You are currently browsing the category archive for the 'ηθική' category.
Αντιγράφω αυτούσιο το κείμενο από την σελίδα του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης γιατί δεν θέλω να αλλάξω τίποτα.
Ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης χαιρετίζει τις “έμμεσες” προσπάθειες του ΛΑ.Ο.Σ. για την κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Με χαρά διαπιστώσαμε πως το πάθος για την άρνηση στράτευσης είναι δυνατότερο από όλα τα ιδεολογικά ρεύματα.
Ο βουλευτής του ΛΑΟΣ και μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής, Κώστας Αϊβαλιώτης, κατάφερε στα 39 του να μην έχει πάει στρατό! Εδώ η υποκρισία σπάει κόκαλα. Ο Κώστας Αϊβαλιώτης ως υποψήφιος με το ΛΑ.Ο.Σ. έχτισε το προφίλ του χάρη στον εθνικισμό, λαμβάνοντας ψήφους με το επιχείρημα “πόσο καλό πράγμα είναι ο στρατός”.
Αυτή η ενσυνείδητη εκδήλωση φανατισμού ΥΠΕΡ του στρατού καταρρέει έμπρακτα μετά τις αποκαλύψεις, και ξεσκεπάζεται η υποκρισία.
Του στέλνουμε την αμέριστη συμπαράσταση μας και αν χρειαστεί οποιαδήποτε συμβουλή ή στήριξη στην προσπάθειά του αυτή, τον παροτρύνουμε να μην διστάσει να επικοινωνήσει με το Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης…
Το έντυπο ενημερωτικό υλικό μας καθώς και οι συμβουλές από παλαιότερους αντιρρησίες θα είναι στην διάθεσή του. Υπενθυμίζουμε πως ακόμη ο νόμος του επιτρέπει το δικαίωμα να εκφράσει την συνειδητή αντίρρησή του δημόσια και να επιλέξει την εναλλακτική υπηρεσία.
Θα αποτελέσει έτσι τον πρώτο ιδεολογικό αντιρρησία μετά την ανάληψη εξουσίας από τη Ν.Δ., αφού η επιτροπή ελέγχου συνείδησης έχει απορρίψει όλα τα αιτήματα μέχρι σήμερα, καταργώντας στην ουσία το νόμο και το δικαίωμα αυτό.
Δεν χρειάζεται να είσαι βουλευτής για να αρνηθείς το στρατό!
Υ.Γ. Απαιτούμε τον άμεσο και παράτυπο αναδιορισμό του ως μονίμου υπαλλήλου στο διοικητικό τμήμα του «Αττικού Νοσοκομείου» στο οποίο προσπάθησε να διοριστεί το 2005.
Θα θυμόμαστε όλοι ότι πριν λίγα χρόνια μια δανέζικη εφημερίδα δημοσίευσε σατιρικά σκίτσα του Μωάμεθ τα οποία δημιούργησαν σάλο στο μουσουλμανικό κόσμο και προκάλεσαν πολλές συζητήσεις στη Δύση. Ποια πρέπει να είναι η στάση μας απέναντι σε απόψεις που προκαλούν; Τι κάνουμε όταν κάποιος διατυπώνει μια θέση που προσβάλλει ή θίγει αυτό που είναι αποδεκτό για τους περισσότερους ανθρώπους (ή για μια μεγάλη μερίδα τους);
Σήμερα το θέμα επανέρχεται αλλά με κάποιο επιπλέον twist: ο James Watson, τιμημένος με Νόμπελ για τις πρωτοποριακές του μελέτες στο DNA, τιμωρείται με διακοπή συνεργασίας από το εργαστήριο στο οποίο εργάζεται διότι διατύπωσε προκλητικές απόψεις για τη μαύρη φυλή. Αυτό που κάνει τη διαφορά σε σχέση με την περίπτωση των σκίτσων είναι ότι αυτή τη φορά οι απόψεις είναι πειραματικά ελέγξιμες - και άρα μπορεί να είναι με κάποια βεβαιότητα ορθές. Παραθέτω το επίμαχο απόσπασμα από τους Sunday Times.
[Watson] says that he is “inherently gloomy about the prospect of Africa” because “all our social policies are based on the fact that their intelligence is the same as ours – whereas all the testing says not really”, and I know that this “hot potato” is going to be difficult to address. His hope is that everyone is equal, but he counters that “people who have to deal with black employees find this not true”. He says that you should not discriminate on the basis of colour, because “there are many people of colour who are very talented, but don’t promote them when they haven’t succeeded at the lower level”. He writes that “there is no firm reason to anticipate that the intellectual capacities of peoples geographically separated in their evolution should prove to have evolved identically. Our wanting to reserve equal powers of reason as some universal heritage of humanity will not be enough to make it so”.
Το θέμα που έχουμε στην περίπτωση του Watson δεν είναι απλά αν ο Χ μπορεί να εκφράσει την Υ ενοχλητική άποψη επειδή έτσι του κάπνισε: το θέμα περιλαμβάνει και το τι γίνεται αν αυτή η άποψη είναι σωστή.
Νομίζω πως πρόκειται για ένα παράδειγμα που αναδεικνύει τη σημασία της ελευθερίας του λόγου αλλά και το πρόβλημα του πώς την αντιμετωπίζουμε. Αν στην περίπτωση των σκίτσων δεν υπήρχε κάποιο φανερό κέρδος από το ‘να υπερασπιστούμε το δικαίωμα του σκιτσογράφου να σατιρίζει έστω και αν βρίσκουμε τη σάτιρά του προκλητική’, στην περίπτωση του Watson τίθενται τα ερωτήματα (1) αν ο άνθρωπος μπορεί να εκφράζει απόψεις που ενοχλούν (2) αν έχουμε το θάρρος να αντιμετωπίσουμε την άποψή του με επιχειρήματα (προσέξτε ότι ο Watson μιλάει για `testing’ οπότε οι απόψεις του μπορούν να ελεγχθούν) και (3) αν βρούμε ότι αυτός έχει δίκιο τι κάνουμε;
Η γνώμη μου είναι ότι η ελευθερία του λόγου είναι ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού μας και το να μάθουμε να εγκαταλείπουμε την πολιτική ορθότητα προς χάρη της αλήθειας μπορεί να μας κάνει ακόμα πιο πολιτισμένους. Θα χρειαστεί πολλή δουλειά όμως για να το καταφέρουμε.
Μπορεί να διαθέτει κεφάλαιο και να θέλει να το επενδύσει. Μπορεί απλώς να έχει ιδέες αλλά όχι χρήματα. Από τον μικρό περιπτερά ή τον ψιλικατζή, μέχρι τον μαγαζάτορα, από τον ελεύθερο επαγγελματία μέχρι τον εργοστασιάρχη, ο επιχειρηματίας στην Ελλάδα αποτελεί το απόλυτο κακό.
Πρώτα από όλα, δεν είναι εύκολο να συγκεντρώσει κάποιος κεφάλαιο με νόμιμους τρόπους. Αν κοιτάξουμε τα εισοδήματα που προσφέρουν τα διάφορα επαγγέλματα, και συγκεκριμένα αυτά που δηλώνονται στην εφορία (γιατί αυτά θεωρούνται νόμιμα) είναι σχεδόν αδύνατον να επενδυθούν με κάποιες προοπτικές. Όσο για την δυνατότητα χρηματοδότησης νέων ιδεών – αν εξαιρέσουμε τον ΟΑΕΔ και τα λοιπά (ευρωπαικά κυρίως) προγράμματα- αυτή είναι πολύ μικρή.
Δεύτερον δεν είναι εύκολο να ανοίξει νόμιμα μια εταιρεία στην Ελλάδα. Τυπικά το ελληνικό κράτος χρειάζεται κάποιες εκατοντάδες πιστοποιητικά, τα οποία πιστοποιούν πολλά και διαφορετικά πράγματα. Πρέπει λοιπόν να περιμένεις αρκετούς μήνες ή και χρόνια (!) μέχρι το ελληνικό κράτος να αποφασίσει ότι έχεις υποφέρει αρκετά και να σου δώσει τη δυνατότητα να ανοίξεις την επιχείρησή σου. Και επιπροσθέτως εδώ έρχεται το γρηγορόσημο. ΑΝ θέλεις να τελειώνεις με τα πιστοποιητικά, ΜΠΟΡΕΙΣ να λαδώσεις.( ελευθερία επιλογής, έτσι; ) Αλλιώς απλώς εύχεσαι να πετύχεις τους εργατικούς και ευσυνείδητους δημόσιους υπαλλήλους που θα σε βοηθήσουν. Read the rest of this entry »
Αν έπρεπε να κατατάξουμε μια ομάδα ανθρώπων πολιτικά σκεπτόμενων ως εγωιστές και εγωκεντρικούς*,ποιοι θα ήταν αυτοί; Οι αριστεροί , οι δεξιοί ή οι φιλελεύθεροι;
Η διάκριση που κάνω έχει να κάνει με τους αριστερούς ως τους υποστηρικτές της κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας, τους δεξιούς ώς τους υποστηρικτές της “λαικής δεξιάς”,των ηθικών αξιών και του έθνους και τους φιλελεύθερους ώς εκείνους που στηρίζουν την ανοιχτή κοινωνία αλλά και την ελεύθερη οικονομία.
Για να πάρουμε τους αριστερούς πρώτα. Πως θα σας φαινόταν κάποιος που έχει ένα συγκεκριμένο μοντέλο στο μυαλό του, και παρόλο που έχει αποδειχτεί θεωρητικά και πρακτικά λανθασμένο επιχειρεί να το πλασάρει ως απόλυτη αλήθεια; Πως χαρακτηρίζουμε τον άνθρωπο που ποινικοποιεί την επιδίωξη των στόχων του καθε πολίτη; Πως θα σας φαινόταν η υποχρεωτική - κονστρουκτιβιστική - διάθεση για δημιουργία μιας κοινωνίας σύμφωνα με τα μοντέλα που έχει στο μυαλό του; Η εμμονή ότι ο κεντρικός σχεδιασμός μιας ιντελιγκέντσιας είναι ωφέλιμος; Δεν είναι εγωιστικό ότι αυτοί που κόπτονται για την ισότητα θέλουν να την διαχειρίζονται από τα πάνω, επιβάλλοντας την κοσμοθεωρία τους σε όλους;
Πολλές φορές κοιτώ τις εκφράσεις των ανθρώπων όταν μιλάμε για θέματα ατομικής ελευθερίας. Και συχνά νομίζω ότι παρερμηνεύουν βασικές έννοιες. Θεωρούν για παράδειγμα ,ότι αν πιστεύεις ότι κάποιος πρέπει να είναι ελεύθερος να καπνίσει χασίς σημαίνει ότι εγκρίνεις την πράξη. Νομίζουν ότι η ελευθερία του να επιλέξεις την ερωτική σου δραστηριότητα σημαίνει ότι προτείνεις την ομοφυλοφιλία ή κάποιου είδους απόλυτη σεξουαλική διαστροφή.
Μπερδεύουν το δικαίωμα της επιλογής με την έγκριση της πράξης.
Νομίζουν ότι οι φιλελεύθεροι δεν έχουν καμία ηθική αξία – ή καμιά αξία γενικότερα, καμία σταθερά στη ζωή τους.Κι αυτό δεν ισχύει φυσικά. Απλώς δεν αποδέχονται κανένα κράτος ή καμία ομάδα ατόμων να επιβάλλει ως νόμους ηθικές ή άλλες αξίες.Όποια αυθεντία κι αν ευαγγελίζονται.
