You are currently browsing the category archive for the 'κοινωνία' category.
Oι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. (άρθρο 4 του Συντάγματος)“Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε?” (αντεπιχείρημα λαμόγιου)
Είναι νομίζω κοινό μυστικό ότι καθένας με αρκετή ισχύ μπορεί να παρακάμψει οποιοδήποτε νόμο του ελληνικού κράτους. Κι αν αυτό είναι μερικές φορές εφικτό και στις υπόλοιπες ευρωπαικές χώρες, τουλάχιστον εκει η τιμή είναι τόσο υψηλή που επιτρέπει την ύπαρξη μόνο περιορισμένου αριθμού λαμόγιων.
Εδώ η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η νόμιμη τάξη είναι τόσο φτηνές οπού η παρανομία είναι ο κανόνας και η νομιμότητα η εξαίρεση…
Υπάρχουν κάποιοι που φοβούνται την ανάπτυξη και την πιο ομοιόμορφη κατανομή του πλούτου; Σύμφωνα με το παρακάτω άρθρο της Καθημερινής, ναι.
Ποιοί είναι όμως αυτοί που μιλάνε περισσότερο για την επικινδυνότητα της νέας τάξης πραγμάτων; Αλλά παρόλα αυτά επιμένουν πως οι πολιτικές τους θα είναι ωφέλιμες; Ωφέλιμες για ποιον και με ποιον τρόπο τελικά αν δεν θέλουν όλα αυτά τα οποία συνεπαγέται η ανάπτυξη και μοιάζουν με βουνό απροσπέλαστο όταν τα παραθέτει κανείς με τον τρόπο που τα δίνει ο παρακάτω δημοσιογράφος;
Μου άρεσε αυτό το ποστ στο Oxygono blog: Η ελπίδα του αύριο, τα παιδιά του δημοτικού.Συμφωνώ σχεδόν σε όλα!
Και το συμπέρασμά μου θα το έγραφα ως εξής: τα παιδία του δημοτικού (ίσως και του γυμνασίου) σήμερα ζουν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους στο internet. Και αυτό μας δημιουργεί ελπίδες ότι δεν θα αποκτήσουν την νοοτροπία που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία - την νοοτροπία που μας κρατά, ιδίως σε ορισμένους τομείς, δεμένους στη μετριότητα.
Οι νέες γενιές μαθαίνουν να δημιουργούν ομάδες σε εθελοντική βάση και να συνυπάρχουν σε κοινότητες που στηρίζονται σε κάποιες αξίες. Είτε μιλάμε για fora , είτε για ομάδες στο Counterstrike και στο WOW. Και συμπληρώνοντας (αν όχι αντικαθιστώντας) τα παιδιά της γειτονιάς που παίζουν μπάλα, οι ομάδες αυτές παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός παιδιού ή εφήβου. Αισθάνεται έτσι την ένταξη σε μια κοινότητα και διδάσκεται στην πράξη τον σεβασμό στους συμπαίκτες, την υπεράσπιση της ομάδας, κ.τ.λ.
Αναπτύσσεται εκ των πραγμάτων και ένας σεβασμός σε εκείνους που γνωρίζουν πολλά για το Internet. Οι “geeks” - σε αντίθεση με τους μαθητές που γνωρίζουν περισσότερα - απολαμβάνουν την εκτίμηση των περισσοτέρων χρηστών του διαδικτύου!
Η γενιά αυτή είναι μια γενιά που ξέρει να μιλά και να γράφει αγγλικά (ίσως με περίεργους όρους…), αλλά όχι να απομνημονεύει λεξιλόγιο ή γραμματική. Ακόμη, είναι μια γενιά που γνωρίζει να σέβεται τους ανθρώπους που ζουν σε άλλες χώρες. Τα παιδιά που έχουν φίλους από το εξωτερικό θα δυσκολευτούν να δεχτούν τα στερεότυπα που έχουν δημιουργήσει οι προηγούμενες γενιές για τους ξένους.
Είναι τέλος και ίσως σημαντικότερο από όλα μια γενιά που γνωρίζει ότι … δεν γνωρίζει, αλλά ότι μπορεί να μάθει! Είναι τα παιδιά που έχουν διαβάσει αντίθετες απόψεις, διαφορετικά άρθρα, αντιφατικές πηγές. Που δεν βασίζεται σε μια ομογενή πληροφόρηση - τύπου τηλεόρασης - αλλά γνωρίζει ότι για κάθε θέμα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και εκεί απαιτείται η κριτική σκέψη για την απόρριψη ή όχι των εισερχόμενων πληροφοριων.
Αυτή τη γενιά στον πραγματικό κόσμο δέχεται ενδεχομένως την χειρότερη εκπαίδευση της Ευρωπαικής Ένωσης, ζει σε ένα υποβαθμισμένο αστικό περιβάλλον και έχει περιορισμένες ευκαιρίες για γνώση μέσα από το σχολείο. Παράλληλα ζει σε έναν “επίπεδο” (κατά Thomas Friedman) εικονικό κόσμο γεμάτο προκλήσεις και ευκαιρίες. Και οι εμπειρίες που αποκομίζει από εκεί είναι πολύ πιο σημαντικές από πολλές ώρες στα θρανία. Γιαυτό μπορεί να είναι η γενιά που θα απελευθερώσει την χώρα οριστικά από την μιζέρια.
Και δεν εννοώ ως φιλελεύθεροι αλλά ως πολίτες αυτής της χώρας.
Είχαμε μια κυβέρνηση Ν.Δ. που ήταν εκκωφαντικά ανύπαρκτη. Μερικές φορές είχα την αίσθηση ότι προσπαθούσε να μην ενοχλήσει κανέναν - σαν τον διαρρήκτη την ώρα της δουλειάς.
Με τα Πανεπιστήμια κλειστά περιμένανε να ξεχαστεί το ζήτημα και να “ξεφουσκώσει”. Με τις πυρκαγιές να κατακαίνε την χώρα απλώς κοιτούσαν να επιλέξουν την επικοινωνιακή τους αντίδραση. Μηδενικό μεταρρυθμιστικό έργο, ατολμία, με την πρόφαση του “διαλόγου” και των “ζυμώσεων”. Τι απέδωσαν όλες αυτές οι ζυμώσεις; Ποιες είναι οι μεταρρυθμίσεις που έκανε η Ν.Δ.;
Και μετά έχουμε τον κ.Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ που και αυτό δεν προβάλει σαφείς απόψεις και κατευθύνσεις, και κυριότερα δεν δείχνει να είναι κόμμα με δυναμική μεταρρυθμιστική. Αλλά προσδοκά απλώς να ξαναβολευτεί στην εξουσία.
Αναρωτιέμαι: Ποια θα είναι τα 10 πρώτα μετεκλογικά θέματα για την ατζέντα του κ. Καραμανλή; Για τον κ. Παπανδρέου;
Τι περιμένουμε από τις εκλογές;
Δεν περιμένω τίποτα αν βγεί αυτοδύναμη κυβέρνηση - πιθανότατα θα έχουμε ακόμα μια κυβέρνηση-”σούπα”. Περιμένω μόνο μια αλλαγή που μπορεί να προκύψει από έλλειψη αυτοδυναμίας. Θα χαρώ και από την αύξηση της επιρροής των μικρών κομμάτων. Και αν αυτό οδηγήσει σε μια κυβέρνηση συνεργασίας θα χαρώ να τους δω έστω και προσωρινά να ξυπνάνε.
Γιατί με αυτές τις “βουβές”* εκλογές και την υπνωτισμένη κυβέρνηση,αρχίζω να πιστεύω πραγματικά ότι πάμε για άλλα τέσσερα χρόνια χαμένα.
* Οι εκλογές πλέον δεν είναι τόσο βουβές καθώς το ΠΑΣΟΚ ανεβάζει τους τόνους λαικίζοντας. Και η ΝΔ απαντά ως δύναμη “μεταρρύθμισης”.
Βρήκα ένα άρθρο για μια παλιά αμερικάνικη καμπάνια κατά των ναρκωτικών. Είναι από το 1998, αλλά το μήνυμα είναι ακόμα χρήσιμο να ακουστεί. Ενδιαφέρον άρθρο, κυρίως γιατί αναλύει ένα θέμα το οποίο συχνά αγνοείται.
Ναι, τα ναρκωτικά μπορούν να καταστρέψουν ζωές. Αλλά πολλοί καταφέρνουν να ζήσουν τις ζωές τους παίρνοντας ναρκωτικά και η μεγαλύτερη δυσκολία τους είναι να εξασφαλίσουν την δόση τους.
Επίσης, τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά για τις βλαβερές συνέπειες του αλκοόλ, αλλά ταυτόχρονα μαθαίνουν και πως για μικρές ποσότητες δεν παθαίνουν τίποτα. Καλό θα είναι να ξέρουν πως δεν πρόκειται να εθιστούν από ένα τσιγάρο μαριχουάνας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα θα υπάρξει αν το παιδί μάθει μέσω φίλων ότι δεν θα πάθει τίποτα από ένα τσιγάρο και σταματήσει να εμπιστεύεται τους γονείς του.
Η κρατική αυτή παραπληροφόρηση για τα ναρκωτικά, ότι έχουν ως μοναδικό επακόλουθο την καταστροφή της ζωής χαρακτηρίζεται ως αντιπαιδαγωγική και προσπάθεια κυριαρχίας του κράτους.
Δεν θα το εξέφραζα έτσι ακριβώς, αλλά συμφωνώ με το άρθρο, πως πρέπει να τα βλέπουμε όλα στην σωστή τους διάσταση.
Συχνά ακούγεται από πολλούς ότι ο κόσμος μας καταστρέφεται και όλα βαίνουν προς το χειρότερο. Ότι μετά την εκ των πραγμάτων (και εν μέρει) επικράτηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας και των ανοιχτών αγορών τίποτα δεν πάει καλά. Οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Η πείνα στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι απίστευτη. Οι αρρώστιες θερίζουν. Οι καταστροφές έρχονται.
Όμως, η εικόνα του κόσμου που παρακμάζει έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την πραγματικότητα. Δεν λέω φυσικά ότι δεν υπάρχουν προβλήματα - αλλά σίγουρα τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο εμφανίζονται. Και κυρίως δεν πηγαίνουν προς το χειρότερο, αλλά προς το καλύτερο!
Ας δούμε πρώτα από όλα μια εξέλιξη που έχει να κάνει με τα υλικά αγαθά. Γιατί αν κάποιος δεν έχει να φάει, αδιαφορεί για τα υπόλοιπα!
Και τώρα ας περάσουμε σε έναν άλλο δείκτη - τον Human Development Index που λαμβάνει υπόψιν του μερικά πιο ενδιαφέροντα δεδομένα. Τον προσδόκιμο μέσο όρο ζωής ως δείκτη μακροζωίας, το ποσοστό αναλφαβητισμού αλλά και των παιδιών που γράφονται σε σχολεία ως μέτρο της γνώσης και της παιδείας, και το εισόδημα ως μέτρο του βιοτικού επιπέδου.
Ποια είναι η εξέλιξη αυτών των δεικτών τα τελευταία 30 χρόνια?
OECD Central and eastern Europe, and the CIS Latin America and the Caribbean East Asia Arab States South Asia Sub-Saharan Africa
Με την εξαίρεση της υποσαχάριας Αφρικής που παραμένει στάσιμη και απομονωμένη, βλέπουμε μια συνταρακτική πρόοδο στον κόσμο. Παρ’ όλα αυτά ο διαχωρισμός “εμείς και οι άλλοι” παραμένει!
…θα ήθελα να παραθέσω το παρακάτω κείμενο:
Γιατί στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσω Φιλελεύθερη Συμμαχία:
1. Γιατί είμαι νέος, και παρόλο που είμαι άνεργος, αρνούμαι να ακολουθήσω την πεπατημένη ζητιανεύοντας από τους πολιτικούς μια θέση στο δημόσιο. Γιατί έχω όνειρα και φιλοδοξίες που όμως πνίγονται σε ένα περιβάλλον αναξιοκρατίας και ασυδοσίας των προνομιούχων και κάτι πρέπει να κάνω, σήμερα κιόλας, για όλα αυτά.
2. Γιατί είμαι νέος εργαζόμενος, και παρόλο που πληρώνω το μισό μισθό μου σε ασφαλιστικές εισφορές κινδυνεύω να βρεθώ χωρίς σύνταξη λόγω της ληστείας των αποθεματικών των ταμείων. Γιατί θέλω να αποφασίζω εγώ πως και που θα αποταμιεύονται οι ασφαλιστικές μου εισφορές και δεν εκχωρώ σε κομματικούς εγκάθετους και συνδικαλιστές το δικαίωμα διαχείρισης αυτών των χρημάτων μου.
3. Γιατί αντιλαμβάνομαι πλέον ότι η “δημόσια” “δωρεάν” παιδεία και υγεία είναι μια απάτη, που επιδιώκει να συγκαλύψει τη παροχή πανάκριβων και άθλιας ποιότητας υπηρεσιών εκπαίδευσης και περίθαλψης για εμένα και την οικογένεια μου. Γιατί θέλω να επιλέγω ελεύθερα τα δημόσια ή ιδιωτικά ιδρύματα ασφάλισης, περίθαλψης και εκπαίδευσης που εγώ -και όχι κάποιοι άλλοι- θεωρώ καλύτερα. Γιατί απαιτώ να αποφασίζω μόνο εγώ σε ποια δημόσια ή ιδιωτικά νοσοκομεία, σχολεία και πανεπιστήμια θα καταλήγουν οι φόροι που πληρώνω στο κράτος.
4. Γιατί είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και αρνούμαι να είμαι υπό συνεχή ομηρεία διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών που με εξοντώνουν οικονομικά με εκβιασμούς, πρόστιμα και υπέρογκη φορολογία. Γιατί έχω καινοτόμες ιδέες που θα ήθελα να τις δοκιμάσω επιχειρηματικά αλλά δεν μπορώ να ανταγωνιστώ με ίσους όρους τα κρατικά μονοπώλια και τους κρατικούς προμηθευτές, όλους αυτούς δηλαδή που ευνοεί το κράτος γιατί διαπλέκονται μαζί του.
5. Γιατί είμαι επιχειρηματίας που ενώ παράγω πλούτο νόμιμα και δημιουργώ θέσεις εργασίας, η επιχειρηματική μου δραστηριότητα θεωρείται πάντα ύποπτη και αντιμετωπίζομαι σαν κλέφτης. Γιατί δεν αντέχω άλλο τις πιέσεις των κρατικοδίαιτων παρασίτων, κυρίως διεφθαρμένων δημόσιων λειτουργών, που ανικανοποίητοι από τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος απαιτούν όλο και μεγαλύτερο μερίδιο από το προϊόν του μόχθου μου.
6. Γιατί είμαι ιδιωτικός υπάλληλος, πεισμένος ότι η επιχειρηματική ερήμωση της Ελλάδας μού στερεί ευκαιρίες σταδιοδρομίας και οικονομικής εξέλιξης και μπορεί να κάνει τον εφιάλτη της απόλυσης και της ανεργίας πραγματικότητα. Γιατί δεν δέχομαι το επιχείρημα ότι στην Ελλάδα δεν μπορεί να επαναληφθεί το οικονομικό επίτευγμα της Ιρλανδίας, όπου ανοικτή οικονομία, η χαμηλή φορολογία και ο ανταγωνισμός δημιούργησαν πλούτο και θέσεις εργασίας για όλους.
7. Γιατί είμαι καταναλωτής και δεν αντέχω την αυξανόμενη ακρίβεια λόγω της ανικανότητας του κράτους να δημιουργήσει συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού στην οικονομία. Γιατί δεν δέχομαι τα χρήματά μου να χάνονται για την διατήρηση ελλειμματικών κρατικών επιχειρήσεων, ιδίως σε τομείς που θα μπορούσε ο ιδιωτικός τομέας να προσφέρει καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες και προϊόντα.
8. Γιατί είμαι δημόσιος υπάλληλος και αρνούμαι να συνεχίσω να φυτοζωώ σε ένα περιβάλλον ανυποληψίας και δημόσιας χλεύης, όπου οι προαγωγές δίνονται με μοναδικό κριτήριο την ανικανότητα και τη κομματική υποταγή. Γιατί θέλω το δημόσιο λειτούργημα να παρέχει υψηλής ποιότητας υπηρεσίες στον πολίτη, και αυτή η υψηλή να ποιότητα να αμείβεται ανάλογα.
9. Γιατί δεν πιστεύω ότι η χρήση ναρκωτικών πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ποινικό αδίκημα, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα εκατόμβες νεκρών, αδιαχώρητο στις φυλακές και τεράστια κέρδη για τους εμπόρους.
10. Γιατί είναι καιρός να γίνει και στην Ελλάδα ο Στρατός αποκλειστικά επαγγελματικός.
11. Γιατί δεν δέχομαι κάποιοι συμπολίτες μου να υφίστανται διακρίσεις λόγω εθνοτικού, φυλετικού, θρησκευτικού ή σεξουαλικού ή οποιουδήποτε άλλου αυτοπροσδιορισμού ή προσανατολισμού.
12. Γιατί δεν θέλω στις εκλογές αυτές να χάσω την ευκαιρία να αποδοκιμάσω με την ψήφο μου το σημερινό πολιτικό τέλμα που δεν δίνει λύσεις στα αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί. Γιατί είμαι πλέον πεισμένος ότι οι λύσεις δεν μπορούν να προέλθουν από αυτούς που ευθύνονται για αυτά τα αδιέξοδα.
13. Γιατί δεν θέλω να δώσω τη ψήφο μου σε αντιδημοκρατικά κόμματα της άκρας δεξιάς ή αριστεράς, δηλαδή σε όλους αυτούς που θέλουν να εκμεταλλευτούν την διαμαρτυρία των Ελλήνων πολιτών για να προωθήσουν τον εθνικισμό και τον σκοταδισμό, τον περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων και την κατάργηση της ελεύθερης αγοράς.
14. Γιατί θέλω να δώσω σε αυτές τις εκλογές την ευκαιρία σε νέους ανθρώπους, ακόμα και άγνωστους, να δοκιμάσουν εκεί που απέτυχαν οι γόνοι των γνωστών πολιτικών οικογενειών και οι αυλικοί τους. Γιατί μόνο νέοι άνθρωποι, που δεν έχουν δεσμεύσεις και δεν υπολογίζουν κανένα πολιτικό κόστος μπορούν να πετύχουν αυτό που σήμερα φαντάζει ακατόρθωτο.
15. Γιατί απ΄όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι η Φιλελεύθερη Συμμαχία, εκτός από νέους και άφθαρτους ανθρώπους, έχει και τις πολιτικές θέσεις αλλά και τον δυναμισμό που απαιτείται για να μπει η Ελλάδα σε μια νέα πορεία.
Ένα νέο κόμμα
Από νέους ανθρώπους
Για μια νέα Ελλάδα
και να προσθέσω και 2 επιπλέον αιτίες / σκέψεις
- γιατί δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στους πολιτικούς που ελέγχουν αυτή τη στιγμή ότι κινείται στη χώρα.Και δε θέλω να ελέγχουν ακόμη περισσότερα!
- γιατί πιστεύω ότι η μόνη λύση για πρόοδο της χώρας είναι επιτέλους να υπάρξει ατομική ευθύνη και όχι “συλλογική”… είδαμε τι συμβαίνει όταν “για όλα φταίει το κράτος”. Ας δούμε και τι θα συμβεί όταν ο καθένας έχει ευθύνη των πράξεών του!
…to be continued
Το καινούριο υπουργείο παιδείας πλέον στεγάζεται σε ολυμπιακές εγκαταστάσεις που αλλιώς θα μέναν άχρηστες στο Μαρούσι. Μπορεί λοιπόν τα 38.000 τ.μ. να μην ανταγωνίζονται τα 350.000 τ.μ. του “Παλατιού του Λαού” του Nicolae Ceauşescu αλλά είναι μια αξιέπαινη προσπάθεια στα πλαίσια της οργάνωσης μιας μεγαλύτερης, δυνατότερης, αντιπαραγωγικότερης και πλήρως ελεγχόμενης γραφειοκρατίας.
Έτσι από τα καινούρια κτίρια θα βγαίνουν ολοκληρωμένα πολυσέλιδα προγράμματα που θα ελέγχουν με την παραμικρή λεπτομέρεια τί και πώς θα διδάσκεται ομοιόμορφα σε κάθε σχολείο από την Θράκη μέχρι την Κρήτη, και από την Κυψέλη μέχρι την Καλαμαριά. Επίσης θα βγαίνουν και θα μοιράζονται τα λεφτά στους δασκάλους και καθηγητές χωρίς κάποιο κριτήριο - απλώς τα συνολικά λεφτά κατά τη βούληση του υπουργού θα μοιράζονται σε μισθούς.Μια απλή διαίρεση.Τέλος θα μοιράζονται τα λεφτά των φορολογουμένων στα δημόσια και δωρεάν πανεπιστήμια (με κάποια άγνωστα κριτήρια , αφού δεν υπάρχει αξιολόγηση) , με την ελπίδα ότι δε θα γίνουν φεράρρι και τζακούζι.
Και στα εγκαίνια του σοβιετικού μνημείου της χώρας με ίσως τη χειρότερη εκπαίδευση στην Ε.Ε. ο κύριος Καραμανλής δήλωσε:
«Είναι το πρώτο βήμα στο σχεδιασμό για την αποκέντρωση δημοσίων υπηρεσιών».
Αυτή είναι η αποκέντρωση; Οι γραφειοκράτες να μετακομίσουν από το Σύνταγμα στο Μαρούσι;
Διάβασα αυτό το άρθρο της Μαρίνας Μάνη για την “Τυποεκδοτική” στην Ελευθεροτυπία, και έτσι για teaser θα παραθέσω μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του:
Τα στελέχη της μπορεί να τραγουδούν την Κομμουνιστική Διεθνή για «της γης τους κολασμένους», αλλά ο τζίρος της έφτασε τα 40.000.000 ευρώ ετησίως.
Ο «Ριζοσπάστης» μπορεί να είναι η «επίσημη αγαπημένη», αλλά τα «κόκκινα» τυπογραφεία δεν σνομπάρουν τα χρώματα άλλων εφημερίδων: τυπώνουν από τη «Χώρα» του Γ. Τράγκα μέχρι τον «Ελεύθερο Τύπο» της Γιάννας Αγγελοπούλου κι από τον «Πρωταθλητή» του Ολυμπιακού και του Σ. Κόκκαλη μέχρι την «Αξία» του Χρηματιστηρίου και των μεγάλων μπίζνες.
…
Σήμερα, απλώνεται σε 12.000 τετραγωνικά στο Κρυονέρι Αττικής στο κέντρο μιας έκτασης 20 στρεμμάτων, ενώ από ρευστό ας είναι καλά οι τελευταίοι αναπτυξιακοί νόμοι και το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Περισσού.
…
Κάποτε, μάλιστα, είχε κατηγορηθεί και ως… απεργοσπάστρια επειδή τύπωσε εφημερίδες στις οποίες η ΕΣΗΕΑ είχε κηρύξει απεργία για την καταβολή δεδουλευμένων: «Ημασταν δεσμευμένοι εμπορικά», απάντησαν τότε οι σύντροφοι υπεύθυνοι…
…
Σήμερα η «Τυποεκδοτική» ολοκληρώνει τις νέες εγκαταστάσεις της και ετοιμάζεται για νέα εφόρμηση, αποδεικνύοντας ότι το κόκκινο δαιμόνιο μπορεί να ντριμπλάρει τον καπιταλισμό ακόμη και μέσα στο γήπεδό του. Οσο για την επανάσταση, βλέπουμε…
Ακόμα ένα βίντεο βγαίνει στη δημοσιότητα με πρωταγωνιστές αστυνομικούς οι οποίοι παρουσιάζονται να ασκούν ψυχολογική και σεξουαλική βία σε νεαρές ιερόδουλες μέσα σε κάποιο αστυνομικό τμήμα. Στο ίδιο άρθρο αναφέρεται ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα βίντεο που κυκλοφορούν. Ωραίο hobby! Εμείς τους πληρώνουμε για να μας προστατεύουν και αυτοί κάνουν τους σκηνοθέτες βασανίζοντας τους ηθοποιούς.
Επίσης στο παραπάνω λινκ αναφέρεται:
” ο κ. Β. Πολύδωρας έδωσε αυστηρές οδηγίες σε όλους τους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ. να προχωρήσουν σε επιχείρηση μαζικών ελέγχων για την ανακάλυψη και καταστροφή παρόμοιων βίντεο.”
Πώς είπατε; Α μάλιστα,δηλαδή θα υπάρξει κινητοποίηση.Όχι για το αν γίνεται κακοποίηση, όχι για το ποιος φταίει για τα βασανιστήρια, όχι για το αν παραβιάζονται κατάφορα ατομικά δικαιώματα και νόμοι στα αστυνομικά τμήματα - αλλά για να σταματήσουν να κυκλοφορούν τα κακά βίντεο! Ευτυχώς υπάρχει και το internet…
Μπορεί να διαθέτει κεφάλαιο και να θέλει να το επενδύσει. Μπορεί απλώς να έχει ιδέες αλλά όχι χρήματα. Από τον μικρό περιπτερά ή τον ψιλικατζή, μέχρι τον μαγαζάτορα, από τον ελεύθερο επαγγελματία μέχρι τον εργοστασιάρχη, ο επιχειρηματίας στην Ελλάδα αποτελεί το απόλυτο κακό.
Πρώτα από όλα, δεν είναι εύκολο να συγκεντρώσει κάποιος κεφάλαιο με νόμιμους τρόπους. Αν κοιτάξουμε τα εισοδήματα που προσφέρουν τα διάφορα επαγγέλματα, και συγκεκριμένα αυτά που δηλώνονται στην εφορία (γιατί αυτά θεωρούνται νόμιμα) είναι σχεδόν αδύνατον να επενδυθούν με κάποιες προοπτικές. Όσο για την δυνατότητα χρηματοδότησης νέων ιδεών – αν εξαιρέσουμε τον ΟΑΕΔ και τα λοιπά (ευρωπαικά κυρίως) προγράμματα- αυτή είναι πολύ μικρή.
Δεύτερον δεν είναι εύκολο να ανοίξει νόμιμα μια εταιρεία στην Ελλάδα. Τυπικά το ελληνικό κράτος χρειάζεται κάποιες εκατοντάδες πιστοποιητικά, τα οποία πιστοποιούν πολλά και διαφορετικά πράγματα. Πρέπει λοιπόν να περιμένεις αρκετούς μήνες ή και χρόνια (!) μέχρι το ελληνικό κράτος να αποφασίσει ότι έχεις υποφέρει αρκετά και να σου δώσει τη δυνατότητα να ανοίξεις την επιχείρησή σου. Και επιπροσθέτως εδώ έρχεται το γρηγορόσημο. ΑΝ θέλεις να τελειώνεις με τα πιστοποιητικά, ΜΠΟΡΕΙΣ να λαδώσεις.( ελευθερία επιλογής, έτσι; ) Αλλιώς απλώς εύχεσαι να πετύχεις τους εργατικούς και ευσυνείδητους δημόσιους υπαλλήλους που θα σε βοηθήσουν. Read the rest of this entry »
Ακούστηκε καθόλου στις ελληνικές ειδήσεις το συμβάν με το εργοστάσιο τούβλων σε μια επαρχεία της Κίνας; Βλέπω ελάχιστη τηλεόραση - εντάξει, όχι καθόλου όπως πριν από λίγο καιρό, βελτιώνομαι!!! - και δεν ξέρω.
Εργάτες απλήρωτοι, με ελάχιστη τροφή δούλευαν εξαντλητικές ώρες στο εργοστάσιο και βρέθηκαν πριν από λίγες μέρες σε άθλια κατάσταση. Κάποιοι είχαν πάθει αμνησία από το σοκ και είχαν εγκαύματα από τα καυτά τούβλα που κουβαλούσαν. Το εργοστάσιο αυτό ήταν ιδιοκτησία του τοπικού γραμματέα του κομμουνιστικού κόμματος.
http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/6733045.stm
Τα τελευταία απομεινάρια του κομμουνισμού στο κόσμο; Μακάρι. Κατά τα άλλα είναι οι φιλελεύθεροι εργοστασιάρχες που δεν νοιάζονται καθόλου για τις συνθήκες εργασίας. Ναι, συμβαίνουν ατυχήματα. Αλλά αυτό δεν ήταν ατύχημα. Μήπως ήταν ένα από αυτά τα μεμονωμένα περιστατικά τα οποία μπορεί κάποιος να αγνοήσει;
Πραγματικά, δεν ξέρω τι να πω. Ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία έχουμε σχεδόν τα πάντα και το ξέρουμε. Αλλά πάντα ψάχνουμε να βρούμε προβλήματα και λόγους για να γκρινιάξουμε (τι έκανε ο διπλανός, τι νομίζουμε πώς θα έπρεπε να κάνει…), αγνοούμε τις λύσεις που υπάρχουν για τα ζητήματα που έχουν λύση (η βελτίωση του περιβάλλοντος) και νομίζουμε ότι επιμένοντας στο παρελθόν νιώθουμε καλύτερα.
Αυτό που ξέρω και για το οποίο είμαι πλέον σίγουρη είναι ο λόγος για τον οποίο θέλω να διαδώσω τις ιδέες μου, οι οποίες δεν είναι μόνο δικές μου. Είναι γιατί αναγνωρίζω σε πόσο πλεονεκτική θέση βρίσκομαι και θέλω να αναγνωριστούν οι λόγοι για τους οποίους πετύχαμε ότι πετύχαμε για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε παρακάτω, να πετύχουμε ακόμα πιο πολλά. Δεν ανέχομαι εμμονές με το παρελθόν και επίσης νομίζω πώς όπως σε έναν γάμο μπορεί να φέρει κάποιος την ευτυχία αν έχει βρει την ικανοποίηση στην ζωή του γενικά, έτσι και στην πολιτική, πρέπει να ξέρουμε να αναγνωρίζουμε από πού προέρχεται η δική μας ικανοποίηση για να μπορέσουμε να την προσφέρουμε και στους άλλους.
Και τώρα θυμήθηκα τους στίχους ενός τραγουδιού που έλεγε
«να ‘χαμε τρεις δραχμές στην τσέπη και τρεις ο διπλανός
θα ‘ταν ο κόσμος μαγικός, παράδεισος η πλάση…»
Λοιπόν, εγώ λέω πώς αν κόσμος δεν σταματήσει να νοιάζεται για το τι έχει στην τσέπη του ο διπλανός και αρχίσει να ενδιαφέρεται για το τι κάνει τον ίδιο ευτυχισμένο, την έχουμε βάψει. Και είναι τρομαχτικό τι ασχήμια μας προσφέρεται ως τέχνη και πηγή ονείρων. Αυτό δεν είναι όνειρο. Είναι εφιάλτης.
Στην θεωρία το κράτος φρόντιζει τους αδύναμους. Εκείνους που έχουν ανάγκη. Εκείνους που δεν μπορούν να εξοικονομήσουν τα προς το ζειν. Σε αυτό το θεμελιώδες αίτημα - έχω να αντιπαραθέσω διάφορες αμφιβολίες οι οποίες πηγάζουν και από το For a New Liberty του Murray Rothbard.
Είναι αλήθεια ότι το κράτος και ιδίως το ελληνικό φροντίζει πραγματικά αυτούς που έχουν ανάγκη και δεν μπορούν να εργασθούν, ή μήπως μαζί με αυτούς φροντίζει και μερικους επιπλέον; Για παράδειγμα στην Ελλάδα υπό την αιγίδα της μονιμότητας και του απόλυτου κρατικού ελέγχου βρίσκονται περίπου 1.000.000 εργαζόμενοι (πάνω από το 1/4 των εργαζομένων). Το γεγονός ότι αυτοί απολαμβάνουν- δήθεν για κοινωνικούς λόγους- καλύτερες συνθήκες από τον ιδιωτικό τομέα, δεν δημιουργεί μια ανισότητα; Εκτός αν πρόκειται για αδυνάτους που χρήζουν προστασίας…
Για ποιο λόγο τους φροντίζει το κράτος; Και δεν εννοώ αν θα έπρεπε ή όχι να τους φροντίζει… Αυτό που αναρωτιέμαι είναι ποιος είναι ο τελικός σκοπός του κοινωνικού κράτους. Των επιδομάτων και των προσλήψεων και των ευνοικών ρυθμίσεων. Αν πρόκειται για προστασία και αλληλεγγύη που οδηγεί τον αδύνατο του σήμερα να ορθοποδήσει , να εργαστεί και να γίνει ο οικονομικά ανεξάρτητος του αύριο, τότε συμφωνώ με τον στόχο. Αν είναι να βολευτεί ακόμα ένας ώστε ισόβια και χωρίς τύψεις να τρέφεται από το κράτος , τότε ας το ξανασκεφτούμε!
Αν έπρεπε να κατατάξουμε μια ομάδα ανθρώπων πολιτικά σκεπτόμενων ως εγωιστές και εγωκεντρικούς*,ποιοι θα ήταν αυτοί; Οι αριστεροί , οι δεξιοί ή οι φιλελεύθεροι;
Η διάκριση που κάνω έχει να κάνει με τους αριστερούς ως τους υποστηρικτές της κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας, τους δεξιούς ώς τους υποστηρικτές της “λαικής δεξιάς”,των ηθικών αξιών και του έθνους και τους φιλελεύθερους ώς εκείνους που στηρίζουν την ανοιχτή κοινωνία αλλά και την ελεύθερη οικονομία.
Για να πάρουμε τους αριστερούς πρώτα. Πως θα σας φαινόταν κάποιος που έχει ένα συγκεκριμένο μοντέλο στο μυαλό του, και παρόλο που έχει αποδειχτεί θεωρητικά και πρακτικά λανθασμένο επιχειρεί να το πλασάρει ως απόλυτη αλήθεια; Πως χαρακτηρίζουμε τον άνθρωπο που ποινικοποιεί την επιδίωξη των στόχων του καθε πολίτη; Πως θα σας φαινόταν η υποχρεωτική - κονστρουκτιβιστική - διάθεση για δημιουργία μιας κοινωνίας σύμφωνα με τα μοντέλα που έχει στο μυαλό του; Η εμμονή ότι ο κεντρικός σχεδιασμός μιας ιντελιγκέντσιας είναι ωφέλιμος; Δεν είναι εγωιστικό ότι αυτοί που κόπτονται για την ισότητα θέλουν να την διαχειρίζονται από τα πάνω, επιβάλλοντας την κοσμοθεωρία τους σε όλους;
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Στις 28.6.1988, λίγο πριν την κατάρρευση, για πρώτη φορά ακούγονται αυτά τα λόγια που θέτουν την βάση για τον περιορισμό της κρατικής αυθαιρεσίας στην ΕΣΣΔ. Μέχρι τότε μια πολιτεία, που θεωρητικά νοιαζόταν για τον πολίτη, μπορούσε να συλλαμβάνει και να δικάζει κατά βούληση, χωρίς καμία έννοια κράτους δικαίου.
Και δεν ξεκινώ έτσι για να γράψω μια κριτική για το καθεστώς στις χώρες αυτές (άλλωστε πληροφορίες υπάρχουν αρκετές στο net).Αντίθετα αυτό που σκέφτομαι είναι πως αυτή η απλή φράση θέτει μια ενδιαφέρουσα βάση σκέψης.
Νομίζω ότι η ελευθερία του ανθρώπου δεν πρέπει να περιορίζεται σε αυτά που έχει «αποδειχθεί» ότι είναι ωφέλιμα. Αντίθετα πρέπει να εκτείνεται σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο εύρος πράξεων – και αυτό διότι οι πρωτοποριακές και διαφορετικές ιδέες και πράξεις θα κάνουν την διαφορά. Όχι αυτές που ήδη έχουν εφαρμοστεί και αξιολογηθεί από γραφειοκράτες!
Πολλές φορές κοιτώ τις εκφράσεις των ανθρώπων όταν μιλάμε για θέματα ατομικής ελευθερίας. Και συχνά νομίζω ότι παρερμηνεύουν βασικές έννοιες. Θεωρούν για παράδειγμα ,ότι αν πιστεύεις ότι κάποιος πρέπει να είναι ελεύθερος να καπνίσει χασίς σημαίνει ότι εγκρίνεις την πράξη. Νομίζουν ότι η ελευθερία του να επιλέξεις την ερωτική σου δραστηριότητα σημαίνει ότι προτείνεις την ομοφυλοφιλία ή κάποιου είδους απόλυτη σεξουαλική διαστροφή.
Μπερδεύουν το δικαίωμα της επιλογής με την έγκριση της πράξης.
Νομίζουν ότι οι φιλελεύθεροι δεν έχουν καμία ηθική αξία – ή καμιά αξία γενικότερα, καμία σταθερά στη ζωή τους.Κι αυτό δεν ισχύει φυσικά. Απλώς δεν αποδέχονται κανένα κράτος ή καμία ομάδα ατόμων να επιβάλλει ως νόμους ηθικές ή άλλες αξίες.Όποια αυθεντία κι αν ευαγγελίζονται.
Άνοιξαν και σήμερα τα μαγαζάκια των παρατάξεων να πάει ο κόσμος να ψηφίσει.Ρεμάλια χωρίς κανένα σκοπό και νόημα στη ζωή τους, ορκίζονται στα όνειρα άλλων και τρέχουν να πείσουν για την αναγκαιότητα της ψήφου στο κομματάκι τους.Το κομματάκι ως υποκοριστικό του κόμματος. Που πληρώνεται από τα μεγάλα κόμματα για να ξεσκίσει κάθε πιθανότητα ελεύθερης σκέψης στους φοιτητές. Και να εξαγοράσει φτηνά την υποστήριξη τους για την εκλογή των κομματικών πρυτάνεων,προέδρων,διοικούντων.
Λένε ότι δεν μπορεί να απαγορεύεται η πολιτική σκέψη στα πανεπιστήμια. Και τότε γιατί επιτρέπουν τις παρατάξεις; - μιλάμε για τις οργανώσεις αφαίρεσης κάθε σκέψης. Χίλιες φορές να γίνουν αδελφότητες ή όμιλοι ποδοσφαίρου, μπάσκετ, τένις και μπάντμιγκτον.
Ο Hans Rosling, καθηγητής διεθνούς υγείας στο Karolinska Institutet στη Στοκχόλμη από το 1998, χρησιμοποιεί μια εκπληκτική παρουσίαση για να μας μιλήσει για τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Μας δείχνει πως επηρεάζεται ο πλούτος και η υγεία των ανθρώπων από τα διεθνή γεγονότα και πως αλλάζει με την ποερία του χρόνου. Φαίνεται πως κάποιες βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις στο υποσυνείδητο των “δυτικών” δεν ευσταθούν πια…
Συχνά οι άνθρωποι φοβούνται την ελευθερία. Φοβούνται ότι αν επικρατήσουν πιο φιλελεύθερες πολιτικές θα γίνουμε αναρχία. Η κοινωνία θα γίνει ανήθικη και στην οικονομία ο ένας θα τρώει τον άλλον για να επιβιώσει. Ο Θεός θα μας ρίξει φωτιά να μας κάψει. Οι φτωχοί θα πεθαίνουν στους δρόμους. Και μια σειρά από φόβοι-κατάρες που πιάνουν τους φιλελεύθερους και μόνο.
Μα αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν ότι υπάρχουν ομοφυλόφυλοι; Δεν ξέρουν ότι υπάρχουν χρήστες ναρκωτικών; Ποια ανηθικότητα φοβούνται; Κι ακόμα κι αν το κράτος είχε το ρόλο της ηθικής διαπαιδαγώγησης, μήπως εμπιστευόμαστε το κράτος για να μας δείξει την ηθική; Σκεφτείτε την ηθική που διδάσκουν οι πολιτικοί για παράδειγμα, οι φυσικοί ηγέτες του κράτους. Μια πιο φιλελεύθερη πολιτική θα ήταν - τουλάχιστον - να βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.
