα ποσά για τις υπηρεσίες τους. Το σενάριο όμως να υπάρχει μεγαλύτερος ανταγωνισμός ανάμεσα στους γιατρούς για τις υπηρεσίες τους στο επίπεδο της τιμής, χωρίς να χάνεται η ποιότητα μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας για πολλούς. Ιδιωτικό σύστημα υγείας σημαίνει αυτόματα πώς θα πρέπει όλοι να πληρώνουν στους γιατρούς αυτά που δίνουν τώρα, με το παρών σύστημα και κατεστημένο.
Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί δεν αρχίζει να μοιράζει το κράτος πρόνοιας δωρεάν τροφή. Α, ναι. Δεν είμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, για αυτό.
Αυτό που πρέπει να αντιληφθούν πολλοί είναι ότι σε ένα φιλελεύθερο σύστημα δεν θα αλλάξει μόνο το σύστημα καθ’ αυτό, αλλά και τα δεδομένα. Αλλά ίσως τελικά αυτό που με τράβηξε στον φιλελευθερισμό είναι η αγάπη μου για την επιστημονική φαντασία.
Ως άνθρωποι δεν εξαρτιόμαστε από τις συνθήκες, αλλά μπορούμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες τις οποίες εμείς θέλουμε. Έχουμε πειστεί πως με τα σημερινά δεδομένα δεν έχουμε και πολλές επιλογές. Αλλά η πολιτική η οποία διαλέγουμε είναι αυτή που καθορίζει και ένα μεγάλο μέρος των δεδομένων.
Ο Τζακ Κοέν, μιλάει για “multiplex minds”, μυαλά τα οποία όχι μόνο αναγνωρίζουν την ύπαρξη διαφορετικών κοσμοθεωριών, αλλά έχουν την ικανότητα να αναρωτιούνται για την χρησιμότητα της κάθε μίας και να λειτουργούν ανεξάρτητα από αυτές. Και φυσικά ο καθορισμός της κοσμοθεωρίας κάποιου είναι στενά συνδεδεμένος και με τα δεδομένα που έχει. Ένα multiplex mind λοιπόν μπορεί να λειτουργεί ανεξάρτητα από τις θεωρίες, γιατί μπορεί να λαμβάνει υπ’ όψιν του όχι μόνο τα δεδομένα αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μπορούν αυτά να αλλάξουν και αλλάζουν.
…θα ήθελα να παραθέσω το παρακάτω κείμενο:
Γιατί στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσω Φιλελεύθερη Συμμαχία:
1. Γιατί είμαι νέος, και παρόλο που είμαι άνεργος, αρνούμαι να ακολουθήσω την πεπατημένη ζητιανεύοντας από τους πολιτικούς μια θέση στο δημόσιο. Γιατί έχω όνειρα και φιλοδοξίες που όμως πνίγονται σε ένα περιβάλλον αναξιοκρατίας και ασυδοσίας των προνομιούχων και κάτι πρέπει να κάνω, σήμερα κιόλας, για όλα αυτά.
2. Γιατί είμαι νέος εργαζόμενος, και παρόλο που πληρώνω το μισό μισθό μου σε ασφαλιστικές εισφορές κινδυνεύω να βρεθώ χωρίς σύνταξη λόγω της ληστείας των αποθεματικών των ταμείων. Γιατί θέλω να αποφασίζω εγώ πως και που θα αποταμιεύονται οι ασφαλιστικές μου εισφορές και δεν εκχωρώ σε κομματικούς εγκάθετους και συνδικαλιστές το δικαίωμα διαχείρισης αυτών των χρημάτων μου.
3. Γιατί αντιλαμβάνομαι πλέον ότι η “δημόσια” “δωρεάν” παιδεία και υγεία είναι μια απάτη, που επιδιώκει να συγκαλύψει τη παροχή πανάκριβων και άθλιας ποιότητας υπηρεσιών εκπαίδευσης και περίθαλψης για εμένα και την οικογένεια μου. Γιατί θέλω να επιλέγω ελεύθερα τα δημόσια ή ιδιωτικά ιδρύματα ασφάλισης, περίθαλψης και εκπαίδευσης που εγώ -και όχι κάποιοι άλλοι- θεωρώ καλύτερα. Γιατί απαιτώ να αποφασίζω μόνο εγώ σε ποια δημόσια ή ιδιωτικά νοσοκομεία, σχολεία και πανεπιστήμια θα καταλήγουν οι φόροι που πληρώνω στο κράτος.
4. Γιατί είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και αρνούμαι να είμαι υπό συνεχή ομηρεία διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών που με εξοντώνουν οικονομικά με εκβιασμούς, πρόστιμα και υπέρογκη φορολογία. Γιατί έχω καινοτόμες ιδέες που θα ήθελα να τις δοκιμάσω επιχειρηματικά αλλά δεν μπορώ να ανταγωνιστώ με ίσους όρους τα κρατικά μονοπώλια και τους κρατικούς προμηθευτές, όλους αυτούς δηλαδή που ευνοεί το κράτος γιατί διαπλέκονται μαζί του.
5. Γιατί είμαι επιχειρηματίας που ενώ παράγω πλούτο νόμιμα και δημιουργώ θέσεις εργασίας, η επιχειρηματική μου δραστηριότητα θεωρείται πάντα ύποπτη και αντιμετωπίζομαι σαν κλέφτης. Γιατί δεν αντέχω άλλο τις πιέσεις των κρατικοδίαιτων παρασίτων, κυρίως διεφθαρμένων δημόσιων λειτουργών, που ανικανοποίητοι από τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος απαιτούν όλο και μεγαλύτερο μερίδιο από το προϊόν του μόχθου μου.
6. Γιατί είμαι ιδιωτικός υπάλληλος, πεισμένος ότι η επιχειρηματική ερήμωση της Ελλάδας μού στερεί ευκαιρίες σταδιοδρομίας και οικονομικής εξέλιξης και μπορεί να κάνει τον εφιάλτη της απόλυσης και της ανεργίας πραγματικότητα. Γιατί δεν δέχομαι το επιχείρημα ότι στην Ελλάδα δεν μπορεί να επαναληφθεί το οικονομικό επίτευγμα της Ιρλανδίας, όπου ανοικτή οικονομία, η χαμηλή φορολογία και ο ανταγωνισμός δημιούργησαν πλούτο και θέσεις εργασίας για όλους.
7. Γιατί είμαι καταναλωτής και δεν αντέχω την αυξανόμενη ακρίβεια λόγω της ανικανότητας του κράτους να δημιουργήσει συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού στην οικονομία. Γιατί δεν δέχομαι τα χρήματά μου να χάνονται για την διατήρηση ελλειμματικών κρατικών επιχειρήσεων, ιδίως σε τομείς που θα μπορούσε ο ιδιωτικός τομέας να προσφέρει καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες και προϊόντα.
8. Γιατί είμαι δημόσιος υπάλληλος και αρνούμαι να συνεχίσω να φυτοζωώ σε ένα περιβάλλον ανυποληψίας και δημόσιας χλεύης, όπου οι προαγωγές δίνονται με μοναδικό κριτήριο την ανικανότητα και τη κομματική υποταγή. Γιατί θέλω το δημόσιο λειτούργημα να παρέχει υψηλής ποιότητας υπηρεσίες στον πολίτη, και αυτή η υψηλή να ποιότητα να αμείβεται ανάλογα.
9. Γιατί δεν πιστεύω ότι η χρήση ναρκωτικών πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ποινικό αδίκημα, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα εκατόμβες νεκρών, αδιαχώρητο στις φυλακές και τεράστια κέρδη για τους εμπόρους.
10. Γιατί είναι καιρός να γίνει και στην Ελλάδα ο Στρατός αποκλειστικά επαγγελματικός.
11. Γιατί δεν δέχομαι κάποιοι συμπολίτες μου να υφίστανται διακρίσεις λόγω εθνοτικού, φυλετικού, θρησκευτικού ή σεξουαλικού ή οποιουδήποτε άλλου αυτοπροσδιορισμού ή προσανατολισμού.
12. Γιατί δεν θέλω στις εκλογές αυτές να χάσω την ευκαιρία να αποδοκιμάσω με την ψήφο μου το σημερινό πολιτικό τέλμα που δεν δίνει λύσεις στα αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί. Γιατί είμαι πλέον πεισμένος ότι οι λύσεις δεν μπορούν να προέλθουν από αυτούς που ευθύνονται για αυτά τα αδιέξοδα.
13. Γιατί δεν θέλω να δώσω τη ψήφο μου σε αντιδημοκρατικά κόμματα της άκρας δεξιάς ή αριστεράς, δηλαδή σε όλους αυτούς που θέλουν να εκμεταλλευτούν την διαμαρτυρία των Ελλήνων πολιτών για να προωθήσουν τον εθνικισμό και τον σκοταδισμό, τον περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων και την κατάργηση της ελεύθερης αγοράς.
14. Γιατί θέλω να δώσω σε αυτές τις εκλογές την ευκαιρία σε νέους ανθρώπους, ακόμα και άγνωστους, να δοκιμάσουν εκεί που απέτυχαν οι γόνοι των γνωστών πολιτικών οικογενειών και οι αυλικοί τους. Γιατί μόνο νέοι άνθρωποι, που δεν έχουν δεσμεύσεις και δεν υπολογίζουν κανένα πολιτικό κόστος μπορούν να πετύχουν αυτό που σήμερα φαντάζει ακατόρθωτο.
15. Γιατί απ΄όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι η Φιλελεύθερη Συμμαχία, εκτός από νέους και άφθαρτους ανθρώπους, έχει και τις πολιτικές θέσεις αλλά και τον δυναμισμό που απαιτείται για να μπει η Ελλάδα σε μια νέα πορεία.
Ένα νέο κόμμα
Από νέους ανθρώπους
Για μια νέα Ελλάδα
και να προσθέσω και 2 επιπλέον αιτίες / σκέψεις
- γιατί δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στους πολιτικούς που ελέγχουν αυτή τη στιγμή ότι κινείται στη χώρα.Και δε θέλω να ελέγχουν ακόμη περισσότερα!
- γιατί πιστεύω ότι η μόνη λύση για πρόοδο της χώρας είναι επιτέλους να υπάρξει ατομική ευθύνη και όχι “συλλογική”… είδαμε τι συμβαίνει όταν “για όλα φταίει το κράτος”. Ας δούμε και τι θα συμβεί όταν ο καθένας έχει ευθύνη των πράξεών του!
…to be continued
Στην θεωρία το κράτος φρόντιζει τους αδύναμους. Εκείνους που έχουν ανάγκη. Εκείνους που δεν μπορούν να εξοικονομήσουν τα προς το ζειν. Σε αυτό το θεμελιώδες αίτημα - έχω να αντιπαραθέσω διάφορες αμφιβολίες οι οποίες πηγάζουν και από το For a New Liberty του Murray Rothbard.
Είναι αλήθεια ότι το κράτος και ιδίως το ελληνικό φροντίζει πραγματικά αυτούς που έχουν ανάγκη και δεν μπορούν να εργασθούν, ή μήπως μαζί με αυτούς φροντίζει και μερικους επιπλέον; Για παράδειγμα στην Ελλάδα υπό την αιγίδα της μονιμότητας και του απόλυτου κρατικού ελέγχου βρίσκονται περίπου 1.000.000 εργαζόμενοι (πάνω από το 1/4 των εργαζομένων). Το γεγονός ότι αυτοί απολαμβάνουν- δήθεν για κοινωνικούς λόγους- καλύτερες συνθήκες από τον ιδιωτικό τομέα, δεν δημιουργεί μια ανισότητα; Εκτός αν πρόκειται για αδυνάτους που χρήζουν προστασίας…
Για ποιο λόγο τους φροντίζει το κράτος; Και δεν εννοώ αν θα έπρεπε ή όχι να τους φροντίζει… Αυτό που αναρωτιέμαι είναι ποιος είναι ο τελικός σκοπός του κοινωνικού κράτους. Των επιδομάτων και των προσλήψεων και των ευνοικών ρυθμίσεων. Αν πρόκειται για προστασία και αλληλεγγύη που οδηγεί τον αδύνατο του σήμερα να ορθοποδήσει , να εργαστεί και να γίνει ο οικονομικά ανεξάρτητος του αύριο, τότε συμφωνώ με τον στόχο. Αν είναι να βολευτεί ακόμα ένας ώστε ισόβια και χωρίς τύψεις να τρέφεται από το κράτος , τότε ας το ξανασκεφτούμε!
Αν έπρεπε να κατατάξουμε μια ομάδα ανθρώπων πολιτικά σκεπτόμενων ως εγωιστές και εγωκεντρικούς*,ποιοι θα ήταν αυτοί; Οι αριστεροί , οι δεξιοί ή οι φιλελεύθεροι;
Η διάκριση που κάνω έχει να κάνει με τους αριστερούς ως τους υποστηρικτές της κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας, τους δεξιούς ώς τους υποστηρικτές της “λαικής δεξιάς”,των ηθικών αξιών και του έθνους και τους φιλελεύθερους ώς εκείνους που στηρίζουν την ανοιχτή κοινωνία αλλά και την ελεύθερη οικονομία.
Για να πάρουμε τους αριστερούς πρώτα. Πως θα σας φαινόταν κάποιος που έχει ένα συγκεκριμένο μοντέλο στο μυαλό του, και παρόλο που έχει αποδειχτεί θεωρητικά και πρακτικά λανθασμένο επιχειρεί να το πλασάρει ως απόλυτη αλήθεια; Πως χαρακτηρίζουμε τον άνθρωπο που ποινικοποιεί την επιδίωξη των στόχων του καθε πολίτη; Πως θα σας φαινόταν η υποχρεωτική - κονστρουκτιβιστική - διάθεση για δημιουργία μιας κοινωνίας σύμφωνα με τα μοντέλα που έχει στο μυαλό του; Η εμμονή ότι ο κεντρικός σχεδιασμός μιας ιντελιγκέντσιας είναι ωφέλιμος; Δεν είναι εγωιστικό ότι αυτοί που κόπτονται για την ισότητα θέλουν να την διαχειρίζονται από τα πάνω, επιβάλλοντας την κοσμοθεωρία τους σε όλους;
Στις 28.6.1988, λίγο πριν την κατάρρευση, για πρώτη φορά ακούγονται αυτά τα λόγια που θέτουν την βάση για τον περιορισμό της κρατικής αυθαιρεσίας στην ΕΣΣΔ. Μέχρι τότε μια πολιτεία, που θεωρητικά νοιαζόταν για τον πολίτη, μπορούσε να συλλαμβάνει και να δικάζει κατά βούληση, χωρίς καμία έννοια κράτους δικαίου.
Και δεν ξεκινώ έτσι για να γράψω μια κριτική για το καθεστώς στις χώρες αυτές (άλλωστε πληροφορίες υπάρχουν αρκετές στο net).Αντίθετα αυτό που σκέφτομαι είναι πως αυτή η απλή φράση θέτει μια ενδιαφέρουσα βάση σκέψης.
Νομίζω ότι η ελευθερία του ανθρώπου δεν πρέπει να περιορίζεται σε αυτά που έχει «αποδειχθεί» ότι είναι ωφέλιμα. Αντίθετα πρέπει να εκτείνεται σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο εύρος πράξεων – και αυτό διότι οι πρωτοποριακές και διαφορετικές ιδέες και πράξεις θα κάνουν την διαφορά. Όχι αυτές που ήδη έχουν εφαρμοστεί και αξιολογηθεί από γραφειοκράτες!
Πολλές φορές κοιτώ τις εκφράσεις των ανθρώπων όταν μιλάμε για θέματα ατομικής ελευθερίας. Και συχνά νομίζω ότι παρερμηνεύουν βασικές έννοιες. Θεωρούν για παράδειγμα ,ότι αν πιστεύεις ότι κάποιος πρέπει να είναι ελεύθερος να καπνίσει χασίς σημαίνει ότι εγκρίνεις την πράξη. Νομίζουν ότι η ελευθερία του να επιλέξεις την ερωτική σου δραστηριότητα σημαίνει ότι προτείνεις την ομοφυλοφιλία ή κάποιου είδους απόλυτη σεξουαλική διαστροφή.
Μπερδεύουν το δικαίωμα της επιλογής με την έγκριση της πράξης.
Νομίζουν ότι οι φιλελεύθεροι δεν έχουν καμία ηθική αξία – ή καμιά αξία γενικότερα, καμία σταθερά στη ζωή τους.Κι αυτό δεν ισχύει φυσικά. Απλώς δεν αποδέχονται κανένα κράτος ή καμία ομάδα ατόμων να επιβάλλει ως νόμους ηθικές ή άλλες αξίες.Όποια αυθεντία κι αν ευαγγελίζονται.
