You are currently browsing the category archive for the 'κουλτούρα' category.
Από την δημιουργία τους το 1971 και για μερικά χρόνια τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ήταν μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές του πλανήτη. Οι (μέχρι πρώτινως νομάδες) κάτοικοι ζούσαν με ένα πολύ χαμηλό ετήσιο εισόδημα. Το βασικό τους προιόν ήταν το πετρέλαιο και αντιστοιχούσε σε συντριπτικό ποσοστό του συνολικού εισοδήματος της χώρας – παρουσίαζαν δηλαδή μια εικόνα που ήταν και είναι αρκετά συνηθισμένη στον αραβικό κόσμο.
Σήμερα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν μεταμορφωθεί στο Hong Kong ή την Σιγκαπούρη του Αραβικού Κόσμου και αυτό οφείλεται στις ριζοσπαστικές ιδέες των σείχηδων. Ποια είναι η συνταγή; Οικονομική πρόοδος. Ενώ άλλοι ηγέτες επενδύουν τα κέρδη από το πετρέλεαιο σε πολεμικούς εξοπλισμούς και σε λευκούς ελέφαντες, στα εμιράτα οι επενδύσεις γίνονται σε υποδομές. Στόχος τους είναι να οικοδομήσουν ένα περιβάλλον που θα είναι ελκυστικό σε καινούριες επενδύσεις και να βοηθήσουν έτσι την οικονομική ανάπτυξη.
Η φορολογία για τις επιχειρήσεις είναι χαμηλή και η αγορά διατηρείται χωρίς κρατικές παρεμβάσεις.Είναι χαρακτηριστικό ότι ο σείχης του Dubai αναφέρει στους δημοσιογράφους το παλιό ρητό της περιοχής «ότι είναι καλό για τους εμπόρους, είναι καλό για το Dubai».
Τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, η κατάσταση στην περιοχή είναι εκρηκτική αλλά από οικονομική άποψη και μόνο. Ο ρυθμός ανάπτυξης αγγίζει το 16% το χρόνο και τα σχέδια των ηγετών είναι να διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο μέχρι το 2015, όπου και η χώρα θα φτάσει το βιοτικό επίπεδο μερικών από τις πιο πλούσιες χώρες του κόσμου με πάνω από 44.000$ / χρόνο κατά κεφαλήν εισόδημα. . Η τεράστια οικονομική ανάπτυξη προβλέπεται ότι θα δημιουργήσει εκατοντάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας αφού προσελκύονται τεράστιες επενδύσεις από τις γειτονικές χώρες όπως το Ιράν.
Μια βασική επιχειρηματική δραστηριότητα είναι ο τουρισμός, αλλά όχι η μόνη καθώς οι τομείς των υπηρεσιών, του εμπορίου, της τεχνολογίας και των οικονομικών λειτουργούν πλέον ανεξάρτητα από το πετρέλαιο. Συνολικά οι δραστηριότητες που σχετίζονται με το πετρελαιο πλέον αποτελούν μόνο το 30% της συνολικής οικονομικής δραστηριότητα, κάτι που δείχνει ότι η ανάπτυξη της περιοχής μπορεί να συνεχιστεί ανεξάρτητα από την κατάσταση στην αγορά ενέργειας ή τα αποθέματα ορυκτών καυσίμων στο υπέδαφος της χώρας.
Πρόσφατα τα ηνωμένα αραβικά εμιράτα αποφάσισαν να «αγοράσουν» πολιτισμό. Το μουσείο του Λούβρου, τα πανεπιστήμια της Σορβόννης και του Γέιλ καθώς και μια πλειάδα μεγάλων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ανά τον κόσμο συμφώνησαν να ανοίξουν παραρτήματά τους στην μικρή αυτή χώρα-όλα αυτά μέσα στο πνεύμα των σείχηδων να μεταλαμπαδεύσουν γνώση και πολιτισμό στη περιοχή τους. Στόχος τους είναι σε 30 χρόνια η χώρα αυτή, η οποία στερείται την πλούσια ιστορία του Ιραν ή της Αιγύπτου, να αποκτήσει τον δικό της πολιτισμό.
Η εξωτερική πολιτική,οι πόλεμοι, οι αναταραχές φαίνεται να μην αγγίζουν το μικρό αυτό κράτος. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι σείχηδες προτιμούν να συναντιούνται με επιχειρηματίες παρά με υπουργούς! Στις διεθνείς συμμαχίες εκ πρώτης όψεως τα «επαναστατικά» κράτη της περιοχής απολαμβάνουν μεγαλύτερη δημοτικότητα από τους σείχηδες των εμριάτων.Όμως οι άνθρωποι καταφτάνουν κατά χιλιάδες από τις γύρω περιοχές ελπίζωντας σε μια ζωή στα εμιράτα, δίνοντας έτσι έμπρακτα ψήφο εμπιστοσύνης στο «απολιτικό» κράτος του κόλπου.
Φυσικά το πολίτευμα των εμιράτων δεν μπορεί να θεωρηθεί δημοκρατικό εφόσον δεν γίνονται ελεύθερες εκλογές – όμως κάποιοι επιχειρηματολογούν ότι οι εκλογές δεν είναι τόσο αναγκαίες υπό τις παρούσες συνθήκες όσο η πολιτική σταθερότητα, στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα και οικονομική ευρρωστία.
Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι τα εμιράτα αποτελούν μοναδικό φαινόμενο εξέλιξης στην παγκόσμια ιστορία – ένα πείραμα που ίσως δείχνει το δρόμο στον αραβικό κόσμο. Έναν δρόμο πολύ διαφορετικό από τους πολέμους, τις συρράξεις, τα ναρκωτικά και τη μισαλλοδοξία.
Στην θεωρία το κράτος φρόντιζει τους αδύναμους. Εκείνους που έχουν ανάγκη. Εκείνους που δεν μπορούν να εξοικονομήσουν τα προς το ζειν. Σε αυτό το θεμελιώδες αίτημα - έχω να αντιπαραθέσω διάφορες αμφιβολίες οι οποίες πηγάζουν και από το For a New Liberty του Murray Rothbard.
Είναι αλήθεια ότι το κράτος και ιδίως το ελληνικό φροντίζει πραγματικά αυτούς που έχουν ανάγκη και δεν μπορούν να εργασθούν, ή μήπως μαζί με αυτούς φροντίζει και μερικους επιπλέον; Για παράδειγμα στην Ελλάδα υπό την αιγίδα της μονιμότητας και του απόλυτου κρατικού ελέγχου βρίσκονται περίπου 1.000.000 εργαζόμενοι (πάνω από το 1/4 των εργαζομένων). Το γεγονός ότι αυτοί απολαμβάνουν- δήθεν για κοινωνικούς λόγους- καλύτερες συνθήκες από τον ιδιωτικό τομέα, δεν δημιουργεί μια ανισότητα; Εκτός αν πρόκειται για αδυνάτους που χρήζουν προστασίας…
Για ποιο λόγο τους φροντίζει το κράτος; Και δεν εννοώ αν θα έπρεπε ή όχι να τους φροντίζει… Αυτό που αναρωτιέμαι είναι ποιος είναι ο τελικός σκοπός του κοινωνικού κράτους. Των επιδομάτων και των προσλήψεων και των ευνοικών ρυθμίσεων. Αν πρόκειται για προστασία και αλληλεγγύη που οδηγεί τον αδύνατο του σήμερα να ορθοποδήσει , να εργαστεί και να γίνει ο οικονομικά ανεξάρτητος του αύριο, τότε συμφωνώ με τον στόχο. Αν είναι να βολευτεί ακόμα ένας ώστε ισόβια και χωρίς τύψεις να τρέφεται από το κράτος , τότε ας το ξανασκεφτούμε!
Ο τίτλος αυτός είναι ενός άρθρου που βρήκα στην σελίδα του περιοδικού Time. Οι εικόνα του Ισλάμ που έχουμε στην Ελλάδα είναι αυτή ενός σοβαρού άντρα να περπατάει στο δρόμο καθώς τον ακολουθούν μια ή δυο γυναίκες, καλυμμένες με μαντίλα, περιστοιχισμένες από μερικά παιδάκια και ποτέ χαμογελαστές. Είναι η εικόνα ενός Ισλάμ που μας προκαλεί απέχθεια, συγκαλυμμένη οργή και οίκτο.
Αλλά πόσοι από εμάς γνωρίζουν τα πολλά πρόσωπα του Ισλάμ; Υπάρχουν χώρες όπως η Σενεγάλη στην οποία το Ισλάμ ασκείται με ελευθερία, εμποτισμένο από αφρικάνικης νοοτροπίας φιλελευθερισμό. Και το ίδιο το Ισλάμ δεν είναι ένα, αλλά πολλά. Πολλές διαφορετικές νοοτροπίες, ιδέες και μονοπάτια. Αυτές τις διαφορές είναι σημαντικό να τις γνωρίζουμε για να μπορέσουμε να δούμε με διαφορετικό μάτι τους μετανάστες που ζουν στην χώρα μας και να μπορέσουμε πιο εύκολα να αποδεχτούμε την κουλτούρα τους, ειδικά όταν αυτή δεν είναι πάντα αυτή που περιμένουμε.
Το Ισλάμ δεν είναι μόνο οι φανατισμένοι Ισλαμιστές, οι Σουνίτες και οι Σουίτες, αλλά και οι Σούφις (Sufis). Αυτή την ομάδα ισλαμιστών συνάντησε η Μέγκαν Λίντοου στο Σουδάν και μας περιγράφει με πολύ ενδιαφέρον τρόπο.
Αναζητώντας την «ολότητα» με το σύμπαν αναγνωρίζουν πως αυτή βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου στον οποίο οδηγούν πολλά μονοπάτια. Κανείς από αυτούς δεν θα ρωτήσει τον επισκέπτη για την θρησκεία του ή την χώρα καταγωγής του. Εδώ και 18 χρόνια η Σουδανέζικη κυβέρνηση προσπαθεί να καταπολεμήσει τον Σουφισμό, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η ύπαρξη και η ιδεολογία τους είναι στενά δεμένη με την Σουδανέζικη κουλτούρα. Το Ισλάμ δεν είναι τόσο στατικό και μονόπλευρο όσο νομίζουμε.
