You are currently browsing the category archive for the 'υγεία' category.
Βρήκα ένα άρθρο για μια παλιά αμερικάνικη καμπάνια κατά των ναρκωτικών. Είναι από το 1998, αλλά το μήνυμα είναι ακόμα χρήσιμο να ακουστεί. Ενδιαφέρον άρθρο, κυρίως γιατί αναλύει ένα θέμα το οποίο συχνά αγνοείται.
Ναι, τα ναρκωτικά μπορούν να καταστρέψουν ζωές. Αλλά πολλοί καταφέρνουν να ζήσουν τις ζωές τους παίρνοντας ναρκωτικά και η μεγαλύτερη δυσκολία τους είναι να εξασφαλίσουν την δόση τους.
Επίσης, τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά για τις βλαβερές συνέπειες του αλκοόλ, αλλά ταυτόχρονα μαθαίνουν και πως για μικρές ποσότητες δεν παθαίνουν τίποτα. Καλό θα είναι να ξέρουν πως δεν πρόκειται να εθιστούν από ένα τσιγάρο μαριχουάνας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα θα υπάρξει αν το παιδί μάθει μέσω φίλων ότι δεν θα πάθει τίποτα από ένα τσιγάρο και σταματήσει να εμπιστεύεται τους γονείς του.
Η κρατική αυτή παραπληροφόρηση για τα ναρκωτικά, ότι έχουν ως μοναδικό επακόλουθο την καταστροφή της ζωής χαρακτηρίζεται ως αντιπαιδαγωγική και προσπάθεια κυριαρχίας του κράτους.
Δεν θα το εξέφραζα έτσι ακριβώς, αλλά συμφωνώ με το άρθρο, πως πρέπει να τα βλέπουμε όλα στην σωστή τους διάσταση.
Το καλύτερο επιχείρημα όσων υποστηρίζουν ένα ισχυρό κράτος, πέρα από τον φόβο των μονοπωλίων, είναι πώς μόνο αυτό μπορεί να φροντίσει για κάθε πολίτη ξεχωριστά. Ο φόβος του κρατικού μονοπωλίου είναι μηδενικός μπροστά στην ικανότητα του κράτους να παρέχει ιατρική περίθαλψη και παιδεία ακόμα και στους φτωχούς.
Για την ιατρική περίθαλψη, είναι προφανές για τους περισσότερους πως είναι καλύτερα μια μέτρια ως κακή περίθαλψη για όλους, παρά μια καλή για τους λίγους. Συμφωνώ απόλυτα πως οι ιδιωτικοί γιατροί χρεώνουν κάποιες φορές υπέρογκα ποσά για τις υπηρεσίες τους. Το σενάριο όμως να υπάρχει μεγαλύτερος ανταγωνισμός ανάμεσα στους γιατρούς για τις υπηρεσίες τους στο επίπεδο της τιμής, χωρίς να χάνεται η ποιότητα μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας για πολλούς. Ιδιωτικό σύστημα υγείας σημαίνει αυτόματα πώς θα πρέπει όλοι να πληρώνουν στους γιατρούς αυτά που δίνουν τώρα, με το παρών σύστημα και κατεστημένο.
Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί δεν αρχίζει να μοιράζει το κράτος πρόνοιας δωρεάν τροφή. Α, ναι. Δεν είμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, για αυτό.
Αυτό που πρέπει να αντιληφθούν πολλοί είναι ότι σε ένα φιλελεύθερο σύστημα δεν θα αλλάξει μόνο το σύστημα καθ’ αυτό, αλλά και τα δεδομένα. Αλλά ίσως τελικά αυτό που με τράβηξε στον φιλελευθερισμό είναι η αγάπη μου για την επιστημονική φαντασία.
Ως άνθρωποι δεν εξαρτιόμαστε από τις συνθήκες, αλλά μπορούμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες τις οποίες εμείς θέλουμε. Έχουμε πειστεί πως με τα σημερινά δεδομένα δεν έχουμε και πολλές επιλογές. Αλλά η πολιτική η οποία διαλέγουμε είναι αυτή που καθορίζει και ένα μεγάλο μέρος των δεδομένων.
Ο Τζακ Κοέν, μιλάει για “multiplex minds”, μυαλά τα οποία όχι μόνο αναγνωρίζουν την ύπαρξη διαφορετικών κοσμοθεωριών, αλλά έχουν την ικανότητα να αναρωτιούνται για την χρησιμότητα της κάθε μίας και να λειτουργούν ανεξάρτητα από αυτές. Και φυσικά ο καθορισμός της κοσμοθεωρίας κάποιου είναι στενά συνδεδεμένος και με τα δεδομένα που έχει. Ένα multiplex mind λοιπόν μπορεί να λειτουργεί ανεξάρτητα από τις θεωρίες, γιατί μπορεί να λαμβάνει υπ’ όψιν του όχι μόνο τα δεδομένα αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μπορούν αυτά να αλλάξουν και αλλάζουν.
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
