Category Archive

Στο Libertarian International υπάρχει ένα άρθρο στο οποίο αναλύεται γιατί οι αυξημένοι κατώτατοι μισθοί οδηγούν σε ανεργία, ειδικότερα των νέων. Αν ένας εργοδότης είναι υποχρεωμένος να δώσει ένα συγκεκριμένο μισθό, θα προτιμήσει κάποιον πιο έμπειρο φυσικά. Και θα αναγκαστεί να προσλάβει λιγότερους υπαλλήλους από όσους θα προσλάμβανε χωρίς τον περιορισμό του μισθού.

Minimum Wage, Maximum Suffering

Sir Humphrey: Taxation isn’t about what you need.
Jim: Well, what is it about?
Sir Humphrey: Prime Minister the Treasury doesn’t work out what they need to spend and then think how to raise the money.
Jim: What does it do?
Sir Humphrey: They pitch for as much as they think they can get away with and then think what to spend it on.

Από το: Yes,Prime Minister!

Το σποτάκι της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για το διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους :

Καλό ε;

Από την δημιουργία τους το 1971 και για μερικά χρόνια τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ήταν μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές του πλανήτη. Οι (μέχρι πρώτινως νομάδες) κάτοικοι ζούσαν με ένα πολύ χαμηλό ετήσιο εισόδημα. Το βασικό τους προιόν ήταν το πετρέλαιο και αντιστοιχούσε σε συντριπτικό ποσοστό του συνολικού εισοδήματος της χώρας – παρουσίαζαν δηλαδή μια εικόνα που ήταν και είναι αρκετά συνηθισμένη στον αραβικό κόσμο.

Σήμερα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν μεταμορφωθεί στο Hong Kong ή την Σιγκαπούρη του Αραβικού Κόσμου και αυτό οφείλεται στις ριζοσπαστικές ιδέες των σείχηδων. Ποια είναι η συνταγή; Οικονομική πρόοδος. Ενώ άλλοι ηγέτες επενδύουν τα κέρδη από το πετρέλεαιο σε πολεμικούς εξοπλισμούς και σε λευκούς ελέφαντες, στα εμιράτα οι επενδύσεις γίνονται σε υποδομές. Στόχος τους είναι να οικοδομήσουν ένα περιβάλλον που θα είναι ελκυστικό σε καινούριες επενδύσεις και να βοηθήσουν έτσι την οικονομική ανάπτυξη.

Η φορολογία για τις επιχειρήσεις είναι χαμηλή και η αγορά διατηρείται χωρίς κρατικές παρεμβάσεις.Είναι χαρακτηριστικό ότι ο σείχης του Dubai αναφέρει στους δημοσιογράφους το παλιό ρητό της περιοχής «ότι είναι καλό για τους εμπόρους, είναι καλό για το Dubai».

Τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, η κατάσταση στην περιοχή είναι εκρηκτική αλλά από οικονομική άποψη και μόνο. Ο ρυθμός ανάπτυξης αγγίζει το 16% το χρόνο και τα σχέδια των ηγετών είναι να διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο μέχρι το 2015, όπου και η χώρα θα φτάσει το βιοτικό επίπεδο μερικών από τις πιο πλούσιες χώρες του κόσμου με πάνω από 44.000$ / χρόνο κατά κεφαλήν εισόδημα. . Η τεράστια οικονομική ανάπτυξη προβλέπεται ότι θα δημιουργήσει εκατοντάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας αφού προσελκύονται τεράστιες επενδύσεις από τις γειτονικές χώρες όπως το Ιράν.

Μια βασική επιχειρηματική δραστηριότητα είναι ο τουρισμός, αλλά όχι η μόνη καθώς οι τομείς των υπηρεσιών, του εμπορίου, της τεχνολογίας και των οικονομικών λειτουργούν πλέον ανεξάρτητα από το πετρέλαιο. Συνολικά οι δραστηριότητες που σχετίζονται με το πετρελαιο πλέον αποτελούν μόνο το 30% της συνολικής οικονομικής δραστηριότητα, κάτι που δείχνει ότι η ανάπτυξη της περιοχής μπορεί να συνεχιστεί ανεξάρτητα από την κατάσταση στην αγορά ενέργειας ή τα αποθέματα ορυκτών καυσίμων στο υπέδαφος της χώρας.

Πρόσφατα τα ηνωμένα αραβικά εμιράτα αποφάσισαν να «αγοράσουν» πολιτισμό. Το μουσείο του Λούβρου, τα πανεπιστήμια της Σορβόννης και του Γέιλ καθώς και μια πλειάδα μεγάλων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ανά τον κόσμο συμφώνησαν να ανοίξουν παραρτήματά τους στην μικρή αυτή χώρα-όλα αυτά μέσα στο πνεύμα των σείχηδων να μεταλαμπαδεύσουν γνώση και πολιτισμό στη περιοχή τους. Στόχος τους είναι σε 30 χρόνια η χώρα αυτή, η οποία στερείται την πλούσια ιστορία του Ιραν ή της Αιγύπτου, να αποκτήσει τον δικό της πολιτισμό.

Η εξωτερική πολιτική,οι πόλεμοι, οι αναταραχές φαίνεται να μην αγγίζουν το μικρό αυτό κράτος. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι σείχηδες προτιμούν να συναντιούνται με επιχειρηματίες παρά με υπουργούς! Στις διεθνείς συμμαχίες εκ πρώτης όψεως τα «επαναστατικά» κράτη της περιοχής απολαμβάνουν μεγαλύτερη δημοτικότητα από τους σείχηδες των εμριάτων.Όμως οι άνθρωποι καταφτάνουν κατά χιλιάδες από τις γύρω περιοχές ελπίζωντας σε μια ζωή στα εμιράτα, δίνοντας έτσι έμπρακτα ψήφο εμπιστοσύνης στο «απολιτικό» κράτος του κόλπου.

Φυσικά το πολίτευμα των εμιράτων δεν μπορεί να θεωρηθεί δημοκρατικό εφόσον δεν γίνονται ελεύθερες εκλογές – όμως κάποιοι επιχειρηματολογούν ότι οι εκλογές δεν είναι τόσο αναγκαίες υπό τις παρούσες συνθήκες όσο η πολιτική σταθερότητα, στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα και οικονομική ευρρωστία.

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι τα εμιράτα αποτελούν μοναδικό φαινόμενο εξέλιξης στην παγκόσμια ιστορία – ένα πείραμα που ίσως δείχνει το δρόμο στον αραβικό κόσμο. Έναν δρόμο πολύ διαφορετικό από τους πολέμους, τις συρράξεις, τα ναρκωτικά και τη μισαλλοδοξία.

«Εμπιστοσύνη στην δύναμή σου»
Αυτό είναι το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει το ΚΚΕ. Δύναμη ενάντια στην πλουτοκρατία φυσικά. Ταξικός πόλεμος. Εκεί βρίσκεται η λαϊκή δύναμη και αυτός είναι ο σκοπός της λαϊκής συμμαχίας. Και εξουσία. Γιατί φυσικά με την δημοκρατία ο λαός δεν έχει αρκετή εξουσία! (Ναι, εντάξει. Αν ο λαός ψηφίζει για λάθος λόγους το νόημα της δημοκρατίας καταργείται, αλλά δεν καταργείται ο σκοπός της.) Επειδή ο δεξιόθεν φασισμός δεν είναι *πολύ* της μόδας πλέον, ο αριστερόθεν μπορεί να φανεί σε μερικούς πιο μοδάτος.

Και εννοείται πως αν αντισταθούμε στον καπιταλισμό όλα μας τα προβλήματα θα λυθούν. Όχι δεν θα μας νοιάζουν οι ανοησίες στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, γιατί θα ελέγχονται. Όχι δεν θα μας νοιάζει η ανεργία, γιατί το κράτος θα φροντίζει να δουλεύεις, ακόμα και χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο που γεννήθηκες (όπως έκαναν στην Σουηδία). Καλύτερα να μην έχουμε ποικιλία, γιατί μέσα στην ποικιλία μπορεί να βρεθεί κάτι χαλασμένο ή απλά όχι του γούστου μας και να μας τρομάξει.
Και αλίμονο! Φιλελευθερισμός! Αυτό είναι η νέα τάξη πραγμάτων! Ακούτε την λέξη; Είναι ΝΕΑ. Σημαίνει πώς χρειάζεται προσαρμογή. Πώς θα προσαρμοστεί ακόμα και ο τελευταίος απροσάρμοστος; Καλύτερα να μείνουμε όλοι πίσω παρά να βοηθήσουμε κάποιους να παραδεχτούν πώς έχουν πρόβλημα προσαρμογής.
Πώς τολμάω να μιλάω για απροσάρμοστους θα μου πείτε; Δεν έχω ζήσει την μιζέρια του κόσμου, δεν καταλαβαίνω τα προβλήματά του. Ε, ναι. Κάποτε έβλεπα και εγώ ειδήσεις. Όλο το δράμα στην τηλεόρασή μου.
Αλλά κυκλοφορώ έξω και ακούω τον κόσμο. Όλον αυτόν που παραπονιέται για το σύστημα. Έζησα στην Γαλλία όπου πολλοί προτιμούσαν λόγω πεποίθησης να μην δουλέψουν και να ζήσουν με ένα ελάχιστο επίδομα ανεργίας. Αλλά ακόμα και αυτοί που παραπονιούνται για το σύστημα είναι αδιάσπαστο κομμάτι αυτού.
Οι φιλελεύθεροι καταλαβαίνουν πολύ καλύτερα το σύστημα και την ανάγκη να ικανοποιηθούν όλοι από αυτό. Δεν προσπαθούν να κουκουλώσουν τα προβλήματα.
Σε μια κοινωνία με λάθος κοινωνικούς δεσμούς δημιουργούνται ψυχολογικά προβλήματα και έπειτα οικονομικά. Αυτός που δεν μπορεί να είναι αυτόνομος σε μια κοινωνία σημαίνει πως η ίδια η κοινωνία δεν του έχει δώσει την ικανότητα να εκμεταλλευθεί τις κλίσεις του. Αδιάφοροι γονείς, σχολείο ή και τα δύο δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως τελικά δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα με οικονομικό τρόπο. Ακόμα και παρέχοντας βασικά αγαθά όπως παιδεία και ιατρική περίθαλψη, δεν μπορούμε να λύσουμε την ρίζα του κοινωνικού προβλήματος. Ούτε στρέφοντας τον μισό πληθυσμό ενάντια στον άλλο μισό μπορούμε να λύσουμε το κοινωνικό πρόβλημα.
Και η λύση δεν είναι μια για όλους. Ο κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του ανάγκες και χωρίς οικονομική ελευθερία να βρει την λύση που του ταιριάζει και αυτό που χρειάζεται δεν πρόκειται να πάει πουθενά.
Η δύναμη του ανθρώπου είναι στην δημιουργία και όχι στο να ακολουθεί το πλήθος.

Συχνά ακούγεται από πολλούς ότι ο κόσμος μας καταστρέφεται και όλα βαίνουν προς το χειρότερο. Ότι μετά την εκ των πραγμάτων (και εν μέρει) επικράτηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας και των ανοιχτών αγορών τίποτα δεν πάει καλά. Οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Η πείνα στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι απίστευτη. Οι αρρώστιες θερίζουν. Οι καταστροφές έρχονται.

Όμως, η εικόνα του κόσμου που παρακμάζει έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την πραγματικότητα. Δεν λέω φυσικά ότι δεν υπάρχουν προβλήματα - αλλά σίγουρα τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο εμφανίζονται. Και κυρίως δεν πηγαίνουν προς το χειρότερο, αλλά προς το καλύτερο!
Ας δούμε πρώτα από όλα μια εξέλιξη που έχει να κάνει με τα υλικά αγαθά. Γιατί αν κάποιος δεν έχει να φάει, αδιαφορεί για τα υπόλοιπα!

Και τώρα ας περάσουμε σε έναν άλλο δείκτη - τον Human Development Index που λαμβάνει υπόψιν του μερικά πιο ενδιαφέροντα δεδομένα. Τον προσδόκιμο μέσο όρο ζωής ως δείκτη μακροζωίας, το ποσοστό αναλφαβητισμού αλλά και των παιδιών που γράφονται σε σχολεία ως μέτρο της γνώσης και της παιδείας, και το εισόδημα ως μέτρο του βιοτικού επιπέδου.

Ποια είναι η εξέλιξη αυτών των δεικτών τα τελευταία 30 χρόνια?

OECD Central and eastern Europe, and the CIS Latin America and the Caribbean East Asia Arab States South Asia Sub-Saharan Africa

Με την εξαίρεση της υποσαχάριας Αφρικής που παραμένει στάσιμη και απομονωμένη, βλέπουμε μια συνταρακτική πρόοδο στον κόσμο. Παρ’ όλα αυτά ο διαχωρισμός “εμείς και οι άλλοι” παραμένει!

Λίγους μήνες πριν τις εκλογές ο κ. Καραμανλής αποφάσισε να δώσει έμφαση στις μεταρρυθμίσεις! Μα ποιός πιστεύει ότι αυτή η κυβέρνηση θέλει να αλλάξει κάτι; Και ακόμα περισσότερο ποιος πιστεύει ότι αυτή η κυβέρνηση θα τολμήσει να αλλάξει κάτι λίγο πριν τις εκλογές; Για να γίνει ομελέτα πρέπει να κάποιος να σπάσει αυγά (όσο κλισέ και αν ακούγεται…) ! Και η ΝΔ αποδείχθηκε ότι δεν μπορεί και δεν θέλει να τα σπάσει.

Νομίζω ότι στον απολογισμό του κυβερνητικού έργου ο πιο επικός ήταν ο κ. Αλογοσκούφης. Κάποιος μετά από χρόνια μπορεί να το μελοποιήσει το κομμάτι: “Κτίζουμε μια νέα Ελλάδα. Η οικονομία ξεπερνά τα προβλήματα που άφησε πίσω του χθες. Η κοινωνία προοδεύει. Καλύπτουμε το χαμένο έδαφος. Κανένας δεν μένει πίσω. Η πρόοδος ανήκει σε όλους.“

Μα ζούμε στην ίδια χώρα; Έχει βγεί ποτέ από την Ελλάδα ο κύριος υπουργός να δει τι σημαίνει πρόοδος;

αποκλειστικά στο γελάδι η αρχική ομιλία:

Μια νέα Ελλάδα κτίζεται με ακόμα μεγαλύτερη γραφειοκρατία - ιδρύσαμε και ιδρύουμε νέους κρατικούς φορεις για να βολέψουμε τα στελέχη μας. Η οικονομία, με την αυθαίρετη αύξηση του ΑΕΠ κατά 25%, ξεπέρασε επιφανειακά όλα τα προβλήματα. Η κοινωνία μετά τον άμεσο αυτό πλουτισμό προοδεύει ασταμάτητα. Κανένας δε μένει πίσω - και έξω από τον δημόσιο τομέα του 1.000.000 υπαλλήλων και του απόλυτου ελέγχου. Όποιος μείνει, ας πρόσεχε! Κανένας δε μένει πίσω στη μίζα και την διαφθορά. Η πρόοδος ανήκει σε όλους τους βολεμένους, κομματικούς και πολυθεσίτες κουμπάρους. Οι πιστοί οπαδοί παίρνουν τα ψιχουλάκια, και οι πραγματικά εργαζόμενοι πληρώνουν για την παράσταση.

…θα ήθελα να παραθέσω το παρακάτω κείμενο:

Γιατί στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσω Φιλελεύθερη Συμμαχία:

1. Γιατί είμαι νέος, και παρόλο που είμαι άνεργος, αρνούμαι να ακολουθήσω την πεπατημένη ζητιανεύοντας από τους πολιτικούς μια θέση στο δημόσιο. Γιατί έχω όνειρα και φιλοδοξίες που όμως πνίγονται σε ένα περιβάλλον αναξιοκρατίας και ασυδοσίας των προνομιούχων και κάτι πρέπει να κάνω, σήμερα κιόλας, για όλα αυτά.

2. Γιατί είμαι νέος εργαζόμενος, και παρόλο που πληρώνω το μισό μισθό μου σε ασφαλιστικές εισφορές κινδυνεύω να βρεθώ χωρίς σύνταξη λόγω της ληστείας των αποθεματικών των ταμείων. Γιατί θέλω να αποφασίζω εγώ πως και που θα αποταμιεύονται οι ασφαλιστικές μου εισφορές και δεν εκχωρώ σε κομματικούς εγκάθετους και συνδικαλιστές το δικαίωμα διαχείρισης αυτών των χρημάτων μου.

3. Γιατί αντιλαμβάνομαι πλέον ότι η “δημόσια” “δωρεάν” παιδεία και υγεία είναι μια απάτη, που επιδιώκει να συγκαλύψει τη παροχή πανάκριβων και άθλιας ποιότητας υπηρεσιών εκπαίδευσης και περίθαλψης για εμένα και την οικογένεια μου. Γιατί θέλω να επιλέγω ελεύθερα τα δημόσια ή ιδιωτικά ιδρύματα ασφάλισης, περίθαλψης και εκπαίδευσης που εγώ -και όχι κάποιοι άλλοι- θεωρώ καλύτερα. Γιατί απαιτώ να αποφασίζω μόνο εγώ σε ποια δημόσια ή ιδιωτικά νοσοκομεία, σχολεία και πανεπιστήμια θα καταλήγουν οι φόροι που πληρώνω στο κράτος.

4. Γιατί είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και αρνούμαι να είμαι υπό συνεχή ομηρεία διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών που με εξοντώνουν οικονομικά με εκβιασμούς, πρόστιμα και υπέρογκη φορολογία. Γιατί έχω καινοτόμες ιδέες που θα ήθελα να τις δοκιμάσω επιχειρηματικά αλλά δεν μπορώ να ανταγωνιστώ με ίσους όρους τα κρατικά μονοπώλια και τους κρατικούς προμηθευτές, όλους αυτούς δηλαδή που ευνοεί το κράτος γιατί διαπλέκονται μαζί του.

5. Γιατί είμαι επιχειρηματίας που ενώ παράγω πλούτο νόμιμα και δημιουργώ θέσεις εργασίας, η επιχειρηματική μου δραστηριότητα θεωρείται πάντα ύποπτη και αντιμετωπίζομαι σαν κλέφτης. Γιατί δεν αντέχω άλλο τις πιέσεις των κρατικοδίαιτων παρασίτων, κυρίως διεφθαρμένων δημόσιων λειτουργών, που ανικανοποίητοι από τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος απαιτούν όλο και μεγαλύτερο μερίδιο από το προϊόν του μόχθου μου.

6. Γιατί είμαι ιδιωτικός υπάλληλος, πεισμένος ότι η επιχειρηματική ερήμωση της Ελλάδας μού στερεί ευκαιρίες σταδιοδρομίας και οικονομικής εξέλιξης και μπορεί να κάνει τον εφιάλτη της απόλυσης και της ανεργίας πραγματικότητα. Γιατί δεν δέχομαι το επιχείρημα ότι στην Ελλάδα δεν μπορεί να επαναληφθεί το οικονομικό επίτευγμα της Ιρλανδίας, όπου ανοικτή οικονομία, η χαμηλή φορολογία και ο ανταγωνισμός δημιούργησαν πλούτο και θέσεις εργασίας για όλους.

7. Γιατί είμαι καταναλωτής και δεν αντέχω την αυξανόμενη ακρίβεια λόγω της ανικανότητας του κράτους να δημιουργήσει συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού στην οικονομία. Γιατί δεν δέχομαι τα χρήματά μου να χάνονται για την διατήρηση ελλειμματικών κρατικών επιχειρήσεων, ιδίως σε τομείς που θα μπορούσε ο ιδιωτικός τομέας να προσφέρει καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες και προϊόντα.

8. Γιατί είμαι δημόσιος υπάλληλος και αρνούμαι να συνεχίσω να φυτοζωώ σε ένα περιβάλλον ανυποληψίας και δημόσιας χλεύης, όπου οι προαγωγές δίνονται με μοναδικό κριτήριο την ανικανότητα και τη κομματική υποταγή. Γιατί θέλω το δημόσιο λειτούργημα να παρέχει υψηλής ποιότητας υπηρεσίες στον πολίτη, και αυτή η υψηλή να ποιότητα να αμείβεται ανάλογα.

9. Γιατί δεν πιστεύω ότι η χρήση ναρκωτικών πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ποινικό αδίκημα, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα εκατόμβες νεκρών, αδιαχώρητο στις φυλακές και τεράστια κέρδη για τους εμπόρους.

10. Γιατί είναι καιρός να γίνει και στην Ελλάδα ο Στρατός αποκλειστικά επαγγελματικός.

11. Γιατί δεν δέχομαι κάποιοι συμπολίτες μου να υφίστανται διακρίσεις λόγω εθνοτικού, φυλετικού, θρησκευτικού ή σεξουαλικού ή οποιουδήποτε άλλου αυτοπροσδιορισμού ή προσανατολισμού.

12. Γιατί δεν θέλω στις εκλογές αυτές να χάσω την ευκαιρία να αποδοκιμάσω με την ψήφο μου το σημερινό πολιτικό τέλμα που δεν δίνει λύσεις στα αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί. Γιατί είμαι πλέον πεισμένος ότι οι λύσεις δεν μπορούν να προέλθουν από αυτούς που ευθύνονται για αυτά τα αδιέξοδα.

13. Γιατί δεν θέλω να δώσω τη ψήφο μου σε αντιδημοκρατικά κόμματα της άκρας δεξιάς ή αριστεράς, δηλαδή σε όλους αυτούς που θέλουν να εκμεταλλευτούν την διαμαρτυρία των Ελλήνων πολιτών για να προωθήσουν τον εθνικισμό και τον σκοταδισμό, τον περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων και την κατάργηση της ελεύθερης αγοράς.

14. Γιατί θέλω να δώσω σε αυτές τις εκλογές την ευκαιρία σε νέους ανθρώπους, ακόμα και άγνωστους, να δοκιμάσουν εκεί που απέτυχαν οι γόνοι των γνωστών πολιτικών οικογενειών και οι αυλικοί τους. Γιατί μόνο νέοι άνθρωποι, που δεν έχουν δεσμεύσεις και δεν υπολογίζουν κανένα πολιτικό κόστος μπορούν να πετύχουν αυτό που σήμερα φαντάζει ακατόρθωτο.

15. Γιατί απ΄όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι η Φιλελεύθερη Συμμαχία, εκτός από νέους και άφθαρτους ανθρώπους, έχει και τις πολιτικές θέσεις αλλά και τον δυναμισμό που απαιτείται για να μπει η Ελλάδα σε μια νέα πορεία.

Ένα νέο κόμμα

Από νέους ανθρώπους

Για μια νέα Ελλάδα

www.greekliberals.net

και να προσθέσω και 2 επιπλέον αιτίες / σκέψεις

• γιατί δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στους πολιτικούς που ελέγχουν αυτή τη στιγμή ότι κινείται στη χώρα.Και δε θέλω να ελέγχουν ακόμη περισσότερα!
• γιατί πιστεύω ότι η μόνη λύση για πρόοδο της χώρας είναι επιτέλους να υπάρξει ατομική ευθύνη και όχι “συλλογική”… είδαμε τι συμβαίνει όταν “για όλα φταίει το κράτος”. Ας δούμε και τι θα συμβεί όταν ο καθένας έχει ευθύνη των πράξεών του!

…to be continued

Διάβασα αυτό το άρθρο της Μαρίνας Μάνη για την “Τυποεκδοτική” στην Ελευθεροτυπία, και έτσι για teaser θα παραθέσω μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του:

Τα στελέχη της μπορεί να τραγουδούν την Κομμουνιστική Διεθνή για «της γης τους κολασμένους», αλλά ο τζίρος της έφτασε τα 40.000.000 ευρώ ετησίως.

Ο «Ριζοσπάστης» μπορεί να είναι η «επίσημη αγαπημένη», αλλά τα «κόκκινα» τυπογραφεία δεν σνομπάρουν τα χρώματα άλλων εφημερίδων: τυπώνουν από τη «Χώρα» του Γ. Τράγκα μέχρι τον «Ελεύθερο Τύπο» της Γιάννας Αγγελοπούλου κι από τον «Πρωταθλητή» του Ολυμπιακού και του Σ. Κόκκαλη μέχρι την «Αξία» του Χρηματιστηρίου και των μεγάλων μπίζνες.

…

Σήμερα, απλώνεται σε 12.000 τετραγωνικά στο Κρυονέρι Αττικής στο κέντρο μιας έκτασης 20 στρεμμάτων, ενώ από ρευστό ας είναι καλά οι τελευταίοι αναπτυξιακοί νόμοι και το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Περισσού.

…

Κάποτε, μάλιστα, είχε κατηγορηθεί και ως… απεργοσπάστρια επειδή τύπωσε εφημερίδες στις οποίες η ΕΣΗΕΑ είχε κηρύξει απεργία για την καταβολή δεδουλευμένων: «Ημασταν δεσμευμένοι εμπορικά», απάντησαν τότε οι σύντροφοι υπεύθυνοι…

…

Σήμερα η «Τυποεκδοτική» ολοκληρώνει τις νέες εγκαταστάσεις της και ετοιμάζεται για νέα εφόρμηση, αποδεικνύοντας ότι το κόκκινο δαιμόνιο μπορεί να ντριμπλάρει τον καπιταλισμό ακόμη και μέσα στο γήπεδό του. Οσο για την επανάσταση, βλέπουμε…

Μπορεί να διαθέτει κεφάλαιο και να θέλει να το επενδύσει. Μπορεί απλώς να έχει ιδέες αλλά όχι χρήματα. Από τον μικρό περιπτερά ή τον ψιλικατζή, μέχρι τον μαγαζάτορα, από τον ελεύθερο επαγγελματία μέχρι τον εργοστασιάρχη, ο επιχειρηματίας στην Ελλάδα αποτελεί το απόλυτο κακό.

Πρώτα από όλα, δεν είναι εύκολο να συγκεντρώσει κάποιος κεφάλαιο με νόμιμους τρόπους. Αν κοιτάξουμε τα εισοδήματα που προσφέρουν τα διάφορα επαγγέλματα, και συγκεκριμένα αυτά που δηλώνονται στην εφορία (γιατί αυτά θεωρούνται νόμιμα) είναι σχεδόν αδύνατον να επενδυθούν με κάποιες προοπτικές. Όσο για την δυνατότητα χρηματοδότησης νέων ιδεών – αν εξαιρέσουμε τον ΟΑΕΔ και τα λοιπά (ευρωπαικά κυρίως) προγράμματα- αυτή είναι πολύ μικρή.

Δεύτερον δεν είναι εύκολο να ανοίξει νόμιμα μια εταιρεία στην Ελλάδα. Τυπικά το ελληνικό κράτος χρειάζεται κάποιες εκατοντάδες πιστοποιητικά, τα οποία πιστοποιούν πολλά και διαφορετικά πράγματα. Πρέπει λοιπόν να περιμένεις αρκετούς μήνες ή και χρόνια (!) μέχρι το ελληνικό κράτος να αποφασίσει ότι έχεις υποφέρει αρκετά και να σου δώσει τη δυνατότητα να ανοίξεις την επιχείρησή σου. Και επιπροσθέτως εδώ έρχεται το γρηγορόσημο. ΑΝ θέλεις να τελειώνεις με τα πιστοποιητικά, ΜΠΟΡΕΙΣ να λαδώσεις.( ελευθερία επιλογής, έτσι; ) Αλλιώς απλώς εύχεσαι να πετύχεις τους εργατικούς και ευσυνείδητους δημόσιους υπαλλήλους που θα σε βοηθήσουν. Read the rest of this entry »

Χθες πήγαμε στην ομιλία που διοργάνωσε η Φιλελεύθερη Συμμαχία με θέμα ‘Η εμπλοκή των μεταρρυθμίσεων’. Ακούστηκαν πάρα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα και ήταν σημαντικό να γίνει η πρώτη ομιλία μετά το συνέδριο με θέματα τα οποία μόνο η ΦΣ θέλει να δει με τον δικό της μοναδικό τρόπο.

Καίρια σημεία που αναλύθηκαν ή αναφέρθηκαν:

- Τον ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς δεν τον φοβούνται οι κομμουνιστές, αλλά οι ίδιοι οι επιχειρηματίες οι οποίοι δεν ζητάν μεταρρυθμίσεις από το κράτος αλλά βολεύονται από την τωρινή κατάσταση του ποιος θα μπορέσει να κλέψει ποιον.
- Ποιο είναι το εισόδημα το οποίο δήλωναν όσο δούλευαν οι σημερινοί συνταξιούχοι που δεν μπορούν να ζήσουν σήμερα με την σύνταξη που παίρνουν; Φυσικά, το γεγονός πως ζουν σημαίνει ότι από κάπου παίρνουν χρήματα.
- Η τηλεόραση θα μπορούσε να βελτιωθεί αν οι ίδιοι οι πολιτικοί είχαν σοβαρότητα και δεν συμμετείχαν σε αυτή την κοροϊδία ενημερώσεις που παρέχουν τα τηλεοπτικά παράθυρα.
- Όταν όλοι γκρινιάζουμε για την απελευθέρωση του ωραρίου καταστημάτων φοβόμαστε πως μόνο τα μεγάλα καταστήματα θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις του και ξεχνάμε τις υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει ένα μικρό κατάστημα σε λίγες ώρες λειτουργίας.
- Η ανασυγκρότηση του κράτους πρέπει να γίνει σε δυο στάδια: (1) την αξιολόγηση και αλλαγή των νόμων, και (2) την αξιολόγηση και αλλαγή των κρατικών φορέων. ΑΛΛΑΓΗ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ.
- Οι έλληνες είναι οι πρώτοι στην μετανάστευση φοιτητών. Η ιδιωτική παιδεία κοστίζει συχνά λιγότερο. Για κάθε ευρώ που ξοδεύει το κράτος για την «δωρεάν παιδεία» η ελληνική οικογένεια ξοδεύει πολύ περισσότερα στην παραπαιδεία.
- Η περικοπή των κρατικών δαπανών και η μείωση της φορολογίας είναι απαραίτητα για μια πιο ανταγωνιστική οικονομία. Το κράτος δεν μπορεί να μειώνει το εισόδημα των ανεξάρτητων ανθρώπων για να αυξάνει το εισόδημα των εξαρτημένων.